Elsemieke Grave is moeder van Hugo. Toen haar zoontje pas vier weken oud was, kregen zij en haar gezin te horen dat hij neuroblastoom heeft, een vorm van kinderkanker. Een diagnose die alles op z’n kop zet en je als ouder dwingt om jezelf opnieuw uit te vinden.
De hele maand september, de maand waarin extra aandacht wordt gevraagd voor kinderkanker, schrijft Elsemieke op LINDA.mini over wat het betekent om onder zulke extreme omstandigheden ouder te zijn. Over de impact die ziekte heeft op een gezin, over angst, liefde en veerkracht, maar ook over de lessen die ze als moeder heeft geleerd. Dit is column 3: veerkracht.
De veerkracht van een kind is wonderbaarlijk. En al helemaal als het je eigen kind is. Hugo heeft mooie, grote blauwe ogen waarmee hij alles nauwlettend in de gaten houdt. In het eerste weekend nadat hij was gestart met chemotherapie en bestraling, is hij ontzettend ziek. Hij is slap, misselijk en heeft nauwelijks energie. En juist dan laat hij zijn eerste lachje zien. Ik moet ontzettend hard huilen. Niet alleen van verdriet, maar ook om alles wat er op dat moment door me heen gaat. Zo ziek en toch vindt hij ergens de kracht om naar ons te lachen. Wat een mooi kind hebben we gekregen.
Hoe beroerd Hugo zich ook voelt, hij blijft ons aankijken met zijn mooie ogen en laat zijn lachjes wat vaker zien. Alsof hij ons vertelt: rustig maar, mama. Ik verlies mijn haartjes, maar nooit mijn moed. Ik kom er wel. Het komt goed. Die kleine momenten worden lichtpunten in dagen die vooral donker voelen en waar geen einde aan lijkt te komen.
Elsemieke: 'Een paar uur eerder waren we nog gewoon een gezin met een baby van bijna vier weken'
