Elsemieke Grave is moeder van Hugo. Toen haar zoontje pas vier weken oud was, kregen zij en haar gezin te horen dat hij neuroblastoom heeft, een vorm van kinderkanker. Een diagnose die alles op z’n kop zet en je als ouder dwingt om jezelf opnieuw uit te vinden.
De hele maand september, de maand waarin extra aandacht wordt gevraagd voor kinderkanker, schrijft Elsemieke op LINDA.mini over wat het betekent om onder zulke extreme omstandigheden ouder te zijn. Over de impact die ziekte heeft op een gezin, over angst, liefde en veerkracht, maar ook over de lessen die ze als moeder heeft geleerd. Dit is column 2: het proces.
“Je hoeft nu even niet sterk te zijn, laat de tranen maar gaan”, zegt de pedagogisch medewerker. Ik verontschuldig me voor het vele huilen. De kalmte van de dag ervoor is volledig verdwenen. Ik ben bang. Bang voor wat komen gaat, omdat ik aan alles voel dat dit een heel heftige en onzekere tijd gaat worden.
Ik heb vragen, maar denk niet dat ik al klaar ben voor de antwoorden. Als ouder heb je normaal gesproken de regie. Je bent verantwoordelijk, je draagt de zorg en kijkt wat je kind nodig heeft. Nu heb ik het gevoel dat dit tussen mijn vingers wegglipt. Het is niet meer alleen aan ons. We moeten een deel van de zorg en verantwoordelijkheid overdragen aan mensen die veel meer kennis en kunde hebben, zodat we Hugo bij ons kunnen houden.
Jildou (25) overleefde kinderkanker: 'Ik was 2,5 jaar toen ze een tumor van een kilo verwijderden'
