Content creator en stylist Lizet Greve (40) is moeder van Zoe (12), Vic (9) en Sammie (4). Drie keer onderging ze een spoedkeizersnede, waarvan twee keer onder de bezielende leiding van haar schoonmoeder, die gynaecoloog is. Maar ondanks alles zou ze het zonder twijfel zo weer over doen.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik wilde ontzettend graag moeder worden, maar was helemaal vergeten dat je daar ook zwanger voor moet zijn en dat het negen maanden duurt”, lacht Lizet. “Tijdens mijn eerste zwangerschap was ik ziek en misselijk. Ik ging van fit girl naar moddervet. Zat helemaal vol met vocht. Ik vond het vreselijk, maar was wel heel blij dat er een kindje kwam en had ongelofelijk veel zin in de bevalling. Mijn schoonmoeder was mijn gynaecoloog en zei dat ze in haar carrière nog nooit iemand had meegemaakt die zo uitkeek naar de bevalling als ik.”
Lizet wil in het ziekenhuis bevallen. “Thuis bevallen is niks voor mij. Ik ben veel te bang dat er iets misgaat en dacht: mijn schoonmoeder regelt het wel.” Veel wensen heeft ze verder niet. “Als je hoopt op een mooie bevalling, kan het alleen maar tegenvallen. Zolang ik niks zou verwachten, kon ik ook niet teleurgesteld raken, was mijn instelling, en dat was achteraf maar goed ook.”
Twee dagen voor de uitgerekende datum verliest Lizet haar slijmprop. “Ik was gestript. Het was heel heet en ik was zo opgezet dat ik geen glas meer kon vasthouden. Toen de weeën begonnen, heb ik nog boodschappen gedaan en een taart gebakken. Daarna ben ik toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Daar werden mijn vliezen doorgeprikt en kreeg ik een ruggenprik. Die werkte half, waardoor ik aan de ene kant van mijn lichaam weeën voelde en aan de andere kant niet. Dat heeft heel lang geduurd. Toen ik mocht gaan persen, kwam er niks.”
Haar dochter zit vast, waardoor er paniek ontstaat. “Er werden krasjes op haar hoofd gemaakt en bloed afgenomen. Ineens zei mijn schoonmoeder: ‘Je hebt alles gegeven, we hebben alles geprobeerd, nu moeten we overgaan op een keizersnede.’ Die had ik niet zien aankomen, maar ik vond het prima. Ik had weeënopwekkers gehad en de ruggenprik werkte uit, maar ik mocht niet persen. Alsof ik ontplofte. Ik werd naar de operatiekamer gereden, maar moest 15 à 20 minuten wachten. ‘Please spuit me plat’, dacht ik. Ik vond het heftig. Maar toen kreeg ik een nieuwe ruggenprik en werd ik helemaal verdoofd voor de operatie. Dat was zo lekker, ik voelde niks meer en ze kon er eindelijk uit.”
Ruim twaalf jaar geleden wordt Zoe geboren, 22 uur na de eerste wee. “Eigenlijk heb ik een dubbele bevalling gehad. Ik was zo moe, het was spoed geweest en ik had mijn vriend ondergekotst – heel chic – maar ik was zo blij dat ze eruit was en keek er goed op terug. Mijn vriend had het fijn gevonden dat zijn moeder erbij was geweest; het had hem het vertrouwen gegeven dat het allemaal goed zou komen. Voor mijn schoonmoeder was het bijzonder, maar ook spannend, doordat het anders was gelopen dan gepland. En mijn moeder was er ook; niet op de OK zelf, maar daarvoor en daarna was ze erbij.”
Als Lizet een paar jaar later opnieuw zwanger wordt, voelt ze zich opnieuw niet lekker. “De eerste zestien weken was ik misselijk en had ik bloedarmoede. Ik zag grijs, mijn mondhoeken waren kapot en ik was moe, maar toen ik ijzer ging slikken, knapte ik op. Ik ben geen ster in zwanger zijn, maar vond het heel leuk dat er een jongetje kwam en ik was deze zwangerschap op mijn knapst, dus ik heb er deze keer meer van kunnen genieten, zonder het ongemak van heel veel vocht.”
Tekst gaat verder onder foto.
Veerle Hofkens beviel van tweeling: ‘Ik wist dat het moment tussen de geboorte van de eerste en tweede spannend zou zijn’
Inmiddels is duidelijk dat natuurlijk bevallen geen optie is, omdat de uitgang van Lizets baarmoeder wordt geblokkeerd, dus wordt er een keizersnede gepland. Maar voordat de geplande keizersnede kan plaatsvinden, dient de bevalling zich al aan. “Ik heb iedereen uit bed gebeld en ben naar het ziekenhuis gegaan. Mijn vliezen braken voor de ingang.” Net als de eerste keer is haar schoonmoeder haar gynaecoloog, is haar vriend aan haar zijde en wacht haar moeder op de gang. “Dit keer ging ik uitgerust de keizersnede in, waardoor ik alles veel bewuster meemaakte. Ik vond het niet prettig. Ik wil mensen niet bang maken voor een keizersnede, zo erg is het niet, maar het gaat er wel lomp aan toe.” Binnen een mum van tijd komt haar zoon Vic ter wereld. “Zoe was bij mijn zusje en mijn vader en kwam de volgende dag meteen langs.”
Het herstel valt Lizet deze keer tegen. “Ik had een litteken dat niet helemaal heelde en het lukte me niet goed om overeind te komen. Ik wilde door, wandelen met Vic en Zoe zonder problemen kunnen aankleden. ’s Middags viel ik soms per ongeluk in slaap; dat past helemaal niet bij mij.” Uiteindelijk duurt het ongeveer een maand voordat ze weer normaal kan bewegen. “Maar het litteken blijft altijd een gevoelige plek.”
De zwangerschap en bevalling van Sammie, de laatste in het rijtje, is volgens Lizet het ergst. “Ik was tot aan de bevalling 24 uur per dag heel misselijk. Kon niks verdragen, geen geuren, geen eten, niks. Ik moest continu kokhalzen en deed mijn best om alles binnen te houden. Ik had veel miskramen gehad en deed alles om ervoor te zorgen dat het nu goed zou gaan. Ook kreeg ik corona. Het was echt ellendig. Ik heb me die zwangerschap geen dag goed gevoeld.”
Als ook haar oma – met wie ze close is – op sterven komt te liggen, voelt Lizet zich helemaal beroerd. “Ik had een hoge bloeddruk en dacht dat het daardoor kwam, maar omdat het bleef voortduren, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Toen ze overleed, mocht ik niet naar haar uitvaart.”
Als Lizet 35 weken zwanger is, blijken zowel haar buik als de baby te klein te zijn en moet ze de medische molen in. Dit keer in een ander ziekenhuis en met een andere gynaecoloog. Haar schoonmoeder is inmiddels met pensioen. “De CTG-scan was steeds kapot. Ze konden daardoor geregeld de hartslag van de baby niet vinden, ook niet handmatig. Ze zeiden tegen me: ‘Houd jij de monitor in de gaten, ga lekker slapen en druk op het knopje als het niet goed gaat.’ Ik kreeg een paniekaanval: hoe kon ik de monitor in de gaten houden en slapen tegelijkertijd? Ik raakte zo in paniek dat ik medicatie kreeg om te kalmeren en mijn vriend bij hoge uitzondering mocht blijven slapen. Continu gingen er alarmbellen af en kwamen er mensen aan het bed. Toen ik een foto van het hartfilmpje naar mijn schoonmoeder stuurde, besloot ze naar ons toe te komen, omdat ze dacht dat ze de baby zouden gaan halen.”
Maar in het ziekenhuis wordt besloten om de keizersnede pas de volgende ochtend te doen. “Met 35 weken en zes dagen werd Sammie geboren. Na de geboorte bleek dat ze al met 32 weken gestopt was met groeien. Ze was klein en had een knoop in de navelstreng gezwommen. Als er langer gewacht was, had ze schade kunnen oplopen of zelfs kunnen overlijden. Het lukte haar niet om zelf te drinken. Ze moest twee weken in het ziekenhuis blijven. Ik werd na drie dagen ontslagen. Drie keer per dag ging ik op en neer naar het ziekenhuis, met lekkende tieten en een wond van de keizersnede. Het idee dat Sammie daar alleen lag, vond ik verschrikkelijk. Ik was verscheurd en vind het nog steeds moeilijk om daaraan terug te denken.”
Het stel is dolblij als ze Sammie mee mogen nemen naar huis en eindelijk compleet zijn. “Het was het beste gevoel ever. We waren zo blij, maar ook bang. We wilden niet dat ze ziek zou worden. Ze lag alleen maar boven op mij, terwijl wij hoopten dat er niks meer zou gebeuren. Dat is gelukt. Ze heeft ongeveer anderhalf jaar alleen maar boven op mij gelegen om alles in te halen.”
Inmiddels liggen de bevallingen alweer even achter Lizet. Haar kinderen groeien snel en het leven lacht het gezin toe. “We merken wel dat Sammie een andere start heeft gehad dan Zoe en Vic. Ze heeft moeite met slapen, slaapt nog steeds bij ons in bed, en kan niet alleen zijn. Maar gelukkig is het verder allemaal goed gekomen. Ze is heel snel en wil alles zelf doen. Heel grappig. De oudste is lekker aan het puberen en de middelste hobbelt er lekker achteraan.”
Lizet benadrukt nog eens dat ze niemand bang wil maken. “Ik zou het allemaal zo over doen en er nog drie wensen. Kinderen opvoeden is het zwaarste én het leukste dat er is. Het gaat zoals het gaat en het komt – uitzonderingen daargelaten – linksom of rechtsom eigenlijk altijd goed.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Nellie Benner onderging spoedkeizersnede: ‘Mijn vriend dacht dat hij me kwijt zou raken’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
