De bevalling van Robin Nanninga (31) is spannend. Haar zoontje is nog niet ingedaald. Als de navelstreng uitzakt en de hartslag van de baby daalt, is het plotseling code rood en wordt Robin naar de operatiekamer gereden voor een spoedkeizersnede onder algehele narcose.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik had een soepele zwangerschap”, blikt Robin terug. “Ik voelde me goed. Alleen was de baby nog niet ingedaald. In principe is dat geen probleem, alleen is er een minimale kans dat de navelstreng uitzakt, dus als mijn vliezen zouden breken, zou ik meteen moeten gaan liggen.”
Robin maakt zich geen zorgen en bereidt zich rustig voor op de bevalling. Samen met haar partner doet ze een zwangerschapscursus en ze maakt een geboorteplan. “Ik wilde in het ziekenhuis bevallen, want ik vond het een veilig idee dat de medische expertise in de buurt was, en het leek me fijn om in bad te bevallen.”
De uitgerekende datum verstrijkt, maar de bevalling lijkt nog niet op gang te komen. “De verloskundige stripte me twee keer. Na de tweede poging kreeg ik rond 05.00 uur ’s ochtends weeën, maar er was geen duidelijk patroon in te herkennen. Ik twijfelde: moesten we wel of niet de verloskundige bellen? Na een uur hebben we gebeld en kwam ze langs. Volgens haar leek het er nog niet op dat ik al actief aan het bevallen was, dus wachtten we nog even af.”
Het grillige weeënpatroon, zoals de verloskundige het noemt, blijft aanhouden. “Soms zaten er vijf minuten tussen, dan weer tien, er kwam maar geen lijn in. Aan het einde van de dag was ik behoorlijk moe. Misschien zou ik in het ziekenhuis onder sedatie een nachtje kunnen bijtanken, maar toen de verloskundige langskwam, bleek ik al acht centimeter ontsluiting te hebben. Dat was een verrassing, ik dacht dat er geen vordering in zat.” Maar de baby is nog steeds niet ingedaald. “Daarom durfde de verloskundige mijn vliezen niet te breken. Ze belde het ziekenhuis voor overleg en we besloten die kant op te gaan.”
Rond 21:00 uur vertrekken Robin, haar vriend en de verloskundige naar het ziekenhuis. “Het was goed vol te houden, ik had geen ondraaglijke pijn. De autorit duurde een kwartier en in die tijd had ik maar één wee. Ik kon lopend van de auto naar de verloskamer. Ik werd aan de monitor gelegd voor een hartfilmpje en de verloskundige van het ziekenhuis kwam kijken wat de situatie was. Zij besloot mijn vliezen te breken in de hoop dat de weeën sterker zouden worden en de laatste centimeters ontsluiting zouden komen.”
Als Robins vliezen worden gebroken, blijkt dat de baby in het vruchtwater heeft gepoept. “Ook zag ze dat hij in aangezichtsligging lag: met het gezicht naar beneden en zijn hoofd in zijn nek, waardoor de kans op een vaginale bevalling afnam. Die woorden waren nog niet uitgesproken of mijn navelstreng zakte uit. Ineens was het ‘code rood’. Vanaf dat moment is alles een blur voor mij.”
Tekst gaat verder onder de foto’s.
Birsen over zwangerschap en bevallen met autisme: ‘De onvoorspelbaarheid maakte het zwaar’
Naast haar eigen verloskundige en de verloskundige van het ziekenhuis, komen ook een kinderarts, gynaecoloog en verschillende verpleegkundigen de kamer binnen. “Het was hectisch, maar daar kon ik me goed voor afsluiten dankzij mijn verloskundige. Ze legde rustig aan mij uit dat het niet goed ging met onze zoon en dat zijn hartslag daalde door de druk van de navelstreng. Hij was in foetale nood en er moest snel geschakeld worden. De baby moest zo snel mogelijk geboren worden.”
De verloskundige gaat met haar hand bij Robin naar binnen en creëert ruimte tussen het hoofdje van de baby en de navelstreng om te voorkomen dat hij beklemd komt te zitten. Ondertussen wordt ze naar de operatiekamer gereden. “Mijn vriend werd naar een zijkamertje gebracht, hij mocht niet mee de operatiekamer in, en ik werd onder narcose gebracht.” Dan gaat het snel: in een klein kwartier wordt Sam geboren. “Het ging goed met hem. Hij werd gecontroleerd en schoongemaakt; daarna mocht mijn vriend hem vasthouden. Samen gingen ze naar de kamer die wij toegewezen hadden gekregen.”
Maar met Robin gaat het minder goed. Ze is tijdens de bevalling anderhalve liter bloed verloren. “Het eerste dat ik me herinner, is dat ik de kamer ingereden werd waar Sam bij mijn vriend lag; ongeveer een uur na de geboorte. Het is een vage herinnering en het was een gek moment: Sam was al aangekleed. Ik had hem negen maanden gedragen, maar de bevalling niet meegemaakt. Hij moest mijn baby wel zijn, maar ik had het niet ervaren.” Robin krijgt een bloedtransfusie. “Daarna voelde ik me een stuk beter. Ik zat al snel op een roze wolk.”
De kersverse ouders en hun zoon blijven twee nachten in het ziekenhuis en genieten daarna van een ontspannen kraamtijd. Maar halverwege Robins verlof komt de klap alsnog. “Ik vond het erg dat ik de bevalling niet had meegemaakt. Ook het feit dat mijn vriend niet bij me was geweest, maar vanuit een zijkamertje mee had gekeken, hakte erin. Dat is heel heftig geweest voor ons allebei.” Na een controle in het ziekenhuis besluit ze hulp te zoeken. “Ik kwam terecht bij een verloskundige die gespecialiseerd is in traumatische ervaringen. We deden de EVA-methode (emotionele visualisatie affirmatie): ik herschreef de bevalling, zodat de scherpe randjes eraf gingen.”
Inmiddels is Robin weer 33 weken zwanger en weet ze dat ze een hartvormige baarmoeder heeft. “Het is onduidelijk of dat van invloed is geweest op de bevalling. Het zou ermee te maken kunnen hebben dat Sam minder makkelijk indaalde. Er wordt nu vaker een echo gemaakt en we hebben gekozen voor een geplande keizersnede. Ik wil niet nog een keer onder narcose bevallen; ik wil de geboorte van ons kindje meemaken. Ook wil ik graag samenzijn met mijn vriend en dit niet los van elkaar ervaren. Het geeft rust om dit te hebben uitgesproken.”
Sam is inmiddels bijna twee jaar oud. “Het gaat supergoed met hem. Ik vind dit een hele leuke fase: hij ontwikkelt echt een karakter en begint lekker te kletsen. Hij realiseert zich steeds beter dat hij grote broer wordt. We proberen hem daarin te betrekken door boekjes over dit onderwerp voor te lezen en hem mee te nemen naar de verloskundige. Ik ben benieuwd hoe het straks gaat en hoe hij reageert als de baby er eenmaal is.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Marianne had overmatig bloedverlies tijdens de bevalling: ’Ik was nog maandenlang vermoeid’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
