Frédérique (28) woont met haar zoon Morris (1) in Valencia, terwijl haar partner en de vader van Morris in Nederland woont. Na een onverwachte zwangerschap vormen ze nu een gezin in twee landen.
Haar partner heeft al jongvolwassen kinderen als Frédérique onverwacht zwanger raakt. “Ons leven stond behoorlijk op zijn kop”, vertelt ze in gesprek met LINDA.
Wanneer Frédérique erachter komt dat ze zwanger is, ziet haar leven er heel anders uit dan nu. “Ik zat op een onstabiel, maar ook vrij punt in mijn leven. Ik had geen vast contract, leefde van dag tot dag en had eigenlijk geen verplichtingen”, vertelt ze. Een halfjaar daarvoor leert Frédérique op Ibiza Erik, de vader van Morris, kennen. “Het was liefde op het eerste gezicht. Sinds die avond zijn we geen dag meer uit elkaars gedachten geweest. We hebben geprobeerd die gevoelens te negeren, want er waren nogal wat beren op de weg.”
Zo is er een groot leeftijdsverschil. “Hij had in theorie mijn vader kunnen zijn. Daarbij woonde hij in Nederland, waar hij jongvolwassen kinderen heeft. Hij had daar al een leven, terwijl ik in Valencia woonde en de eeuwige jeugd aan het vieren was. Hoe leuk we elkaar ook vonden, ons leeftijdsverschil, onze woonplekken en onze levensfases stonden een relatie in de weg.”
In december 2024 vieren ze nog samen kerst; daarna besluiten ze vanwege de verschillen uit elkaar te gaan. Maar op oudjaarsdag ontdekt Frédérique dat ze zwanger is. “Ik had mezelf mijn hele leven aangepraat dat moeder worden niet voor mij was weggelegd. Daar heb ik geen concrete reden voor; ik was er gewoon van overtuigd dat ik niet zwanger kon worden. Toen dat toch ineens gebeurde, was mijn eerste reactie vooral verwondering.”
Na de breuk hebben Frédérique en Erik een tijdje geen contact meer. “Ik was in januari weer in Nederland en heb hem toen verteld dat ik zwanger was. Hij was in shock, maar zei ook meteen dat het goed zou komen. Dat stelde me gerust, maar dat was van korte duur. Tijdens de zwangerschap stond ik er namelijk alsnog alleen voor.”
Nathalie (33) woont in Zweden: 'Kinderen gaan hier vanaf anderhalf vijf dagen per week naar voorschool'
“Hij wilde niet betrokken zijn bij de zwangerschap; hij had hier immers niet voor gekozen, zei hij. Kinderen krijgen was voor hem een gepasseerd station. Zijn voorkeur was dan ook dat ik de zwangerschap zou beëindigen. Als ik er wel voor koos om het kind te houden, kon hij op dat moment niet beloven dat hij bij de opvoeding betrokken zou zijn.”
Ook Frédérique twijfelt. “Ik wilde het kind niet meteen houden. Ik had zoiets van … het lost zichzelf wel op.” Maar wanneer Frédérique vreest dat ze een miskraam heeft, verandert dat. “De angst en het verdriet die ik toen voelde, maakten duidelijk wat ik wilde. Mentaal en fysiek blokkeerde ik volledig bij de gedachte om het kind weg te laten halen. Op dat moment kon ik eigenlijk geen beslissing meer nemen: dat was onbewust al gedaan.”
“De eerste zes maanden van mijn zwangerschap wist bijna niemand ervan af. Ik had het maar aan een handjevol mensen verteld. Ik wist zelf lange tijd niet wat ik ermee wilde en hield het daarom ook op mijn werk geheim. Zelfs wanneer ik kotsmisselijk was of moest overgeven, ging ik gewoon werken. Ook ziekenhuisafspraken deed ik vaak alleen, in een land waar ik de dagelijkse taal wel sprak, maar de medische termen lang niet altijd begreep.
Ik voelde me niet alleen zonder partner, maar ook zonder familie en zonder iemand met wie ik de angst én de mooie momenten kon delen. Als ik foto’s uit die periode terugzie, zie ik zoveel verdriet en leegte in mijn eigen ogen dat ik mezelf bijna niet herken. Ik ben nog nooit door zo’n diep dal gegaan. Die eenzaamheid is iets waarvan ik hoop dat niemand het ooit hoeft mee te maken en waarvan ik vooral hoop dat ik het zelf nooit meer hoef te voelen.”
Richting het einde van de zwangerschap krijgen Frédérique en Erik weer regelmatig contact. “Ik was toen veel in Nederland en hij kwam regelmatig naar Spanje. Ik was zo verdrietig en alleen en hij zag dat ik ongelukkig was. Dat raakte hem. Ik was wel de vrouw van wie hij hield en die zijn kind droeg.
Naarmate mijn buik groter werd, werd het voor hem ook steeds tastbaarder. Hij was mee naar de echo waar we hoorden dat het een jongen was. Hij heeft drie dochters, dus dat was voor hem extra bijzonder. Er was toen nog wel echt afstand tussen ons, maar langzaam raakte hij steeds meer betrokken bij de zwangerschap.
'Die roze wolk bij een zwangerschap is voor veel vrouwen helemaal niet herkenbaar'
Het allergrootste omslagpunt was vlak voor mijn bevalling. Ik lag toen al in het ziekenhuis met ontsluiting. Hij zei dat hij Morris toch ging erkennen. Dat was zo’n opluchting, waardoor voor mijn gevoel de bevalling uit pure blijdschap heel snel is gegaan. Hij was erbij en heeft ook de navelstreng doorgeknipt.”
Toch durft Frédérique er nog niet volledig op te vertrouwen. “Pas toen we onze zoon gingen aangeven bij de gemeente dacht ik: hij meent het echt. We lieten ook een officiële vaderschapstest doen. Hij wilde zeker zijn, wat ik snap. Toen die positief was, hebben we de champagne geopend.”
Uiteindelijk vinden Frédérique en Erik elkaar ook als partners weer terug, al gaat dat niet zonder uitdagingen. “Het leven van zijn kinderen stond hierdoor ook behoorlijk op zijn kop. Ik heb altijd gezegd dat ik niet tussen hem en zijn dochters wilde komen. Zij waren er al en hun plek stond voor mij nooit ter discussie. Natuurlijk zorgde de situatie voor wrijving, maar inmiddels gaat dat veel beter. Dat zijn drie dochters op Morris’ eerste verjaardag waren, betekende daarom heel veel voor mij.”
Die angst voor wat de komst van Morris teweeg zou brengen, komt uit haar eigen jeugd. Toen Frédérique twintig was, kreeg haar eigen vader een kind met een jongere vrouw. Ze weet daardoor hoe pijnlijk het kan zijn als de verhoudingen binnen een gezin plotseling veranderen. “Ik was bang dat de geschiedenis zich zou herhalen. Daarom wilde ik ook absoluut niet dat hij zou moeten kiezen tussen zijn dochters en Morris en mij.
Ik ben ontzettend trots op hoe Erik dat heeft aangepakt. Hoe ingewikkeld het soms ook was, hij heeft zijn dochters en Morris en mij altijd naast elkaar laten bestaan. Dat heeft me ook kritischer naar mijn eigen vader laten kijken. Ik begrijp niet hoe je allerlei relaties in je leven kunt onderhouden, maar niet die met je eigen kind. Erik heeft mij laten zien dat het wél kan, zelfs wanneer de omstandigheden allesbehalve eenvoudig zijn.”
Nu vormen ze een gezin in twee landen. Frédérique woont met Morris in Valencia en draagt daar de dagelijkse zorg, terwijl Erik in Nederland woont. “Ik wilde echt niet weg uit Valencia, want ik ben hier de beste versie van mezelf. Gelukkig komt Erik vaak. Het langst dat ik zonder hem ben geweest, is drie weken. Soms komt hij twee dagen, soms twee weken. Dat hangt af van zijn schema. Nu Morris ouder wordt, komt hij steeds vaker deze kant op. Zelf ben ik in december en januari altijd in Nederland en in de zomermaanden ook. Dan leven we veel meer als gezin. In Valencia ben ik eigenlijk een solomoeder.”
Of ze in de toekomst samen op één plek gaan wonen, weet Frédérique niet. “Mijn leven van de afgelopen twee jaar bewijst hoeveel er in korte tijd kan veranderen. Ik leef van dag tot dag, dus we gaan zien hoe het loopt. Misschien gaan we wel permanent op één plek wonen, maar vraag het me morgen opnieuw en dan heb ik waarschijnlijk een ander antwoord.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Marie-Claire en haar samengestelde gezin wonen op twee plekken: 'Het is een georganiseerde chaos'
