Co Trum (38), beter bekend als @cowiththeflow, woont en werkt op Curaçao en is de trotse moeder van Soleil-Marie (3) en Coco (1). De bevallingen van beide dochters staan op haar netvlies gegrift. Bij de oudste viel de stroom in het ziekenhuis uit, bij de jongste scheurde het litteken van haar keizersnede.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik heb goede zwangerschappen gehad”, blikt Co terug. “Beide keren was ik het eerste trimester misselijk, maar dat verdween rond de dertien weken. Ik sliep slecht en had last van de hitte, de standaard zwangerschapskwaaltjes.” Ter voorbereiding op de bevalling leest Co boeken, luistert ze podcasts en kijkt ze naar video’s van bevallingen op YouTube. “Soms werd ik er naar van, maar ik bleef kijken. Ik wilde het toch zien.”
Co hoopt op een vredige thuisbevalling, maar dan blijkt dat dochter Soleil-Marie in stuit ligt. “Hier op Curaçao doen ze geen stuitbevallingen, dus werd het een geplande keizersnede. Dat was even schakelen, omdat ik dat niet wilde. In het ziekenhuis op Curaçao gaat het er anders aan toe dan in Nederland: je hebt geen eigen kamer, maar ligt op een zaal met andere vrouwen. De een moet bevallen, de ander is net bevallen en weer een ander is opgenomen vanwege een zwangerschapsvergiftiging. Het is soms net een dierentuin, verschrikkelijk. Vaders moeten na het bezoekuur weer naar huis.”
Co vindt het geen fijn idee, maar heeft geen keuze. “Ik moest me de avond van tevoren melden, maar de gynaecoloog regelde dat ik thuis mocht slapen. Ze gooide het op mijn Nederlandse zorgverzekering, waardoor de nacht niet vergoed zou worden. Dus meldden we ons de volgende ochtend. We stuurden een foto naar onze familie met de tekst: ‘We gaan varen.’ De verloskundige had gezegd: ‘Doe alsof je gaat kamperen’, dus hadden we een koelbox mee met eten en drinken. Ruud is private chef en had allemaal lekkere dingetjes gemaakt. Er waren broodjes carpaccio en beschuit met muisjes. We hadden alles mee.”
De dag begint met een meevaller. “De afdeling lag vol, dus kreeg ik een eigen kamer. Mijn bloed werd afgenomen, ik kreeg medicatie en om 10.00 uur werd ik opgehaald voor de keizersnede. De artsen waren superkundig en heel lief. Ze legden goed uit wat er ging gebeuren.” Binnen de kortste keren wordt dochter Soleil-Marie geboren. Co wordt gehecht en naar de recovery gereden. En toen gebeurde het. “Het licht ging – patsboem – uit. Het was donker en de kamers werden warm, want ook de airco deed het niet meer. Ik raakte niet in paniek, want dit gebeurt wel vaker op Curaçao.”
Ook in de rest van het ziekenhuis heerst geen paniek. Door de generatoren kan de noodzakelijke zorg gewoon doorgaan. “Iedereen was weg en ik was gescheiden van Ruud en onze dochter. Dat vond ik heftig. Ik had onze baby ongeveer één seconde gezien en lag daar aan alle toeters en bellen. Ik wilde zo graag naar haar toe. Uiteindelijk werd ik anderhalf uur later naar haar toe gebracht. Soleil-Marie huilde hard en was bij Ruud aan het zoeken naar de borst. Zielig, maar het was waanzinnig om haar te zien.” De pasgeboren baby doet het goed, maar het herstel van de keizersnede valt Co tegen. “Het duurde zes maanden voordat ik weer zonder pijn op de fiets kon stappen.”
Als Soleil 2 jaar oud is, raakt Co opnieuw in verwachting. Ze hoopt dit keer vaginaal te bevallen. “De uitgerekende datum verstreek en ineens raakte ik in paniek. Ik vond het eng om natuurlijk te bevallen. Dat had ik nooit eerder meegemaakt. Op vrijdag belde ik de gynaecoloog dat ik toch een geplande keizersnede wilde. Ik kon het in mijn hoofd niet meer bolwerken. De assistente liet me weten dat de gynaecoloog een OK-dag had en mij de volgende dag zou bellen, maar dat gebeurde niet.”
Tekst gaat verder onder de foto’s.
Veerle Hofkens beviel van tweeling: ‘Ik wist dat het moment tussen de geboorte van de eerste en tweede spannend zou zijn’
De verloskundige spreekt Co moed in. “Ze zei: ‘Je bent zo ver gekomen. We gaan je strippen, het gaat helemaal goedkomen.’ Zaterdag werd ik gestript. Ik kreeg weer vertrouwen. Ik ging het toch natuurlijk doen. Die maandag werd ik gebeld door het ziekenhuis. Blijkbaar stond de keizersnede dinsdag gepland, maar was dat niet aan mij teruggekoppeld. Dat wilde ik niet, ik wilde het natuurlijk doen.”
Donderdag gaat Co naar het ziekenhuis om de bevalling te laten inleiden. “Ik was al 41 weken en twee dagen zwanger, dus kreeg ik een ballonnetje. Die nacht vroeg ik aan mijn baby: ‘Wil je alsjeblieft komen?’ Ergens hoopte ik nog steeds dat het een supersnelle, natuurlijke bevalling thuis zou worden. De bevalling kwam spontaan op gang. Ik bleef zo lang mogelijk thuis, veilig in mijn eigen bubbel, maar de volgende dag rond 15.00 uur had ik zoveel pijn dat we naar het ziekenhuis gingen. Ik leek Michael Jackson wel: ik had een zonnebril op, omdat ik geen licht kon verdragen. In een rolstoel werd ik naar boven gebracht. Ik had zo ontzettend veel pijn.”
De ramen en gordijnen op de verloskamer gaan dicht, Co houdt haar zonnebril op en doet oortjes in. “Anders kon ik de weeën niet opvangen. Ruud mocht niet tegen mij praten. Elke beweging was te veel.” De uren verstrijken, maar de ontsluiting vordert niet. “Ik had zes centimeter ontsluiting. De arts-assistent wilde me nog twee uur met rust laten, maar dan moest ik na die twee uur wel acht centimeter ontsluiting hebben. Hij overlegde het met de dienstdoende arts, maar die besloot dat het een spoedkeizersnede werd, omdat de conditie van Coco achteruitging. Ondanks dat ik dat eerder absoluut niet wilde, vond ik het goed. Ik was er klaar voor; ik had het geprobeerd maar het lukte niet.”
Het medische team wordt opgeroepen en maakt zich klaar, zodat Co een uur later een keizersnede kan ondergaan. “Het was het vreselijkste uur van mijn leven. Ik had zoveel pijn. Voor de operatie zou ik een ruggenprik krijgen. Daarop wachten was een lijdensweg. Het was geweldig toen die spuit er eindelijk in ging.” Co gaat onder het mes en een paar minuten later ziet Coco het levenslicht. “De baby was eruit en alles was goed gegaan, maar het litteken van de keizersnede bleek van de rechterbovenkant helemaal ingescheurd te zijn tot aan mijn vagina. Het had helemaal verkeerd kunnen gaan. Als het langer had geduurd, was de baby in mijn buikwand terechtgekomen.”
Het is een scenario waar Co geen rekening mee had gehouden. “Een littekenruptuur komt bij 0,5 tot 1 procent van de spontane bevallingen voor.” Toch is het geen traumatische ervaring voor Co. “Terwijl het gebeurde, besefte ik niet wat de ernst van de situatie was. Ik heb geen paniek ervaren en toen ze eruit kwam, was ik heel blij. Achteraf dacht ik: het had dus toch een keizersnede moeten zijn.”
Waar het herstel eerder zwaar was en lang duurde, voelt Co zich dit keer – ondanks een lekkend litteken – weer relatief snel goed. “Ze zijn heel lang bezig geweest met hechten, maar de pijn die ik eerder had, was nu binnen drie maanden weg. Ik voel me goed en ben weer slank. We wisten dat we na de geboorte van Soleil-Marie nog een kind wilden, dus ben ik niet als een bezetene gaan sporten. Nu ben ik weer fit, ook omdat ik veel met de kinderen in de weer ben.” Het leven lacht het gezin toe. “Het is zo leuk. Coco is in een aanhankelijke fase, dat kan ik me van Soleil niet herinneren. Ze wil alleen maar opgetild worden. Ik kan niet eens normaal mijn yoghurt eten. Best intensief, maar ook lief.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Cora kreeg drieling nadat ze haar kinderwens op een laag pitje zette: 'Ze lagen gehaakt en in stuit'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
