Het is zomervakantie en ik ben met Sander, Raf en Mels in de dierentuin. Fenn is op de woongroep. Uitstapjes als deze maken we niet vaak met hem erbij. Dat is voor ons allemaal te intensief en we vragen ons bovendien vaak af wie we er eigenlijk een plezier mee doen. Het doet pijn, maar het lukt me steeds vaker om er toch vrede mee te hebben. Dit is voor iedereen het beste, herhaal ik als een mantra in mijn hoofd.
We zitten net wat te drinken in de speeltuin als er een gezin met een gehandicapte dochter voorbijkomt. Het meisje is op dat moment waarschijnlijk overprikkeld, want ze kronkelt in haar rolstoel en maakt harde geluiden. Ik herken deze momenten van Fenn en voel bijna de bijbehorende paniek opkomen. De moeder heeft een gespannen uitdrukking op haar gezicht en probeert zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken, ondertussen blikken van toeschouwers ontwijkend.
Er gaat een mix van emoties door me heen. Ik bewonder haar. Want zij gaat de uitdaging wel aan. Ik ben jaloers en ik schaam me. Konden wij dit ook maar opbrengen voor onze zoon. Maar er is ook een gevoel van liefde, een gevoel dat aan niemand uit te leggen is. Ik voel haar.
'Het geeft me rust om te weten dat hij niet lijdt doordat we zonder hem op vakantie zijn gegaan'
Ik probeer met mijn ogen te zeggen: ik zie jullie. Maar ik weet niet of ze het snapt. Misschien denkt ze wel: weer iemand die me meewarig aankijkt. Ik weet hoe dat is. Je wil geen medelijden, maar je wil ook niet genegeerd worden. Zorgouders hebben steun nodig. Gewoon, zonder woorden.
Op dat moment besluit ik dat er een universeel gebaar moet komen, voor zorgouders onder elkaar. Een #ISEEYOU gebaar waarmee we aan elkaar kunnen laten zien: Ik zie je. Ik voel je. Je bent niet alleen. Een simpele hand op je hart leggen, meer hoef je niet te doen.
Iets waardoor we ons op zo’n moment minder alleen voelen. Want juist in situaties zoals deze, als je aan het worstelen bent en omringd wordt door ‘gewone’ gezinnen, kan de eenzaamheid keihard binnenkomen. Alsof er niemand is die begrijpt wat je doormaakt.
Eén blijk van herkenning kan op zo’n moment een wereld van verschil maken. Daarom lanceer ik het #ISEEYOU gebaar — voor alle zorgouders die dit gevoel ook wel eens hebben. Ken jij het al? Deel het met anderen en help de eenzaamheid van zorgouders te verminderen.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief
'Ik herken mezelf niet meer. Tegenwoordig ben ik een mensenschuwe, uitgebluste moeder'
