Bouchra doneerde een nier aan haar schoonzus: 'Ik dacht: dit kan ik niet laten gebeuren'

Nierziekte

Het jaar voor de transplantatie gaat het slecht met Bouchra’s schoonzus. Ze heeft – net als meerdere familieleden – last van een erfelijke nierziekte. Daardoor moet ze onder andere zo’n drie keer per week naar het ziekenhuis om te dialyseren.

“Daar lag ze steeds drie uur lang aan een grote machine die haar bloed zuiverde, terwijl ze thuis een jong gezin had om voor te zorgen”, vertelt Bouchra. “Dat was gewoon niet te doen.”

Donor

Al snel wordt duidelijk dat Bouchra’s schoonzus een donornier nodig heeft.  Maar aangezien een donornier van een overleden donor vaak lang op zich laat wachten en Bouchra’s schoonzus steeds verder achteruitgaat, besluit ze als ontvanger een traject voor levende donatie te starten.

Wanneer ze in de familiechat deelt dat ze een nieuwe nier nodig heeft, hoeft Bouchra daar niet lang over na te denken. “Op het moment dat het werd bevestigd, bood ik meteen aan om me te laten onderzoeken als mogelijke donor.”

Omdat de onderzoeken veel geld kosten, kan er maar één mogelijke donor tegelijk worden getest. Daarom wordt eerst Bouchra’s schoonvader onderzocht. Uiteindelijk blijkt hij alleen geen geschikte donor.

Knoop doorhakken

Op dat moment heeft Bouchra al een informatiegesprek in het ziekenhuis gehad. De knoop om zich te laten onderzoeken, hakt ze pas door wanneer haar schoonzus bij haar thuis komt eten. “Ik keek naar haar en zag hoe ze aan het aftakelen was”, vertelt Bouchra.

Vanaf dat moment is het duidelijk voor Bouchra en besluit ze zich te laten onderzoeken. “Ik dacht: dit kan ik niet laten gebeuren. Bij sommige ziektes kun je iemand niet helpen, hoe graag je dat ook zou willen. Maar in dit geval kun je in principe iemands leven redden. Waarom zou ik het dan niet doen?”

Nierziekte partner

Helemaal zonder zorgen is de beslissing om zich te laten testen niet. Bouchra’s partner heeft namelijk dezelfde nierziekte en zou in de toekomst misschien ook een donornier nodig hebben. “Ik dacht wel: wat als mijn partner over tien jaar een nier nodig heeft, dan kan ik die van mij niet meer geven.”

Maar op dat moment gaat het zó slecht met haar schoonzus, dat Bouchra toch besluit door te zetten. “Na uitgebreid overleg met m’n partner besloten we samen dat ik er voor moest gaan. Ik heb er daarna ook niet meer over getwijfeld.”

Match

Nadat Bouchra zich heeft aangemeld, volgt een uitgebreid medisch traject. “Ze checken echt alles in je lichaam”, vertelt ze. “Je krijgt allerlei scans en onderzoeken. Ze vertellen van tevoren ook dat er een kans is dat ze iets ontdekken waarvan je nog niet wist dat je het had.”

Gelukkig blijkt Bouchra’s lichaam helemaal in orde. Sterker nog: haar beide nieren werken goed en ze is een honderd procent match met haar schoonzus.

“De donor krijgt altijd als eerste te horen of er een match is”, legt Bouchra uit. “Pas daarna wordt de ontvanger ingelicht, zodat de donor zich eventueel nog kan terugtrekken.” Bouchra hoeft daar niet over na te denken en facetimet meteen haar schoonzus met het goede nieuws.

“Ik word nog steeds emotioneel als ik eraan terugdenk. Mijn schoonzus wist niet wat ze moest zeggen. Voor mij voelde het ergens logisch, maar voor haar was het niet in woorden uit te drukken.”

De transplantatie

Afgelopen zomer was het zover: de transplantatie. De ingreep van Bouchra duurt zo’n vijf uur, die van haar schoonzus langer.

Na afloop worden de twee in hun ziekenhuisbedden naar elkaar toe gereden. “Er is een foto waarop we allebei in bed liggen en elkaars hand vasthouden”, vertelt Bouchra. “Dat is een van de mooiste foto’s die ik heb. Het was het moment waarop we beseften: het is gebeurd, we zijn allebei uit de operatie gekomen en het is goed gegaan.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Haar schoonzus knapt al snel op na de operatie. Ook met Bouchra lijkt het de eerste dagen in het ziekenhuis goed te gaan, maar daarna begint ze zich juist slechter te voelen. “De artsen legden uit dat herstel op en neer kan gaan en dat mijn lichaam tijd nodig had. Ik had tenslotte iets afgestaan, terwijl mijn schoonzus juist iets had gekregen wat haar lichaam heel hard nodig had.”

Voor haar schoonzus is dat moeilijk om te zien. “Zij werd steeds beter, terwijl ik juist achteruitging. Dat vond ze heel lastig.”

‘Het voelt alsof ik doodga’

Na een paar dagen mag Bouchra alsnog naar huis. “Ik voelde me écht overreden”, vertelt ze. “Het herstel had ik onderschat.”

Maar wanneer Bouchra thuis is, wordt ze alleen maar zieker. “Ik had filmpjes gekeken van andere mensen die een nier hadden gedoneerd én hun herstelproces; waardoor ik er al snel achter kwam dat mijn herstel niet zo ging zoals het zou moeten. Ik twijfelde wel even of ik me niet gewoon aanstelde, maar besloot toch het ziekenhuis te bellen. ‘Het voelt alsof ik doodga’, zei ik, en ik moest meteen langskomen.”

Inwendige bloeding

In het ziekenhuis blijkt dat Bouchra een inwendige bloeding heeft en er veel vocht in haar buik zit. Ze moet opnieuw en met spoed worden geopereerd. “De arts vertelde me na de operatie dat als ik twee dagen later had gebeld, ik er waarschijnlijk niet meer was geweest. Ik was zó blij dat ik naar mijn gevoel had geluisterd.”

In één week tijd wordt Bouchra twee keer geopereerd. Gelukkig voelt ze zich na de tweede ingreep sneller beter. “Ik voelde me nog steeds niet goed natuurlijk, maar wel alsof mijn lichaam normaal aan het herstellen was.”

Uiteindelijk blijkt de complicatie niet door de donatie te zijn gekomen, maar was het een risico dat bij elke operatie kan voorkomen. “Het besef kwam hard binnen. Ik heb zelf drie jonge kinderen, dan denk je natuurlijk: wat als ik er ineens niet meer was geweest?”

Geen spijt

Nu, bijna een jaar later, is Bouchra bijna volledig herstelt. Ze werkt weer fulltime en heeft grotendeels haar energie terug.

Ondanks de levensbedreigende complicatie en het lange herstel, heeft Bouchra geen seconde spijt gehad van haar keuze. “Zelfs met alles wat er is gebeurd, zou ik het zo weer doen.”

Bloedzussen

De transplantatie heeft ondertussen het leven van Bouchra’s schoonzus compleet veranderd. “Ze heeft weer energie en kan weer volop meedoen in haar gezin”, vertelt Bouchra. “Ze heeft gewoon haar leven terug.”

Door de donatie is de band tussen de twee alleen maar hechter geworden. “We hebben nu een connectie die ik bijna niet kan uitleggen. Het voelt alsof we bloedzussen zijn. Dat zal vast komen doordat mijn nier nu in haar lichaam zit.”

Suzan (37) kreeg op haar 22e acute leukemie: 'Mijn broertje was mijn stamceldonor'Lees ook