Speciaal voor LINDA. schrijft Daphne Deckers Vrije Val, een feuilleton over tweede kansen, gemiste mogelijkheden en de vraag wat er gebeurt als je eindelijk besluit om niet langer op ‘later’ te wachten. Want soms moet je gewoon springen. Ook als je geen idee hebt waar je terechtkomt.
Elke week lees je een nieuw hoofdstuk. Dit is hoofdstuk zes.
Lees hoofdstuk 5 van 'Vrije Val', een LINDA.verhaal door Daphne Deckers: 'Zou er een black-out zijn? Zijn we daarom neergestort?'
“Een cyberaanval?” Annemijn kon het nauwelijks geloven.
Bartosz haalde zijn schouders op. “Het zou zomaar kunnen. Ik kom uit Polen. Daar weten we allang wat de Russen allemaal flikken. Vorig jaar december hebben ze nog geprobeerd ons hele land in een nationale black-out te storten.”
“Stel dat dit ook zo’n aanval is,” zei Annemijn, “kunnen we dan niet bellen? En zijn de hulpdiensten dan misschien ook nog niet gealarmeerd?”
“Ik kan sowieso niks”, zei Bartosz met een gepijnigde zucht. Hij hield een afgebroken deel van zijn telefoon omhoog. “Ik weet niet eens waar de rest ligt.” Annemijn keek naar Paula, die voorzichtig haar linnen tas onder de roerloze benen van de jonge vrouw vandaan probeerde te halen.
Annemijns eigen benen waren flink gemangeld. Het bot dat uit haar kuitbeen stak, was zo surrealistisch dat ze amper kon bevatten dat ze naar zichzelf keek, in plaats van een bloederige scène uit een rampenfilm.
Helaas was het bewegingsloze lichaam van de jonge vrouw van de DakBar maar al te echt. Het meisje was krijtwit en lag onnatuurlijk stil. Haar mond hing een stukje open, maar zover Annemijn kon zien, ademde ze niet. Ze had dringend medische hulp nodig, als het niet al te laat was. Moest Paula niet toch een hartmassage proberen?
Hoofdschuddend bedacht Annemijn wat ze bij het instappen over de jonge vrouw had gedacht: donderdagavond, niets aan je hoofd. Nog geen consequenties van je keuzes. En nu lag het arme kind daar. Onwillekeurig ging er een rilling door haar heen. Arjan. Hij was de consequentie van háár keuzes.
“Yes!” doorbrak Paula haar gedachten, “bij mij is alleen het scherm gebarsten.” Ze had haar mobiel uit de linnen tas weten te vissen, en hoewel hij er behoorlijk gehavend uitzag, bleek hij toch nog te werken. Driftig tikte Paula op de toetsen. “Fak,” verzuchtte ze ten slotte, “ik krijg geen verbinding, zelfs niet met 112. Zou het noodnummer niet altijd bereikbaar moeten zijn, zelfs als je telefoon leeg is? Komt dit door die black-out?”
“We liggen helemaal onderin een betonnen liftput”, zei Bartosz. “Het zou ook kunnen zijn dat we hier geen bereik hebben.” Annemijn zuchtte door haar neus. “Jij komt eerst met de Russen en een cyberoorlog, en nu kan het ook ‘gewoon’ de betonnen liftput zijn?”
“Hé, spokojnie”, mompelde Bartosz. “Ik probeer ook alleen maar…” Plotseling rinkelde er een telefoon. Paula slaakte een gil van schrik.
“Waar komt dat vandaan?” riep Annemijn. “Het is háár telefoon!” wees Bartosz. “Van wie?” zei Paula, die wild om zich heen keek. “Van dat meisje? Waarom doet die van haar het wel?”
“Who cares? Pak hem snel op, straks rinkelt hij niet meer!”
“Waar zit-ie?’ riep Annemijn. “In haar rugzak misschien?”
“Ik denk binnenkant jasje”, riep Bartosz.
Terwijl de telefoon bleef rinkelen, tastte Paula over het bovenlichaam van de jonge vrouw. “O, lieve schat, sorry”, zei ze met trillende stem. “Ik… ik heb hem!”
“Neem op,” riep Annemijn, “vraag om hulp!” Paula zoog haar adem in. “Er staat ‘Mama’ in het scherm. Wat ga ik zeggen?”
Volgende week zaterdag lees je hoofdstuk zeven.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
