Op 29 december 2022 krijgt Stephanie Zee (38) een vreselijk telefoontje. Haar grote liefde Charles Witlox blijkt in Kaapstad bij kitesurfongeluk om het leven te zijn gekomen. Een paar dagen later komt ze erachter dat ze in verwachting is. De kinderwens die ze samen hadden, komt toch uit.
Aan LINDA.mini vertelt Stephanie hoe het is om alleen moeder te worden na zo’n groot verlies. Zoon Charlie is nu 2 jaar oud. “Hij lijkt zo op zijn vader. Zo is Charles nog iedere dag dichtbij.”
“Charles was knap, charismatisch, avontuurlijk. Hij had een kinderlijke, enthousiaste kijk op het leven. Hij oordeelde nooit en kon met iedereen overweg. Het was vernieuwend om door zijn ogen naar de wereld te kijken, en dan met name naar Afrika”, vertelt Stephanie. Charles Witlox startte in 2014 Charlie’s Travels. “Een reisbureau dat het echte Afrika wil laten zien door verbinding te maken met de locals, gericht op families en stellen.”
Het is 2007 wanneer Stephanie Charles ontmoet in een kroeg in Utrecht, waar ze allebei studeren. Twaalf jaar later komen ze weer met elkaar in contact. “Ik volgde hem op Instagram. Hij intrigeerde me. Ik wilde graag naar Afrika, dus berichtte ik hem voor tips. Hij woonde al tien jaar in Kenia. We belden en raakten niet uitgepraat.”
In Kaapstad spreken ze af. “Ik voelde me meteen fijn bij hem. Na een paar dates gingen we drie weken naar Namibië. Hij haalde me op op de motor”, lacht ze.
Tekst loopt door onder de foto.
“Ik ben drie maanden in Afrika gebleven en in die tijd ging het aan.” Stephanie vliegt terug naar Nederland, om elkaar twee weken later weer te zien in Malawi. Door de coronapandemie gaat dit plan niet door. Elkaar zien doen ze alsnog: ze bellen en FaceTimen iedere dag. “We zaten in de periode dat je álles van elkaar wil weten. Van ‘hoe ben je opgegroeid?’ tot ‘welke smaak chips vind je lekker?’. Na drie maanden op afstand verhuisde ik naar Kenia. We woonden twee jaar dichtbij het hoofdkantoor in Nairobi, in een huis vol felle kleuren. Er liepen apen door de tuin. Het leven met Charles was heel leuk.”
Tjalina (29) rijdt in haar eentje op de motor door Afrika: 'Mijn vriend past thuis op de kat'
Ze besluiten na hun tijd in Nairobi om naar Kaapstad te verhuizen en kopen een huis in Muizenberg. “We hadden de nacht van 28 op 29 december 2022 voor het eerst in ons nieuwe huis geslapen. Nadat we wakker waren geworden op een luchtbedje, gingen we naar het strand. Die ochtend hadden we nog mooie gesprekken. We bespraken dat we álles gingen doen wat we wilden in het leven.”
Stephanie gaat terug naar huis, Charles gaat kitesurfen. “Ik appte hem nog dat ik nu alweer zin had om hem straks te zien én zin had in een mooi leven samen.” Dat blijkt later het laatste appje naar Charles te zijn geweest.
Niet veel later wordt Stephanie gebeld door Charles’ beste vriend. “‘Charles heeft een ongeluk gehad en het ziet er niet goed uit’, zei hij. Charles is door een windruk meegenomen en kwam met zijn hoofd op een parkeerplaats terecht. Onderweg naar het ziekenhuis werd ik weer gebeld. ‘Unfortunately he didn’t make it‘. Ik weet nog dat ik aankwam in het ziekenhuis en door mijn benen zakte. Twee artsen tilden me op en zetten me op een stoel. Ik belde mijn ouders en gek genoeg zei ik tegen mijn moeder dat ik goed moest eten en drinken. Alsof ik intuïtief voelde dat ik extra goed voor mezelf moest zorgen.”
Stephanie mag na rechercheonderzoek naar Charles toe. “Ik heb bij hem gezeten en zijn hand vastgehouden. Eenmaal thuis kwamen goede vrienden langs. In het donker, want er was geen stroom.” Op oudejaarsdag arriveren ook beide families. “Het was heel bijzonder om te zien hoeveel steun je krijgt. Je woont aan de andere kant van de wereld, en iedereen komt gewoon. Ook vriendinnen en vrienden.”
Mari verloor zijn vriendin door een stoeptegel-ongeluk: 'Ze beseffen niet dat wat ze doen levensgevaarlijk is'
Op 5 januari doet Stephanie op aanraden van een vriendin een zwangerschapstest. “Ik was nog niet ongesteld geworden, dus ik ging voor de zekerheid een test doen. Het leek precies op een coronatest. Ik liep naar Charles’ beste vriend toe en vroeg of het klopte. Hij zei: ‘Het maakt nu echt niet uit of je covid hebt’. Toen hij mijn reactie zag, riep hij: ‘Wat voor test is dit?'”
Stephanie gaat naar de gynaecoloog en inderdaad: ze is in verwachting. “Na Charles’ overlijden dacht ik aan onze kinderwens, die niet meer kon uitkomen. Het voelde als een groot cadeau. Het was heel leuk om het te vertellen. Iedereen was zo blij. Tegelijk vroegen mensen of een kind krijgen van mijn overleden partner niet extra confronterend is. Dat is niet zo. Het is alleen maar geweldig.”
Tekst loopt door onder de foto.
Stephanie blijft een tijd in Kaapstad wonen. “Met mijn moeder woonde ik in een ander huis. Ik pakte mijn werk op. Mijn gevoelens gingen die tijd alle kanten op. Rouw en blijdschap wisselden elkaar af.”
De zwangerschap vond Stephanie ‘magisch’. “Het gaf me hoop en zelfvertrouwen dat er, ondanks het grote verdriet, een vruchtje gezond kon groeien. Ik was er relaxed onder. Als de baby er happy uitkomt en we allebei gezond zijn, is het goed. Een vriend organiseerde een gender reveal. Er belden 75 mensen in, 20 mensen waren daar. Charles droeg altijd Crocs. Ik pakte een cadeau uit met blauwe of roze Crocs erin. Het bleek een jongetje te zijn. Fantastisch.”
Tijdens de zwangerschap bereidt Stephanie zich voor op alleen moeder worden. “Door de rouw ging ik een bepaalde controle pakken. Ik had een WhatsAppgroep met vriendinnen en iedereen kreeg een taak. Iemand regelde een verloskundige, een ander hielp me met de administratie, zoals een vaderschapserkenning aanvragen. Ik had natuurlijk ook zenuwen. Wat als ik beval en erna toch in een dip raak? Hoe kan ik voor mijn kind zorgen? Het tegenovergestelde gebeurde. Toen hij er was, voelde ik een oerdrang om voor hem te zorgen. ”
Na 41 weken en vijf dagen wordt Charlie Mosi Witlox geboren. Mosi betekent ‘dankbaar voor de geboren zoon’ in het Swahili. “De bevalling duurde 30 uur. Uiteindelijk is hij met een keizersnede geboren.”
Tekst loopt door onder de foto.
“Charlie is geweldig”, vertelt Stephanie trots. “Hij is nu 2,5 jaar en een heel vrolijke, lieve peuter die onwijs makkelijk contact maakt. Ontzettend nieuwsgierig, maar wel op een gecontroleerde manier. Dat doet me aan Charles denken.”
“Nu er interactie is met elkaar, komt Charles steeds vaker voorbij. Hij noemt mij of mannen die bij ons komen soms papa. Het is met deze leeftijd moeilijk om het al uit te leggen. Ik doe het op gevoel. ’s Avonds vertel ik Charlie dat hij lekker naar dromenland gaat en dat papa daar is, met wie hij samen op avontuur kan gaan.”
Fransie (37) verloor haar man aan een ongeluk: 'Ik heb hem niet meer mogen zien'
“Ik weet niet beter, ik ken de dynamiek niet van het samendoen”, zegt Stephanie over alleen moeder zijn. “Ik woon inmiddels met mijn moeder in Den Haag en heb een heel lieve oppas. De operationele kant vind ik heel erg meevallen. Beslissingen overleg ik met vrienden of familie. Maar in the end ben je alleen. Het woord alleenstaand vind ik lastig, want ik sta niet alleen.”
“Het verdriet dat ik erover voel, zit ‘m in dat Charlie zijn vader niet heeft gekend”, deelt Stephanie. “En dat Charles zo graag vader wilde worden, vind ik heel verdrietig. Hij was de allerleukste vader geweest.”
Stephanie is erachter gekomen dat het helemaal oké is om emoties te laten zien. “Ik was bang dat ik mijn kind ‘verpestte’, omdat ik er zelf soms niet lekker in zat, maar je kind voelt het toch wel als je verdrietig bent. Ik denk dat het averechts werkt als je het gaat proberen te camoufleren. En zodra ik het hardop zeg, gaat de emotie vaak voorbij.”
Tekst loopt door onder de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
Na Charles’ overlijden erft hun zoon het bedrijf en start Stephanie als creatief directeur om, samen met een team van 35 mensen die wonen en werken in Afrika, de missie van haar vriend voort te zetten. “Als je doorwerkt aan iets waar iemand mee bezig was, voelt iemand dichtbij. Zo werkte hij al langer aan een stichting; die zet ik nu verder op. Met de stichting willen we extra geld ophalen om onze lokale partners te laten groeien.”
Ook is Stephanie bezig met het organiseren van reizen voor alleenstaande ouders. “Door met andere volwassenen zo’n reis te maken, kan je ’s avonds nog samen rond het kampvuur zitten als de kinderen naar bed zijn. Financieel wordt het ook meer behapbaar. De aanmeldingen stroomden direct binnen. Deze zomervakantie hebben we de eerste drie reizen.”
Tekst loopt door onder de post.
Dit bericht op Instagram bekijken
“Wat mij betreft blijf ik er forever voor werken”, zegt ze enthousiast. “Ik voel me zo thuis op het continent. Het is voor mij ook een manier om daar te blijven komen. Ik ben nog zo’n acht keer per jaar in Afrika. Het werken voor Charlie’s Travels en ons kind zorgen ervoor dat ik geen dag depri in bed heb gelegen. Het leven vind ik nog steeds heel mooi, maar de dualiteit blijft.”
Op sociale media deelt Stephanie over het ondernemerschap in combinatie met het moederschap en rouw. “Daar krijg ik onwijs lieve reacties op. Via Instagram heb ik twee hele goede vriendinnen gemaakt wiens partners ook zijn overleden. Samen zijn we bezig met een podcast, De Rouwdouwers. Daarin bespreken we onderwerpen die in een rouwproces vaak ongemakkelijk zijn op een luchtige manier. We hebben dezelfde dosis zwarte humor en begrijpen elkaar zonder woorden nodig te hebben.”
“Hoe lief familie en vrienden ook zijn, je voelt échte erkenning bij mensen die het herkennen. Dat zou ik andere vrouwen die weduwe zijn echt aanraden. Zoek andere vrouwen op die hetzelfde hebben meegemaakt”, adviseert ze. “En blijf bedenken dat iedereen doodgaat. Het leven eindigt – zo simpel is het. Zolang het ons gegund is om er te zijn, moeten we er godverdomme iets van maken.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Rowan was 7 weken na haar bevalling alweer zwanger: 'Mijn vriend wist niet of hij moest lachen of huilen'
