De namen van 21.637 door Israël vermoorde Palestijnse kinderen op een wit doek van 6 bij 36 meter in stilte gedragen door een stoet. Eerst door Amsterdam. Afgelopen zondag door Utrecht. Binnenkort in Nijmegen. De organisatoren besloten hun namen op te schrijven en uit te spreken zodat ze niet vergeten worden.
Iedere keer als ik het beeld van dat enorme doek zie, moet ik slikken. 21.637 kinderen die geen kind mochten zijn. Kinderen wier lach nooit meer zal klinken. Die niet door hun ouders geknuffeld zullen worden, omdat die ouders er zelf ook niet meer zijn. En het ergste aan dat aantal is dat er nog veel meer slachtoffers zijn. Talloze vermisten onder het puin in Gaza, kinderen, vrouwen, mannen.
'Ik kijk geen tv en mijd vooral talkshows, toch vind ik dat de politiek van de publieke omroep af moet blijven'
En iedere dag komen er meer slachtoffers bij. We horen er niet veel meer over, maar de vernietiging van Gaza en alles wat Palestijns is, gaat door zonder dat de politiek een vinger uitsteekt. Dus rest de volharding van mensen die demonstraties organiseren. Die op het idee komen om de slachtoffers te herinneren en mensen mobiliseren mee te helpen hun namen met de hand op te schrijven.
Natuurlijk, er is zo verschrikkelijk veel ellende in de wereld. We mogen geen van de slachtoffers vergeten. Niet van de gruwelen in Soedan, niet de vrouwen in Afghanistan, niet de mensen in Congo of Jemen. Maar wat het Palestijnse verhaal extra schrijnend maakt, is dat hun geschiedenis wordt weggevaagd en hun identiteit en vlag worden gecriminaliseerd met goedkeuring en expliciete steun van onze regeringen.
'Ik hoop dat de Iraanse agenten die nu op hun landgenoten inhakken op enig moment beseffen wat een waanzin dit is'
Hoe kom je daartegen in opstand? Door pal voor de menselijkheid te blijven staan. Ieders menselijkheid, hoe anders ze er ook uitzien, hoe ver ze ook van ons af staan. De enige manier om dit te overleven, is door te blijven ageren tegen het onrecht tot er op een dag hopelijk een eind aan komt.
Volgens Joris Luyendijk verandert er voor ons niks als Gaza in zee verdwijnt. Dat waag ik te betwijfelen. Als Gaza verdwijnt, verdwijnt onze menselijkheid. Verliezen we niet alleen dierbare, heilige mensenlevens, maar ook onszelf. Op 8 november is er een nieuwe Rode Lijn-demonstratie en zal dit doek wederom gedragen worden. Ik hoop vergezeld door honderdduizenden mensen die niet willen vergeten en niet willen opgeven.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Dit zijn mannen die zogenaamd redelijk overkomen, maar vrouwen zien als voorwerp waar ze minder zuinig op zijn dan op hun mobiel'
