Na een nare scheiding denkt Merel* (dan 31) eindelijk een leuke man tegen het lijf te zijn gelopen. Al snel verhuizen zij en haar kinderen voor hem naar de andere kant van het land, maar een jaar later is hij spoorloos verdwenen.
Pas na het hacken van zijn computer ontdekt ze de waarheid.
Meer dan twintig jaar geleden scheidt Merel (nu 53) van de man met wie ze al haar halve leven samen is. “Hij was mijn eerste vriendje, maar de relatie was ingewikkeld. Hij ging veel vreemd en legde de schuld altijd bij mij neer. Ik was ‘extreem jaloers’ en zou in therapie moeten omdat ik zo ‘achterdochtig’ was. Later bleek iedereen in het dorp te weten wat hij allemaal uitspookte.”
Als dat uitkomt, gaat Merel weg. Ineens staat ze er met twee kleine kinderen (2 en 3) alleen voor. “Omdat hij me vaak kleineerde, had ik een ontzettend laag zelfbeeld. Dat verklaart misschien ook wel waarom ik zo vatbaar was voor de man die vervolgens op mijn pad kwam. Ik zocht blijkbaar toch veiligheid.”
Via haar moeder leert ze Erik* kennen: de zoon van een collega. Hij is vijf jaar ouder, charmant en belezen: totaal anders dan Merels ex. “Eerst dacht ik: wat moet ik met die man, want hij was nogal excentriek en totaal niet mijn type. Tegelijkertijd kwam hij volwassen en zorgzaam over, en overstelpte hij me met aandacht en liefdesgedichten. Ik had het gevoel dat hij mij echt zag.”
Na 'ghosting' is er nu ook 'curving' om je dateleven te vergallen
Erik wekt de suggestie dat hij het financieel goed voor elkaar heeft, en dat hij Merel en haar kinderen een veilige basis kan geven. Hij vertelt uitgebreid over alle opleidingen die hij aan de universiteit heeft gevolgd, en ze delen een interesse in kunst en cultuur. “Achteraf blijkt dat allemaal geveinsd: hij was een kameleon die zich op mij aanpaste. Die rode vlaggen zag ik helaas later pas.”
Hoewel Erik aan de andere kant van het land woont, komt hij Merel in het eerste jaar vaak opzoeken. “Al snel begon hij erop aan te dringen dat mijn kinderen en ik bij hem zouden intrekken. Dat moest zo snel mogelijk gebeuren, zodat ze het nieuwe schooljaar in zijn woonplaats konden beginnen. Als ik twijfelde, zei hij dat ik niet zo achterdochtig moest zijn: dat hij niet mijn ex was.
Er werd zo op me ingepraat, dat ik begon te denken: misschien klopt mijn gevoel inderdaad niet. Misschien ben ik gewoon te beschadigd door mijn huwelijk om in te zien dat dit het beste is voor mijn kinderen. Ik vertrouwde mijn eigen intuïtie niet meer, en hij hamerde er steeds weer op dat ik de ratio moest laten gelden. Sterker nog: ik moest dankbaar zijn dat hij mij onder zijn vleugel wilde nemen. Dankzij hem zou alles wel weer goedkomen met mij.”
Uiteindelijk stemt Merel in met de verhuizing, en verkassen zij en haar kinderen naar de andere kant van het land. Hoewel Erik duidelijk geen kleine kinderen gewend is, gaat hij over het algemeen goed met ze om. Wel valt het Merel al snel op dat de kasten vol boeken staan die hij niet gelezen heeft. Ook neemt hij al snel alle geldzaken op zich, omdat hij dat ‘nu eenmaal beter kan’.
“Inmiddels denk ik: hoe gek ben je dat je bij iemand intrekt die je nauwelijks kent? Toch reageerde ook mijn familie positief: ik had mijn leven weer op de rit en een volwassen vent. Erik was nu eenmaal heel charismatisch en kwam intelligent en belezen over. Daar ging ik de fout mee in, maar mijn familie ook.”
Binnen een paar maanden vindt Merel een goede, nieuwe baan, wat haar zelfverzekerder maakt. “Achteraf denk ik dat hij dat niet zo wenselijk vond. Hij werd steeds kribbiger, en deed kortaf. Ik heb hem toen ook gevraagd: ‘Joh, zit het wel goed tussen ons? Anders ga ik op zoek naar een huis, want ik wil mijn kinderen niet weer door een ellendige breuk slepen.’ Hij ontkende dan dat het aan mij lag. Hij had gewoon stress van zijn werk, maar ik hoefde me geen zorgen te maken: alles zou goedkomen. Op een gegeven moment zat hij alleen wel tot diep in de nacht op de computer ‘de administratie’ te verwerken.”
Wanneer ze bijna een jaar samenwonen, lijkt hun gezamenlijke leven op de rit: ze zijn zelfs op zoek naar een koopwoning. Tot Merel een dag op stap gaat met een vriendin. Haar kinderen zijn bij hun vader, en ook Erik vertrekt die ochtend in alle vroegte. “In zijn chicste en extravagantste pak, wat ik nogal vreemd vond. ‘Waar ga jij naartoe?’, vroeg ik dan ook. Hij zei dat hij een werkafspraak had en dat ik niet voor hem op hoefde te blijven. Het zou een latertje worden.”
Als Merel die avond thuiskomt, vindt ze een brief. “Toen ik de envelop opende, viel mijn wereld stil. Het bleek een afscheidsbrief te zijn, met daarbij de tekst van een nummer over iemand die zichzelf om het leven had gebracht. Ik was natuurlijk doodsbang dat hij zichzelf iets aangedaan had, want hij had niemand iets laten weten: zijn beste vriend en zijn ouders ook niet. Bij zijn werk had hij een soortgelijke brief achtergelaten: iedereen was hem aan het zoeken.”
Tot een ex-vriendin waar Erik nog bevriend mee is, aanbiedt om zijn computer te hacken. Uit een blik in de mailbox blijkt al snel dat hij op het vliegtuig naar Zuid-Amerika is gestapt, en dat hij al maanden contact heeft met een andere vrouw. “Hij was ’s nachts niet met de administratie bezig, maar met haar. Ook had hij voor zijn vertrek onze bankrekeningen leeggetrokken en zijn bonussen op werk opgenomen. Ik bleef met niets dan mijn laatste salaris achter.”
De politie adviseert Merel om haar kinderen en spullen te pakken en de deur zo snel mogelijk achter zich dicht te trekken. “Gelukkig had ik geen samenlevingscontract, daardoor konden ze zijn schulden niet op mij verhalen. Hij had de huur al maanden niet betaald en allemaal openstaande facturen.”
Terwijl haar kinderen nog iets langer bij haar ex blijven, pakt Merel hun spullen in en doorzoekt ze die van Erik voor antwoorden. Zo ontdekt ze dat hij helemaal geen opleidingen aan de universiteit heeft gevolgd, maar slechts cursussen bij de LOI. Ook vindt ze een boek met versiertrucs. Hier heeft hij gedichten die hij haar in het begin stuurde letterlijk uit overgenomen.
In drie dagen tijd verandert haar leven compleet. “De eerste dag was ik in paniek, maar ging ik door op adrenaline: ik moést hem vinden. Toen ik eenmaal door had wat hij had gedaan, was het alsof de wereld weer onder me uit werd geschopt. Ook wist ik dat ik de baan waar ik zo dol op was, kwijt was omdat ik terug naar huis moest. Lange tijd heb ik behoorlijk gevoelloos rondgelopen.”
Laura (25) werd geghost door scharrel: 'Gewoon nooit antwoord gehad, helemaal niets'
Merel en haar kinderen trekken bij haar broer in en ze focust zich volledig op hun welzijn. “Ik stond op de automatische piloot, omdat ik wilde dat zij hier zo min mogelijk last van zouden hebben. Ondertussen was ik niet verdrietig of boos: ik verkeerde in shock. Mijn leven ging als een film aan me voorbij.”
Al snel verhuizen ze weer naar hun eigen huis, en krijgt Merel een fijne nieuwe baan. Maar een relatie? Daar heeft ze nog steeds geen zin in. “Na de eerste tien jaar alleen heb ik kort een relatie gehad met een leuke man. Bij hem dacht ik: zo kan het dus ook. Uiteindelijk is ook dat alleen weer voorbijgegaan. Inmiddels durf ik het niet meer aan met die kerels en ben ik alweer dertien jaar vrijgezel. Ze doen allemaal alsof ze heel wat zijn, maar iedere keer blijkt er toch weer iets achter te zitten. Is dat dan allemaal de moeite waard? Voor mij niet.”
Af en toe hoort ze nog iets over Erik: dat hij bijvoorbeeld even in Nederland is en vader is geworden. “Dat doet me weinig. Ik hoef hem nooit meer te zien. Inmiddels heb ik het verwerkt, maar ik vergeet het nooit. Het is een traumatische ervaring die ik de rest van mijn leven bij me draag, zeker met oog op relaties. Ik heb me kapot geschaamd, omdat iedereen toch denkt dat je dom of naïef bent. Terwijl het iedereen kan overkomen: het is zo makkelijk om in iemands val te trappen. Het gebeurt vaker dan je denkt, en daarom wil ik mijn verhaal ook delen: zodat anderen de rode vlaggen hopelijk wél herkennen.”
*De naam Merel is gefingeerd. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
Worstel je met suïcidale gedachten of maak je je zorgen om iemand anders? Praat er dan over. Bel 113 of ga naar www.113.nl. Stichting Zelfmoordpreventie is 24 uur per dag en zeven dagen per week bereikbaar.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Sociale media hebben vreemdgaan veranderd, laat Yanaika Zomer zien in nieuw boek: 'Welke waarde hechten we aan welke berichten?'
