'Het verraad, de leugens, de leegte – het is allemaal tot daaraan toe. Maar die zwangerschap. Mijn hoofd tolt'

DE SETTING IN HOTEL EL CIELO IS PERFECT.
Een tafeltje aan het strand, dansende lichtjes op de golven, een ober die met een zwierig gebaar de champagne uit de koeler haalt en onze glazen bijschenkt. Ik wilde hier al zó lang met Freek naartoe. Kijk hem zitten, zo ontspannen, met zijn witte linnen overhemd, die mooie, gebruinde kop en de lachrimpeltjes naast zijn ogen. De tijd staat hem goed. Ik reik met mijn hand over de tafel naar de zijne. Deze vakantie hadden we echt even nodig. Het is niet helemáál vlekkeloos verlopen, maar de afgelopen week heb ik Freek veel rustiger zien worden. Er lijkt een last van hem afgevallen en dat is precies waar ik op hoopte. Ik weet dat het ooit zo hippieachtige Tulum een Instagram-cliché is geworden (is er nog een influencer die níét naast Ven a la Luz heeft gestaan?) maar voor iemand zoals ik, met een passie voor onderwaterfotografie, is dit het paradijs. Al die cenotes, de onderwatergrotten, het rijke ­onderwaterleven en de riffen met elkhornkoraal – ik kan mijn geluk niet op. Ook het hotel is een plaatje. Als Freek érgens op adem kan komen, dan is het hier.
El Cielo ligt aan het strand, in de kromming van een rustige baai die nog niet is overlopen door commercie. Hoewel onze kamer tegen verwachting in niet over de zee bleek uit te kijken, grenst hij wel heel mooi aan het uiterste einde van de exotische tuin. Freek vond het maar niks. Terwijl we vanuit de lobby naar onze kamer werden begeleid, gebaarde hij druk in het rond: de volgende keer wilde hij díé suite hebben, met die veranda en dat ­zeezicht, daar kwamen we tenslotte voor. Ik zei nog: “Kijk eens naar de bananenbomen in de tuin, naar de paradijsvogelbloemen en de frangipani’s in alle kleuren.” Maar Freek verzuchtte dat ik van nature geneigd ben om dingen zomaar te accepteren; dat het een fuck up van het hotel was geweest en dat je niet alles hoeft te pikken in dit leven. Hij had dan ook stevig geprotesteerd bij de receptie en korting gekregen. Ik schaamde me dood – nog geen vijf minuten binnen en onszelf nu al neergezet als veeleisende gringo’s – maar volgens Freek moest je soms een beetje kracht bijzetten om je punt te maken.

Nu heeft hij wel gelijk dat ik geneigd ben om dingen te accepteren. Toen ik enige tijd geleden een forse afboeking van een dure privéclub tussen de afschriften vond, was zijn eerste reactie: “Waarom kijk jij überhaupt op de zakelijke rekeningen?” Toen ik antwoordde dat het ook míjn aannemersbedrijf is, haalde hij adem om iets te zeggen, maar hield wijselijk zijn mond. Mijn hele erfenis zit in het bedrijf en ik heb jarenlang meegewerkt om het van de grond te krijgen, totdat Freek zei dat ik het verdiende om te gaan genieten. Hij is degene die mij heeft aangespoord mijn duik­diploma’s te halen. Freek gunt mij de wereld; hij weet als geen ander dat zijn succes zonder mij niet mogelijk was geweest.

Hij vertelde me eerlijk dat hij een aantal grote opdrachtgevers had moeten paaien met een bezoekje aan een luxe bordeel. Zo deden mannen nu eenmaal zaken, al was hij zelf, uiteraard, aan de bar blijven zitten. Ik accepteerde die uitleg. “Ben je niet een tikje naïef?” vroeg mijn vriendin. Nee, want ik geloof hem. Ik kén Freek. Al vijftien jaar. Ik houd van die man, hij is de liefde van mijn leven.

Het enige pijnpunt is dat ik heel graag moeder had willen worden. Maar Freek ziet kinderen als een belemmering. Ik ben er zelfs voor in therapie gegaan, een heftige en emotionele tijd, maar uiteindelijk heb ik voor Freek gekozen. “Het is wij twee tegen de wereld”, zegt hij altijd. We wonen in een mooi huis, worden geroemd om onze feestjes en hebben een prima seksleven. Nou ja, het afgelopen jaar was dat iets minder, omdat Freek veel zakelijke stress heeft gehad. Hij moest vaak tot laat werken en zat doorlopend op zijn ­telefoon, totdat ik zei: “En nú gaan we tijd maken voor elkaar.” Ik ben ­hartstikke trots dat hij het bedrijf zo groot heeft gemaakt, maar soms moet je samen terug naar de basis. Tulum was een gouden greep. Hoe kun je hier níét weer helemaal verliefd worden? Freek moest even ­acclimatiseren, maar daarna werd hij per dag méér zichzelf. Hij kent inmiddels iedereen: van de receptioniste (bij wie hij zijn excuses had aangeboden voor het incheckmoment) tot de barman, die de beste cocktails maakt. Elke ochtend zwemt hij stipt om half zeven naar de laatste boei in zee. Achter die boei begint een landafwaartse stroming en dat kan verraderlijk zijn, maar toen ik hem daarop wees, zei hij lachend dat hij een grote jongen was.
Soms vergeet ik dat mannen het niet zo fijn vinden wanneer jij ergens méér vanaf weet dan zij. Maar als ervaren duiker – en zeker als gecertificeerd soloduiker – ben ik nu eenmaal gespitst op alle details van de zee. Wij zijn als mensen te gast in de onderwater­wereld en hoe mystiek en adembenemend die ook is, hij kan ook gevaarlijk zijn. Freek houdt niet van duiken (iets met zijn oren) maar hij vond het uiteraard geen probleem dat ik de afgelopen week twee groepstrips wilde maken. De cenotes waren werkelijk sprookjes­achtig. Wanneer ik ga fotograferen, vind ik het vaak fijner om solo te duiken. Daarvoor heb ik twee aparte kranen op twee aparte flessen. Dan hoef ik niet met mijn buddy bezig te zijn, maar kan ik heel geduldig wachten op een kans en áls het moment zich voordoet, meteen toeslaan. Met een foto van een walvishaai heb ik eens een eervolle vermelding bij de ND Awards gekregen, maar ik fotografeer niet voor de erkenning. Duiken doe ik puur voor de ervaring; het is mijn tweede grote liefde. De oceaan geeft me het gevoel dat ik lééf. Ik kom er altijd als ­herboren uit.
Gisteren was ik trouwens blij dat ik wel met een buddy dook, want ik raakte verstrikt in een achtergelaten net en een paar vislijnen. ­Daarmee kun je heel snel in de problemen komen, ook al heb je een mes bij je. Bizar eigenlijk, hoe slecht wij met onze oceanen omgaan. De zee is verdomme geen vuilnisbak; het is een heel delicaat systeem. Carlos, de divemaster, wees ons op zeesneeuw: dat zijn ‘sneeuwvlokken’ van dode dierlijke en plantaardige resten, die van het bovenste water naar beneden dwarrelen – een belangrijke energiebron voor dieren in de diepe oceaan. Toen ik niet veel later tussen die vlokken dreef, met boven mij twee pijlstaartroggen, was ik me enorm bewust van de circle of life: hoe geweldig is het dat alles met elkaar verbonden is? Niet dat ik bij Freek hoef aan te komen met dit soort verhalen. Die wil vooral neuken en daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen, want de sex is er nogal bij ingeschoten de laatste tijd. Ik had echt het gevoel dat hij me niet meer zág, begrijp je wat ik bedoel? Maar hij heeft hier heerlijk kunnen uitrusten op het strand. We hebben een trip gemaakt met een glass bottom boat, een scootertje gehuurd en eindelijk weer veel gelachen samen.

En nu is het alweer onze een-na-laatste avond en zitten we aan het diner op het strand. Ik zie dat Freek iets wil gaan vertellen. Ik heb ook veel te zeggen: hoe dankbaar ik ben voor deze vakantie bijvoorbeeld, na zo’n stress­­­­­volle periode. Ik reik over de tafel naar zijn hand en laat hem eerst zijn zegje doen. “Ik heb hier veel nagedacht”, zegt hij, nadat hij mijn hand met een kort knijpje heeft losgelaten. “En ik ben tot de conclusie gekomen dat ik heel gelukkig ben. Maar niet meer met jou.” Eerst denk ik nog dat ik het niet goed heb gehoord, zo rustig als hij daar zit. Ik heb één keer meegemaakt dat mijn apparatuur niet goed werkte, waardoor ik niet in de gaten had dat mijn luchtfles leeg was. Wat ik toen voelde, haalt het niet bij wat er nu door me heen gaat. Het lijkt alsof ik achterover val terwijl ik nog gewoon op mijn stoel zit. Freek wrijft zachtjes met zijn duim over zijn champagneglas. “Het verdient niet de schoonheidsprijs en je moet weten dat ik er zelf ook mee heb geworsteld, maar ik ben verliefd op iemand anders en ik wil graag met haar verder.”
Voor mijn ogen zie ik Freek, mijn Freek, veranderen in een vreemde. Zaten wij gisteren niet nog lachend als twee tieners op een scooter, mijn armen knus om hem heen? “Nou, zeg eens wat”, draagt hij me op, nadat hij zojuist mijn hart heeft vermorzeld met een verhaal over Maaike van de salesafdeling. O, wat had hij zich tegen deze gevoelens verzet. Maar vóór we naar Tulum gingen, had hij toch maar alvast onze financiën op een rijtje gezet en om te beginnen stond het bedrijf op zijn naam. Hij zei ook nog iets over ons seksleven waar de sjeu af was, want ik was zo weinig thuis geweest, hè, door al die duikreizen. En o ja, Maaike was zwanger van hem. Een nieuw leven, een nieuw begin, denk niet dat hij het er niet moeilijk mee had gehad, maar dit was het. Of ik nog wat ging zeggen? Ik kan het niet eens, mijn mond is zo droog dat mijn tong zit vastgeplakt aan mijn gehemelte. Wat heb ik gemist? Het leven dat ik dacht te hebben, de liefde die ik dacht te voelen – betekende het zo weinig? Ik sta op en loop naar onze kamer.
“Ik vind het veelzeggend dat je niet boos bent”, zegt Freek, nadat we zwijgend en zo ver mogelijk uit elkaar in bed zijn gaan liggen.“Ook dit laat je gewoon gebeuren, hè? Maaike durft tenminste te gáán voor wat ze wil.”
Ik hap naar adem.
“Ik ga morgenochtend om half zes op een excursie naar de Maya-ruïnes”, zeg ik ten slotte. “Dat je niet denkt dat ik de benen heb genomen. Maar bel me vooral niet.”
Freek stoot een spottend lachje uit: “Wat jij wilt.”
Hij valt al snel in een diepe slaap, een combinatie van opluchting en alcohol, maar ik staar nog een hele tijd naar het plafond. Mijn hoofd tolt. Het verraad, de leugens, de leegte – het is allemaal tot daaraan toe. Maar die zwangerschap.

Om half zes sta ik zachtjes op, sluip naar de woonkamer en pak wat ik nodig heb. Dan schuif ik heel voorzichtig de tuindeur open, glip met twee tassen naar buiten en zet ze bij mijn flessen in mijn trekkarretje. In het schemerdonker loop ik muisstil langs de dichte begroeiing, om uiteindelijk aan de rand van het resort uit te komen. Daar kleed ik me achter een gestrande, houten vissersboot om, en snijd een groot stuk uit een van de oude netten. Wetsuit, ­vinnen, ademautomaat, duikcomputer – ik heb het allemaal al zo vaak gedaan, maar vandaag voel ik een lichte rilling bij alles wat ik aantrek.

Als de zon opkomt, ga ik stilletjes de zee in. Onder water zwem ik terug naar het midden van de baai, naar de ketting die de laatste boei op zijn plek houdt. Het is nog even een gedoe, met dat net achter me aan, maar uiteindelijk blijk ik het precies goed te ­hebben getimed. Met mijn trimvest blijf ik op de juiste plek zweven. Ik zie murenen en zeekreeften rond paddenstoelvormige koraal­formaties, maar daar kom ik niet voor. Ik moet ­wachten op mijn kans – en meteen toeslaan.

Zodra Freek boven me opdoemt, steek ik mijn duikmes recht in zijn hart. Zijn lichaam schokt, waardoor ik de kans krijg zijn voeten te verstrikken in het net. Hij maait en ­trappelt en duikt onder water en opeens kijkt hij me recht aan. Freek zíét me – eindelijk weer. Zijn bloed kleurt het water rood, hij worstelt nog even met het net en op het eind probeert hij me nog vast te grijpen. Dat laat me niet onberoerd, maar ik denk ook: nú wil je me opeens niet loslaten? Zodra hij niet meer beweegt, weet ik dat ik snel moet handelen; bloed trekt ongenode gasten aan. Freek drijft met zijn gezicht naar beneden en het heeft iets verrassend vredigs, dat verstilde lichaam in het oneindige blauw. Ik pak hem bij zijn arm, trek hem dieper onder water en zwem in de richting van de stroming. Landafwaarts moet hij gaan, één worden met de oceaan. Zeesneeuw.
Nadat ik Freek een laatste zetje heb gegeven, zie ik hoe het ­gefragmenteerde zonlicht over zijn dalende lichaam strijkt, ­totdat hij ­langzaam in de donkere diepte verdwijnt. Prachtig toch, om ­onderdeel van de kringloop te mogen zijn? En daarbij: ik heb genoeg truecrime­podcasts geluisterd om te weten: geen lichaam, geen zaak. Ik zwem terug naar het plekje aan het uiteinde van de baai, waar ik ­ongezien uit het water kan komen, en leg het stuk net weer terug in de boot. Daarna kleed ik me snel om en sluip met mijn trekkarretje naar de achterkant van onze kamer. Het resort begint langzaam te ontwaken. Ik spoel mijn gear uit en berg alles netjes op in de ­kledingkast. Nadat ik heb gedoucht, bekijk ik mezelf in de spiegel: ik had een bepaalde zwaarte verwacht, maar ik voel me juist heel licht. Ik föhn mijn haar, kleed me mooi aan voor het ontbijt en stop nog even bij de balie. “Zit mijn man toevallig al aan het ontbijt?” vraag ik aan de receptioniste. “Hij is gaan zwemmen, maar hij is nog niet terug. Is hij misschien meteen gaan ontbijten?”
De vrouw denkt even na. “Hij liep een tijdje geleden in zijn badjas door de lobby”, zegt ze. “Hij zwaaide nog naar me, maar ik heb hem daarna niet terug zien komen.” Ik knik. “Als je hem ziet, kun je dan zeggen dat ik alvast in de ontbijtzaal zit?”
Ik kies een tafeltje met uitzicht over de ­glinsterende zee en bestel breakfast pancakes met siroop en aardbeien. Ik kan wel wat extra brandstof gebruiken voor alles wat er komen gaat: de tranen, de ontreddering, de zoekacties. En het terugkijken van de security­­­video’s in de gang, waarop te zien zal zijn dat híj de kamer verlaten heeft, maar ik pas veel later. Oh, the drama. De zee geeft, de zee neemt.
Terwijl ik in de aardbeien prik, herinner ik me dat ik ooit eens heb gelezen dat je geen wraak hoeft te nemen, omdat rot fruit vanzelf uit de boom valt. Dat is ongetwijfeld waar. Maar soms moet je een beetje kracht bijzetten om je punt te maken. Ik sluit mijn ogen en haal diep adem. Ik moet me binnenkort maar eens opnieuw gaan verdiepen in het runnen van een aannemersbedrijf. Er gaan waarschijnlijk wel wat ontslagen vallen, te beginnen met één boventallige functie op de salesafdeling. Maar eerst ga ik hier nog even in alle rust genieten van de stilte voor de storm. De zon, de zee, de paradijsvogelbloemen.
De setting in hotel El Cielo is écht perfect.•