Myrthe (39) probeerde haar man te troosten, de arme schat had het zo moeilijk met kiezen tussen haar en de collega op wie hij verliefd was.
“Het gebeurde twee jaar geleden, op een zaterdag, tijdens een buurtbarbecue. We zaten heel genoeglijk met alle ouders en kinderen in het speeltuintje.
Allemaal hadden we voor wat lekkers gezorgd, een zorgeloze middag. Om een uur of zeven besloot mijn man onze jongste van één jaar naar bed te brengen en ik bleef achter met onze oudste dochter. Maar toen ik naar de wc moest en ons huis binnenliep, hoorde ik mijn man aan de telefoon zeggen: ‘Sorry, ik moet nu echt ophangen.’ Hij klonk gehaast, niet helemaal zichzelf. Toen hij het gesprek beëindigd had, vroeg ik: ‘Wie was dat?’
‘Mijn zus’, antwoordde hij. ‘Die sprak je eerder vandaag toch ook al?’ zei ik. Zijn kaken werden rood. Ik liep door naar de wc, ging op de bril zitten en begon te huilen. Hij stond op de drempel tussen de gang en de badkamer, verbaasd over mijn verdriet en ik zei: ‘Ik ben zo bang dat het niet je zus was.’ Hij deed een stap naar voren en zei: ‘Weet je Myrt, het was inderdaad iemand anders.’ Toen stortte ik in. In de maanden ervoor had ik al vaker het idee gehad dat er iets niet klopte, maar ik had die gedachte steeds diep weggestopt. Mijn man en ik kennen elkaar al zo lang. Na een tijdje te hebben gescharreld, kregen we verkering en vanaf dat moment ging alles zo’n beetje vanzelf.
We trouwden en kregen kinderen, hadden nooit ruzie of conflicten. Ook geen heftige of diepgaande gesprekken, maar op een of andere manier miste ik die maar half. Ik had vroeger wel jongens gehad met wie ik eindeloos discussieerde, maar lange gesprekken was ik met drama gaan associëren, en daar kon ik makkelijk zonder. Daarbij, als mijn man en ik dan weleens een lang gesprek hadden, was het des te leuker. Zo ongeveer stonden we ervoor, die avond in het voorjaar: absoluut niet het stel dat genoeg had van elkaar en op het punt stond te gaan scheiden. Ik miste alleen wat ik knuffelmomenten noemde, dat je elkaar aankijkt en voelt: wij horen bij elkaar. Maar ieder huwelijk heeft wel wat.
De man van Julia (38) ging vreemd: 'Nu ben ik heel gelukkig met de ex van zijn minnares'
Na zijn tamelijk nuchtere mededeling zat ik nog altijd op de wc. Van het ene op het andere moment verdoofd, buiten de realiteit. Er is zo’n groot verschil tussen iets vermoeden, en horen dat het echt waar is. ‘Ik ben al een tijdje ongelukkig’, voegde hij eraan toe. ‘Waarom heb je me dat dan niet verteld?’, riep ik. Met de minuut werd ik wanhopiger.
Ik raadde ook meteen om wie het ging. Die ene collega die hem een tijdje geleden een bioscoopbon had gegeven, omdat hij zo’n goede manager was.
‘Is ze soms verliefd op je?’, had ik toen al gevraagd. Maar hij reageerde zo boos dat ik meteen ophield met doorvragen. Maar nu was zij het toch. ‘We zijn zo verliefd’, zei hij. Wat klonk dat ineens kinderachtig uit de mond van zo’n volwassen man. ‘Zijn we verliefd’, vroeg ik, ‘is we ineens jullie? Hebben wij samen dan niet twee kinderen, en telt hun geluk niet mee?’
Monique (47): 'Ik opende zijn tas en vond een zijden onderbroek en een briefje van haar'
Beneden werd aan de deur geklopt. O ja, de barbecue. Ik was naar binnen gegaan om te plassen met de bedoeling meteen weer terug te gaan. En nu stonden de buren op de stoep met onze dochter en de vuile schalen en bordjes. Natuurlijk. Nog geen uur geleden zaten we buiten opgewekt te kletsen, en nu was het of mijn leven het mijne niet meer was. Of ik op een zijspoor was beland zonder weg terug.
‘Ga jij het maar uitzoeken met haar’, hoorde ik mezelf zeggen, maar nog diezelfde avond kwam ik daar op terug. Ik wilde hem helemaal niet kwijt. Ik wilde dat hij zijn best ging doen. Er brak een waardeloze tijd aan, ik wrong me in allerlei bochten om hem te houden. Wekenlang probeerde ik te bewijzen hoe leuk en lief ik was. Toen hij op zijn werk werd overgeplaatst naar een andere afdeling waardoor hij haar niet meer dagelijks op kantoor zou zien, heb ik hem nota bene getroost. Voortdurend troostte ik hem, ook toen hij niet wist of hij voor ons moest kiezen of voor haar. ‘Arme schat, wat heb je het toch moeilijk, wat heb je het zwaar.’ Ik voelde me als zijn beschermvrouwe die met een grote zeis voor hem uitliep en al het hoge gras voor zijn voeten wegmaaide, om het hem maar zo makkelijk mogelijk te maken voor mij te kiezen.
Iris (35): 'Hij wilde niet kiezen, maar de tijd nemen om uit te maken met wie van ons tweeën hij verder wilde'
Maar het tegenovergestelde was natuurlijk het resultaat. Hij had gezegd dat het aan mij lag, ik had hem de ruimte gegeven een affaire te beginnen. Ha, het lef om dat te zeggen. Toch had hij in zeker, piepklein opzicht gelijk. Ik ben een geadopteerd kind, misschien dacht ik diep in mijn hart dat ik niks waard was, dat het terecht was dat hij weg wilde. De kans om mijn kinderen een veilige basis te geven, is me ontnomen. Nu, twee jaar later, vraagt mijn jongste dochter, zonder enkele herinnering aan ons complete gezin: ‘Mam, ken jij mijn papa eigenlijk?’ Zo pijnlijk. Maar het ging niet meer. In de tram naar mijn werk zat ik alleen maar te huilen en als ik thuiskwam, belde ik urenlang met vriendinnen. Argeloos verlieten de grootste onnozele vanzelfsprekendheden zijn mond.
‘Met haar zie ik hoe een relatie ook kan zijn’, zei hij. En: ‘Ja, die kinderen, als zij er niet waren, was ik allang weggeweest.’ Ons huis zou niet meer als zijn thuis voelen. Hij verweet me dat ik hem had belemmerd in zijn vrijheid, blabla. Maar iemand die echt niet wil blijven, valt met de beste argumenten nog niet te overtuigen. Kennissen zeiden hem zijn hart te volgen, grotere bullshit heb ik nooit gehoord. Laat hem zijn verantwoordelijkheid nemen. Ik sliep niet en at niet. Intussen verbleef mijn man ’s nachts op zolder. Dan zag ik dat hij online was en wist ik dat hij met haar aan het appen was.
Daphne (42): 'Na mijn zware bevalling, met veel bloedverlies, moest ik voor hem zorgen omdat hij de griep had'
Het werd Pinksteren, zes weken na de barbecue. Met mijn laatste restje moed pakte ik de tassen voor een dagje strand, wat qualitytime zou ons goed doen. Vlak voor we het huis verlieten, vroeg ik: ‘Weet je al wat je doet, blijf je of ga je?’ Hij stond met zijn rug tegen het gasfornuis, met zijn gezicht naar me toe. Gelaten, alsof hij niet zelf een besluit nam, maar dat voor hem werd genomen, zei hij: ‘Ik kies voor haar.’
‘Dan moet je nu maar meteen vertrekken’, zei ik, duizelig toch nog van ongeloof. De tassen vol emmertjes en flesjes liet ik op de grond vallen en de meisjes nam ik mee naar het speeltuintje. Even later kwam hij gedag zeggen. ‘Dag papa’, zei mijn oudste dochter. Ze had geen idee dat dit het definitieve einde was van ons vieren samen. Hij huilde toen hij in de auto stapte.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA.174, meer verhalen van verlaten vrouwen lezen? klik hier.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Eens per maand deden ze het in de struiken, terwijl ík met de kinderen was'
