Nazmiye Oral, bekend als actrice, schrijfster én spreker, voegt nu ook een nieuwe titel toe aan haar CV: columnist voor LINDA.
In haar columns Levenslessen van Nazmiye deelt ze haar inzichten over zelfliefde en persoonlijke groei.
Het leven is niet maakbaar. Gelukkig.
Ik weet nog precies waar ik liep toen ik haast vermorzeld werd door het gewicht van een gedachte. Ik was nog maar 31 en had net mijn tweede kindje gekregen toen ik langs een café wandelde met de kinderwagen en dacht: ik ben al 31 en ik heb niets bereikt in m’n leven. Ik voelde leegte, geen vooruitzichten op carrière gebied, het gevoel dat ik ongelooflijk oud was en vastzat. Dat ik moeder was, betekende toen voor mij kennelijk niet zoveel ( hoe anders is dat nu). Sterker nog, ik voelde me daardoor nog meer vastzitten en minder mobiel.
Deze gedachte was zo zwaar en zo sterk dat het me meteen wakker schudde. Ik was de kikker in het kokend hete water. Misschien was het wel zo geweest dat het water waar ik in zat steeds een stukje meer en meer warmer was geworden, maar toen ik eenmaal begreep dat het water bijna kookte en ik met het water mee zou koken sprong ik meteen uit de pan. No way, dacht ik. Dit gaat mij niet gebeuren. ACTIE. Dit was de eerste en laatste keer dat ik depressief werd door mijn leeftijd.
Hoe ouder ik word, hoe fijner het leven wordt. Ontspannen. Bad ass. Heel veel dingen kunnen me echt helemaal niets schelen. Of anderen me mooi vinden of niet… of mensen me mogen. Of ik aardig ben. Slim. Knap. Beter dan de rest. Hoe anders was dat toen ik jonger was. Bij hoeveel vriendjes ben ik wel niet langer dan nodig was gebleven om het maar te winnen van hun ex-en. Zij liet je zitten/ zij kon je niet aan/ zij kon je niet fixen ( vul maar in) maar ik wel. Ik ben beter dan je ex. Geduldiger, slimmer, sterker, knapper, ik zeur niet, ik kan alles aan want ik ben de beste vrouw.
Het was echt een aandoening en het heeft vast een naam in de psychologie, maar ook dat kan me niets schelen. Feit is dat ik uiteindelijk daardoor de beste les heb geleerd: dat redding niet van buiten zal komen. En dat niemand belangrijk is in het leven behalve ikzelf.
'Ik heb zelf ook steken laten vallen als moeder en kon het niet aan dat mijn kind pijn had door mij'
Als ik kijk naar jongeren om me heen of mijn eigen dochters, schrik ik van de tijdsdruk waar de meesten in zitten. Hoe erg is het dat veel jonge vrouwen van nog geen dertig ervan overtuigd zijn dat ze waarschijnlijk nooit de liefde zullen vinden als ze niet opschieten. Dat als ze een fout herhalen ze meteen het gevoel hebben dat ze mislukt zijn en dat het lijden hun eigen schuld is. Dat ze en slim en slank en grappig en succesvol en de beste en de enige en de weet ik veel wat moeten zijn. Net zoals ik zelf ooit dacht. Ik heb uren huilend doorgebracht, wanhopig omdat ik weer dezelfde fout had gemaakt en omdat ik daardoor vond dat ik dom was en dat ik dus niets was opgeschoten in het leven.
Natuurlijk heb je als vrouw met dingen te maken als de biologische klok, maar dat is niet de boosdoener. Het echte probleem zit ‘m erin dat het leven wordt voorgesteld als maakbaar. En maakbaarheid betekent dat jij altijd aan het stuur moet zitten. Dat je alleen bent. Dat als het niet lukt – met je carrière, met je relatie, met je lijf, met je leven, met je angsten en trauma’s – het je eigen schuld is. Had je maar harder moeten manifesteren. Sneller moeten reageren. Lichter moeten leven. Beter moeten plannen. Harder moeten werken. Mooier moeten zijn. Minder trauma moeten hebben.
Het is verstikkend en zo diep diep eenzaam. Tot je uiteindelijk het hoofd moet buigen: want wat je ook doet, het leven doet zichzelf. Je bent een appel aan een boom. Je bent pas rijp als de tijd daar is. Niet eerder. Niet later. Hoe hard ik zelf ook heb geprobeerd mijzelf te bevrijden van al mijn trauma’s. Ik heb gezocht op de verkeerde plek. Tot ik alles had geprobeerd wat in mijn macht lag. En ik kennelijk rijp genoeg was om te zien: het leven is niet maakbaar – en dat is nou juist de bevrijding.
Je hóéft niet alles te kunnen. Je mág struikelen. Je mág verdwalen. Sterker nog: je zult verdwalen. En dat is goed. Dat is mens-en, een werkwoord. De grootste shift die ik daarbij maakte, was dat ik niet meer aan mijzelf ging werken om iets te fixen, maar omdat ik nieuwsgierig was naar wie ik ben. Want uiteindelijk gaat het niet om de perfecte route, de juiste tijd, het behalen van het Grote Doel.
Het gaat erom of je hebt genoten. Of je werkelijk hebt geleefd. Of je hebt kunnen lachen met iemand die je écht zag. Of je ooit in iemands armen lag en voelde: ik ben hier veilig. Of je jezelf hebt durven aankijken, ook op de dagen dat je nergens bij hoorde. Het leven gaat over connectie. Over liefde geven, ook als het geen zekerheid geeft. Over mens zijn. Pijnlijk, prachtig, levend mens zijn. Gelukkig, verveeld, kattig, vredig en alles er tussenin.
Dus als ik je iets mag wensen – dan is het de moed. De moed om te ontdekken wat jóuw leven waard maakt. Niet van buitenaf. Niet volgens een checklist. Maar van binnenuit. Radicaal eerlijk. Radicaal zacht. Radicaal vrij.
Voor mij zat de betekenis van het leven verscholen in een vraag: heb ik het lef om los te laten en onbeduidend te zijn? Heb ik het lef om een schapenhoeder te worden, ergens in Anatolië, als mijn hart mij daar naartoe brengt? Heb ik de moed om alle rollen en etiketten, van acteur of schrijver, naast me neer te leggen als mijn hart mij eigenlijk ergens anders naartoe leidt?
Mijn tip is om af te wachten tot je wanhopig bent over het een of ander en jezelf in alle ernst zo’n soort vraag te stellen. Als je werkelijk luistert, kom je achter je ware aard. En als je dan, ooit, ergens tussen het was ophangen en het wachten op de trein, ineens voelt: ja. Dit is het.
Dan ben je er. Niet op het eindpunt, maar IN het leven zelf. En dat is, volgens mij, leven.
'Ik heb een nieuwe kin. Mijn dochter zei dat ik er tien jaar jonger uitzag, en mijn man ‘moest wennen’'
Nazmiye Oral (55) is actrice, schrijver, theatermaker en nu ook columnist voor LINDA. Ze is medeoprichter van Zina, een theaterinitiatief gericht op lokale buurtprojecten door heel Nederland. In 2011 kwam haar debuutroman Zehra uit, waarvoor zij genomineerd werd voor de E. du Perronprijs.
Ook is Nazmiye bekend van haar rollen in onder andere Undercover, In Vrijheid en Moordvrouw.
Lees hier nog meer columns.
