'Ik heb een nieuwe kin. Mijn dochter zei dat ik er tien jaar jonger uitzag, en mijn man ‘moest wennen’'

Mijn nieuwe kin en ik

Wat een verademing, de nieuwe LINDA. over cosmetische chirurgie, en de verschillende stemmen die daarin te horen zijn.

Ik heb een nieuwe kin. Zo, dan weten jullie dat alvast. Mijn dochter zei dat ik er tien jaar jonger uitzag. Mijn vrienden zagen het niet, terwijl ik ze precies liet zien waar ik ben opgespoten, en mijn man ‘moest wennen’. Alleen dat laatste irriteerde me. Ook al deed ik het niet om knapper te worden, mijn man mag natuurlijk niets anders doen of zeggen dan in superlatieven praten over mijn schoonheid en in katzwijm vallen bij alles wat mij aangaat. Dus dat.

Ik vraag me af of en hoeveel oordeel je hebt ervaren terwijl je deze paar zinnen aan het lezen was. Laat ik in elk geval duidelijk zijn: hoe calvinistisch ik ook ben – helaas, want geboren en getogen in Nederland – ik ben ook een Turk. EN een feminist. Door het feministische laat ik me niets vertellen over hoe ik mijn leven hoor te leiden en vooral hoe ik met mijn lichaam en mijn lichaamsbeeld moet omgaan.

'Je mag het lelijk vinden, of ijdel, maar ik ben er wél eerlijk over': dit lees je in de nieuwe LINDA.Lees ook

Onnodig pijn

Ik laat me ook niet vertellen dat ik een voorbeeldfunctie moet hebben en mij dus verplicht op een bepaalde manier moet gedragen voor de generatie na mij. Ik heb drie dochters en een vrouw zijn is niet meer ‘pech gehad, je moet suck it up’. Klaar met onnodig pijn bij klachten en baren en een spiraaltje plaatsen, klaar met de bemoeienis van buitenaf met je lichaam en dat iedereen iets over jou te zeggen heeft en klaar met dat iets alleen maar waarde heeft als je hebt geleden, als je het alleen hebt gedaan en vooral KLAAR met de schaamte voor schoonheid.

En over dat Turks zijn… Wij Turken zijn haast geobsedeerd door schoonheid. In een land waarin eerbaar zijn een nationale sport is, bestaat er een beroemde en populaire zin: ‘Güzele bakmak sevaptır’. Vrij vertaald: ‘Kijken naar een mooi iemand is een goede daad’. In Turkije wordt heel anders naar plastische chirurgie gekeken. Ten eerste is het niet iets waar je je voor hoeft te schamen. Sterker nog: iedereen vertelt aan wie het maar horen wil en z’n moeder welke procedures er zijn gedaan. Als je iets aan jezelf laat doen, dan ben je iemand die om zichzelf geeft en investeert in zichzelf.

Schoonheid is een levensbehoefte

Ik weet nog dat ik haast twintig jaar geleden in Turkije bij de buurtkapper was en de kapster met trots vertelde dat ze haar borsten had laten doen en dat ze op de rol stond voor een ’tummy tuck’. Een kapster! Ik, een actrice, stond met open mond te luisteren en te oordelen over zo veel ijdelheid. Dat was, weet ik nu, mijn calvinistische Nederlandse deel, de ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Dat deel dat vindt dat je hard moet werken voor alles. En dat deel dat vindt dat schoonheid een bijkomstigheid is.

'Pas toen mijn ouders mijn leven een bepaalde kant gingen op sturen die ik totaal niet zag zitten, gebeurde er iets wonderlijks'Lees ook

Maar dat is het niet. Schoonheid is een levensbehoefte. Terug naar mijn kin. Ik was gevraagd of ik langs wilde komen bij een kliniek. Ik stemde in, maar alleen als ik uitleg zou krijgen over de filosofe van de kliniek. Niet omdat ik bang was ofzoiets. De eerste keer dat ik ooit iets heb laten doen, de vouwen naast mijn neus, was in 2010.  Maar door de jaren heen begreep ik dat je echt voorzichtig moet zijn met fillers (de strepen naast mijn mond gaan niet weg door fillers, ze vallen juist meer op) en was ik juist steeds meer de naturel look gaan aanhangen voor mijzelf.

Opluchting

Als acteur was ik zeer voorzichtig met botox en liet alleen mijn kraaienpootjes behandelen. Maar zelfs daarmee was ik sinds twee jaar gestopt, omdat ik het gevoel had dat de huid rond mijn ogen slapper werd doordat ik mijn spieren niet gebruikte. Anyways, natuurlijk kon ik me van alles voorstellen wat ik eventueel zou kunnen laten doen. Vooral mijn kin en kaak, het gebied rond mijn mond was ‘onrustig’ voor mijn gevoel. Ik word dit jaar 56, dus mogen ze een keer?!

Toch was ik telkens bezig met massages, face yoga, omdat ik al sinds een aantal jaren telkens wakker werd met mijn mondhoeken naar beneden, die ik dan de rest van de dag naar boven probeerde te trekken. Dus ik kom bij deze arts, een man (hij stond dit weekend in de Volkskrant zag ik trouwens). Er wordt een 3D-model gemaakt van mijn hoofd, en we praten. Hij vraagt naar mijn etniciteit, ‘Turks’. ‘Ja, maar wat nog meer, want dit (mijn hoofd) is niet alleen Turks.’ Ik sta versteld en op een rare manier voel ik me gezien. ‘Driekwart Georgisch’, zeg ik’ ‘Ah’, zegt hij. ‘Dat dacht ik al, vandaar de jukbeenderen.’

Vervolgens hoor ik hoe driekwart van mijn gezicht dankzij mijn jukbeenderen bijna geen rimpels heeft en helemaal perky en strak is. Daarna komt de echte opluchting: hij legt uit hoe een schedel werkt. Dat spieren zich als een octopus vasthouden aan een spier en dat hoe ouder we worden, hoe meer onze botten slinken. Zoals mijn kin, die toch al klein was en nu kleiner is. Onmerkbaar haast, maar niet voor de spieren rond mijn mond die minder bot hebben om zich aan vast te houden en daardoor ‘verkrampt’ raken.

Van jezelf houden

Hij heeft het over je bewuste gezicht, ‘daar hoeven we niets aan te doen’, en de resting bitch face, ‘die willen we dichter bij je bewuste gezicht brengen’. Terwijl hij praat en uitlegt, realiseer ik me dat ik al zeker drie jaar mijn kin en mond aan het compenseren ben in mijn leven, maar vooral tijdens mijn werk. Bij elke foto, bij elke opname. Een extra bewustzijn op mijn mond en kin. Extra energie die wegsijpelt.

Natuurlijk vergeet ik het als ik speel, want dan moet ik in het moment zijn, maar ik maak onbewust net andere keuzes. Mijn actieradius wordt steeds kleiner en kleiner. Ik had nooit gedacht dat ik me zo begrepen zou voelen bij de cosmetische arts en ik had nooit gedacht dat ik ervan overtuigd zou raken dat deze procedure juist een pre is om mijn werk in totale vrijheid te kunnen doen.

Het is hetzelfde gevoel als al die keren in mijn leven dat ik zodanig was aangekomen dat ik het gevoel had niet meer mijzelf te zijn en waardoor ik me ook niet meer vrij voelde, in het leven, in de intimiteit of op het strand.

Dus nu, met deze nieuwe kin, is er ontspanning en vrijheid.

En wat betreft de nieuwste generatie: ik vind het belangrijk dat mijn kinderen leren werkelijk voor zichzelf te zorgen door volwassen te worden. Dat ze een ruim en zacht hart hebben, naar zichzelf en anderen. Dat ze zich geen schuld laten aanpraten. En dat zij zelf beslissen wie ze zijn, hoe ze willen zijn. En ik ga ervan uit dat ze slim genoeg zijn om te weten dat je na alle gymsessies en schoonheidsbehandelingen nog steeds hard moet werken om van jezelf te houden.

Dus geef ze een break.

'Ik heb zelf ook steken laten vallen als moeder en kon het niet aan dat mijn kind pijn had door mij'Lees ook