Jens (33) start middenin de coronacrisis met zijn eigen restaurant. Maar uiteindelijk overleeft zijn taverne de lockdowns niet. De overweging om te stoppen was een moeilijke. Hij belandt in de schuldhulpverlening van de gemeente én dat raadt hij andere noodlijdende ondernemers ook aan. “Het gaf mij een beetje rust.”
Volgens de Kamer van Koophandel (KvK) staat bij honderden ondernemers het water aan de lippen. Jens raadt hen aan om op tijd bij de gemeente aan te kloppen.
Het is zijn grote droom: zijn eigen horecazaak. Al sinds de hotelschool weet hij al dat hij ooit voor zichzelf wil beginnen. Voor de coronacrisis komt er een pand voorbij waarvan hij denkt: hey, dit is leuk. Jens: “Ik ging er achteraan. Ik had een plan, ik vroeg een lening aan bij de bank en die keurde het goed.” Het pand gaat op het laatste moment niet door, maar met akkoord voor de lening en het opzeggen van zijn baan, gaat hij op zoek naar een ander pand.
Inmiddels is de coronacrisis in volle gang. “De lening was er al, dus ik kon het niet uitstellen. We zaten middenin de eerste lockdown. Dus ander werk vinden was ook moeilijk. Alles stond op hold en niemand wist wat er ging gebeuren. En toen liep ik er tegen aan. Dit pand was zo mooi en zo’n mooie locatie”, vertelt Jens. “Ik dacht wel: het is corona, maar er waren zoveel mogelijkheden. Deze kans kon ik niet aan me voorbij laten gaan. We dachten toen ook nog één lockdown, maximaal 1 á 2 maanden en dan is de coronacrisis voorbij.”
In augustus gaat zijn restaurant Hōk in Deventer open. De menukaart heeft een vegetarische basis voor lunch, borrel en vooral met focus op het diner. “De eerste maanden hebben we leuk gedraaid. We zagen steeds meer mensen, werden steeds meer bekend.” Die tweede lockdown in oktober overleeft Jens dan ook nog wel. Hij had een beetje een buffer opgebouwd en sommige verbouwingen had hij al vanwege de coronacrisis uitgesteld. Ook gaat hij over op afhaal, maar de kosten voor personeel en huur maken dit niet rendabel. Recht op compensatie van de overheid heeft hij niet, omdat hij tijdens de coronacrisis startte.
In april is de lockdown voorbij en gaan ze weer open. Maar al zijn personeel is weg, dus hij moet weer van vooraf aan beginnen. Zes weken lang draait hij zijn zaak met familie en vrienden, voordat hij weer personeel vindt. Met nieuw personeel vindt hij zijn draai. De reacties zijn ook louter positief en de zaak zit steeds voller. Maar helaas, in oktober komt er een avondlockdown met eerst een sluiting vanaf 20.00 uur ’s avonds en vervolgens vanaf 17.00 uur.
“Toen begonnen de problemen. Tachtig procent van de omzet kwam uit de avond.” Jens kijkt op dat moment of hij nog andere leningen kan krijgen. Eerder getroffen betalingsregelingen vervallen dan ook. En dan komt de genadeklap, nog een lockdown in december. “Ik heb best wel lang geprobeerd om te kijken of ik nog ergens anders een lening vandaan kon halen. Of ergens uitstel kon krijgen. Maar de conclusie was dat het niet meer haalbaar werd. Ik moest de maanden daarop elke maand veertig tot vijftig procent gaan plussen ten opzichte van de beste maanden. Dat was niet realistisch.”
Jens krijgt het steeds moeilijker en klopt aan bij het Ondernemershuis in Deventer. Die helpt ondernemers om een eventueel faillissement te voorkomen, met een plan voor aanpak voor het doorzetten van je bedrijf of kijken of je nog een lening kan aanvragen. Bij de gesprekken zit ook een medewerker van de gemeente voor de schuldhulpverlening. Daar had Jens ook kunnen aankloppen, maar het Ondernemershuis voelde iets laagdrempeliger. Toch is het uiteindelijk de medewerker van de gemeente die hem helpt om weer overzicht te krijgen over zijn situatie. “Dat was heel erg fijn”, vertelt Jens.
De vraag is of hij moet stoppen of toch een doorstart kan maken. Geen eenvoudige keuze. Nachtenlang blijft hij soms wakker om te bedenken of er niet toch een oplossing is. “Je zet iets op waar je vertrouwen in hebt en dat wil je niet zomaar opgeven. En dan realiseer je je: ‘Dit gaat niet lukken’. Dat was heel zwaar.”
Samen met de gemeente, maar wel echt zijn eigen keuze, besluiten ze dat het beter is om de stekker uit zijn onderneming te trekken. Van officieel faillissement was geen sprake, al was dat wel gebeurd als Jens langer had aangemodderd. De keuze om te stoppen geeft Jens meteen rust.
Jens gaat het minnelijk schuldentraject in. De gemeente neemt het contact met de schuldeisers over en doet een voorstel aan elke schuldeiser. “Wat is de beste oplossing voor het afbetalen. Dat kan het complete bedrag zijn of wat je in drie jaar kan aflossen.” Maar eerst moet Jens een baan vinden. Alleen zo komt hij aan voldoende aflossingscapaciteit om zijn schuldeisers af te kunnen betalen.
Die baan is er nog niet. Jens zou het liefst voor een baan in de horeca gaan, ‘Het zit in mijn bloed’, maar stabiliteit is nu het belangrijkst. Het zou dus ook een kantoorbaan kunnen worden. Die baan is er gelukkig bijna, Jens heeft meerdere gesprekken lopen.
Wat Jens anderen in een soortgelijke situatie wil meegeven is dat hij ‘positief verrast’ is door de schuldhulpverlening van de gemeente. “Ik vond het heel erg fijn, omdat ik me goed kan voorstellen dat er veel voor nodig is om mensen een drempel over te helpen om de gemeente in te schakelen. Dat is niet nodig. Ze zijn heel begripvol. Ze kijken naar de situatie nu, zonder te oordelen of naar wat je anders had kunnen doen. Ze gaan niet terugkijken. Ze kijken vooral hoe kunnen we je nu helpen.”
Ook raadt hij mensen in een soortgelijke situatie aan om al eerder contact op te nemen. Al op voordat ze misschien wel failliet gaan. “Hoe eerder je erbij bent des te sneller het proces kan gaan. En het is ook een stuk overzichtelijker. Je kan dingen voorkomen of sneller geregeld krijgen door op tijd afspraken te maken met bepaalde partijen. Misschien is er een partij die je zelf niet durft te benaderen. Waarvan je denkt: die gaan nooit akkoord. Dan kan de gemeente je helpen om misschien wel iets met hen te regelen. Ik denk dat het scheelt of je als ondernemer of als de gemeente aanklopt.”
In de tussentijd moet Jens het nu doen met een kleiner budget. “Maar dat vind ik niet erg, dat kom ik wel door. Ik vind het vooral belangrijk dat ik alles netjes kan afhandelen, met mijn partners en leveranciers. Ik ben nu op zoek naar rust, een baan en wil zo goed mogelijk afspraken maken met schuldeisers en waar mogelijk wil ik alles aflossen. Dat heeft nu mijn prioriteit.”
Nathalie Doorn won 12,5 duizend euro: 'Daardoor kon ik mijn schulden afbetalen'
