''De leukemie, ik denk dat het terug is', zegt Hanna (15) enigszins nuchter'

Ineens is ze er weer

Hanna is bijna twee maanden klaar met haar behandeling voor acute myeloïde leukemie (AML). Na haar laatste opname heb ik haar eigenlijk niet meer gezien. Wel aan haar gedacht, maar ik ging ervan uit dat het goed met haar ging. Ze was weer thuis en ik weet dat ze met de familie op vakantie zouden gaan.

“Huh, wat doe jij hier nou?” vraag ik verbaasd.

“Het is niet goed, denk ik.”

“Wat is niet goed?”

“De leukemie, ik denk dat het terug is”, zegt ze enigszins nuchter.

Op vakantie had ze al gemerkt dat ze zich niet helemaal goed voelde. Af en toe had ze een bloedneus en steeds vaker herkende ze dat vreemde gevoel dat ze ook had gehad toen ze de eerste keer ziek werd.

Ze blijkt net op de dagbehandeling te zijn geweest voor bloedonderzoek en wacht nu op de uitslag. In de tussentijd was ze alvast naar de afdeling gekomen. Ze wilde kijken of haar favoriete kamer nog vrij was. Ze oogt relaxed. Tijdens haar eerste behandeling leek ze zich ook nooit heel druk te maken en heeft ze de kuren eigenlijk goed doorstaan. Eén herinnering schiet meteen door mijn hoofd.

'Mijn naam staat achter de patiënt die met de ambulance is overgekomen. Het is Mats, vijf jaar, met leukemie'Lees ook

Diepe slaap

Op een ochtend moest ik met haar een spoed-CT laten maken. Ik zou die dag voor haar zorgen, maar Hanna wilde maar niet wakker worden. Ze sliep ontzettend diep. Alle controles waren goed en er was niets aan haar waardes te zien wat verklaarde waarom ze zo moeilijk wakker werd.

Pas toen we bij de CT aankwamen, werd ze wakker. Ze had wel doorgehad dat we met haar bezig waren, maar leek zich daar niet zo druk om te maken. Ze wilde eigenlijk gewoon verder slapen. Samen met haar moeder hebben we daar later zo hard om gelachen. Ook nu lijkt Hanna de ernst van de situatie nog niet helemaal te bevatten.

‘Ze had gelijk, de leukemie is terug’

Niet veel later gaat de telefoon. De avondcoördinator vertelt dat er een overname komt vanaf de dagbehandeling. Ik weet meteen dat het om Hanna gaat. Ze had gelijk, de leukemie is terug. Wanneer ik later opnieuw over de gang loop, zie ik haar door de klapdeuren naar binnen komen. Haar moeder loopt naast haar en Hanna heeft haar koffertje bij zich. Haar moeder ziet er verslagen uit. Hanna zelf lijkt vooral opgelucht dat ze op haar favoriete kamer terechtkan.

Omdat het inmiddels avond is en de bloeduitslagen nog niet extreem afwijkend zijn, hoeft er nu nog niets te gebeuren. Morgen wordt alles opnieuw opgestart. Even later ga ik bij Hanna naar binnen, even kijken hoe het met haar gaat. Maar in plaats van uitgebreid te praten over de uitslag of wat er morgen gaat gebeuren, vraagt ze of ik ook sushi wil. Tijdens haar vorige behandeling had ze de sushi enorm gemist. Rauwe producten mocht ze toen en ook straks tijdens de behandeling niet meer eten.

'We vieren wat er te vieren valt, dus ook Maartjes (14) eerste chemo van haar laatste kuur'Lees ook

‘Ik bestel de lekkerste sushi die ik kan vinden’

“Nu kan het nog. Ik bestel de lekkerste sushi die ik kan vinden”, zegt ze enthousiast. Niet veel later zitten we samen aan de puzzeltafel. Midden op de tafel staat een grote doos verse sushi. Hanna vertelt honderduit over haar vakantie. Over wat ze heeft gedaan, waar ze is geweest en wat ze allemaal heeft meegemaakt. Ze lijkt echt nog niet te beseffen wat deze nieuwe diagnose voor haar betekent. Ze geniet nog even. En ik geniet mee, door haar te zien genieten. Maar ik denk ook aan de zware tijd die komen gaat.

Het boek Een lach, een traan en een tondeuse van kinderoncologieverpleegkundigen Ellen Brom en Stephanie Blom is verkrijgbaar in de boekhandels en online via Uitgeverij Prometheus of Bol.com.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Wanneer we binnenkomen ligt Roos (17) in bed. Ze is de eerste die iets zegt: 'Ik ga dood hè?''Lees ook