'Wanneer we binnenkomen ligt Roos (17) in bed. Ze is de eerste die iets zegt: 'Ik ga dood hè?''

‘Roos is de eerste die iets zegt’

Roos is zeventien jaar en drie maanden geleden gediagnosticeerd met acute myeloïde leukemie (AML). De eerste kuur gaf de leukemie een flinke klap. Maar vanaf de kuren die volgden, leek de behandeling steeds minder effect te hebben. De leukemie begon zelfs weer te groeien ondanks de chemotherapie.

Wanneer we binnenkomen, ligt Roos in bed. Ze ziet erg bleek, net als de afgelopen dagen. Haar ouders komen vanuit het oudergedeelte tevoorschijn. We nemen plaats. Nog voordat we goed en wel zitten, is Roos de eerste die iets zegt. ‘Ik ga dood, hè?’

‘Ze troostte ons’

Ik schrik. Mijn adem stokt. Ik herken de woorden. Niet alleen de woorden zelf. Ik herken het moment. De manier waarop een kamer plotseling stil lijkt te vallen. Het besef dat er vanaf dit moment geen weg terug meer is. Ik heb deze woorden eerder gehoord. Acht jaar geleden, van mijn zus Laura. Laura was net als Roos volwassen voor haar leeftijd. Ze had oog voor anderen, zelfs als het niet goed met haar ging. Ze troostte ons, terwijl het misschien andersom had moeten zijn.

'Mijn naam staat achter de patiënt die met de ambulance is overgekomen. Het is Mats, vijf jaar, met leukemie'Lees ook

Laura was mijn zus. Roos is mijn patiënt. Er zit zes jaar leeftijdsverschil tussen hen. En toch moest ik, toen Roos die woorden uitsprak, onmiddellijk aan Laura denken. Ze maken iets in mij wakker waarvan ik dacht dat ik het had opgeborgen. Voor een kort moment ben ik niet meer alleen de verpleegkundige die tegenover haar zit, maar het zusje van Laura. Alsof er ergens in mijn hoofd een deurtje opengaat die ik jarenlang zorgvuldig achter slot en grendel heb gehouden. En ineens ben ik weer daar.

Een erehaag voor Roos

Roos is al weken ziek. Ze heeft hoge koorts, zonder dat er een verklaring voor is. Tot nu. De leukemie blijkt de oorzaak van haar koorts te zijn. En Roos lijkt het zelf al te hebben aangevoeld. Haar ouders barsten in tranen uit. Ook al heeft het slechte nieuws al eerder door hun hoofd gespookt, al die tijd hebben ze nog een sprankje hoop gehad dat het niet waar zou zijn. Roos blijft opvallend sterk. En opnieuw zie ik Laura. Zij troost haar ouders in plaats van andersom. Ze legt haar tengere armen over hun schouders en leunt met haar kale hoofdje tegen dat van hen. De twee mensen die haar het liefst tegen alles zouden willen beschermen. Er komt een kalmte over haar heen. Een soort berusting. Alsof ze tegen hen zegt: het is goed zo. Maar ze zegt niets.

Nog geen week later staan we met alle collega’s in een rij tegenover elkaar. We vormen een erehaag. Een erehaag voor Roos. Terwijl haar bed tussen ons door wordt gereden, denk ik opnieuw aan die woorden. ‘Ik ga dood, hè?’

'We vieren wat er te vieren valt, dus ook Maartjes (14) eerste chemo van haar laatste kuur'Lees ook

‘Sommige woorden vergeet je nooit’

Sommige woorden vergeet je nooit. Misschien omdat ze niet alleen iets zeggen over het moment waarop je ze hoort, maar deuren openen naar momenten die je zelf achter slot en grendel had gezet. Roos opende die deur opnieuw. En achter die deur stond Laura. Twee meiden. Zes jaar verschil. Allebei de oudste thuis. En allebei, zelfs toen ze misschien wel het meest bang en kwetsbaar waren, bezig met de mensen om hen heen.

Ik ben dankbaar dat Roos deze deur op een kier heeft gezet. Het is niet erg om Laura binnen te laten. Misschien is dat wel hoe mensen die je verliest bij je blijven. Niet achter een gesloten deur, maar in de mensen die je onderweg opnieuw aan hen doen denken.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

‘Het is de vijfde dag dat Sophie (3), die leukemie heeft, bij ons is opgenomen. Ze mist thuis en haar zussen’Lees ook