'Toen hij uit huis ging kreeg ik letterlijk buikpijn, ik was zo misselijk dat ik niet wilde eten'

Erger dan liefdesverdriet

Je zoon is vier jaar uit huis. Ben je er inmiddels aan gewend?

“Nou nee, het wordt bij mij juist steeds lastiger. Het voelt leeg. Ja, ik heb ruimte voor alles, kan weer reizen en afspreken met vriendinnen. Maar mijn leven voelt oppervlakkiger. Ik mis de diepgang van nodig zijn. Mijn hele leven stond in dienst van hem. Nu voelt het soms erger dan liefdesverdriet. Ik heb maar één kind, mijn eigen vlees en bloed. Toen hij uit huis ging, kreeg ik letterlijk buikpijn. Ik was zo misselijk dat ik niet wilde eten.”

En door zijn vertrek naar het buitenland is het nog erger?

“Ja, op zijn achttiende verhuisde hij naar Amsterdam. Ik trok naar het Gooi om dichter bij hem te zijn en zag hem daardoor nog regelmatig. Sinds 2023 woont hij in Barcelona, waar hij voor zijn vader werkt. Ik zie en hoor hem sindsdien zelden. Dat doet echt pijn. Soms denk ik: ik ga er ook wonen. Maar hij zegt dan: ‘Mam, misschien ga ik wel naar Amerika of Italië.’ En als hij in Nederland is, heeft hij altijd afspraken en zie ik hem maar heel kort. Ik wil hem knuffelen en vind de afstand lastig, maar hij zegt: ‘Doe normaal mam, dit hoort zo.’ En dat is ook zo. Zo werkt de natuur, de navelstreng moet door. En dat is mijn probleem, niet dat van hem. Kinderen moeten zich losmaken.”

Maakt het verschil dat je alleenstaande moeder bent?

“Zeker. Het is van alles naar niets. Ik heb hem alleen opgevoed; ik was vader en moeder tegelijk. Ik voelde me extra verantwoordelijk en wilde het gemis van een vader compenseren. Hij sliep bij mij in bed toen hij klein was, ik las hem voor. Ik heb veel van mijn sociale leven opgegeven. Ook financieel stond ik er alleen voor. Ik werkte keihard om hem een goed leven te geven.

Dat was pittig toen hij klein was en ik gewoon aan het werk moest na een gebroken nacht. Maar het goede leven was er zeker: Hij zat op een internationale school. We kitesurften, skieden, hij speelde ijshockey op hoog niveau, waarvoor ik het hele land doorreed en meeging naar wedstrijden in het buitenland. Dat was ook heel erg leuk om te doen. Alles draaide om hem. Hij kwam altijd op nummer één. Dat zei ik ook tegen mannen als ik iemand ontmoette.”

Tekst gaat verder onder de foto.

Wat mis je het meest?

“Het gezinsgevoel én hem. Samen bedenken wat we eten. Samen op de bank onder een deken, een film kijken. We hadden weinig gedoe, konden overal over praten. Ook als puber was hij niet lastig. Als hij maar eerlijk was, vond ik veel goed. Ik was een hele vrije moeder. Inmiddels heb ik vijf keer kerst en oud en nieuw zonder hem gevierd.

Hij heeft een vriendin, viert het vaak met haar familie. Dat snap ik hoor, zij zijn met veel. Dat is veel gezelliger, ik ben alleen. Dat vind ik wel eens jammer, maar zo is het gelopen. Soms bel ik hem en zegt hij: ‘Ik bel zo terug.’ Dan hoor ik een week niets. Ik stuur appjes: ‘Ik mis je, ik hou van je.’ Maar hij gaat op in zijn leven; hard werken en veel feesten op Ibiza, Miami, Mykonos… precies zoals ik op zijn leeftijd deed. Ik woonde toen zelf op Ibiza.”

'Bijna twintig jaar had mijn leven om m'n dochters gedraaid, nu kwam het legenestsyndroom keihard binnen'Lees ook

Wat doe je met de extra tijd?

“Ik coach, presenteer en werk aan een boek over mijn leven. Mijn leven is niet echt over rozen gegaan, ik schrijf over hoe je positief blijft in de zwaarste tijden. Ik hoop mijn lessen te kunnen delen. Op mijn 27ste kreeg ik borstkanker. Kort na Lyams geboorte ging zijn vader bij mij weg en stond ik er alleen voor. In die periode had ik letterlijk last van een gebroken hart, dat is een bestaand syndroom. Het is een tijdelijke aandoening waarbij de hartspier plotseling verzwakt raakt, vaak als gevolg van intense emotionele of fysieke stress.

In 2020 kreeg ik opnieuw borstkanker. In die tijd kreeg ik ’s ochtends mijn chemo in Amsterdam en dan reed ik daarna naar Eindhoven om met mijn zieke vader naar zijn chemo te gaan. Ik deed daar de boodschappen, kookte voor hem terwijl ik zelf doodziek was. Op tweede kerstdag in 2021 overleed mijn vader en een paar maanden later overleed mijn moeder na een kort ziekbed. Haar heb ik ook een maand verzorgd. In 2023 kreeg ik weer hartfalen, vlak nadat mijn zoon naar Spanje vertrok.”

Hoe kom je daar bovenop?

“Ik ging in therapie en mijn therapeut zei: ‘Waar te beginnen?’ Rouw om mijn ouders, het lege nest, mijn gezondheid… Alles kwam tegelijk. Mensen storten om minder in. Het is niet te doen, maar ik heb het wel gedaan. Daar gaat mijn boek over, hoe doe je dat? Gelukkig gaat mijn gezondheid iets beter nu, mijn hart herstelt zich weer. Het functioneert weer voor honderd procent, eerder was dat twintig procent.”

En de toekomst?

“Ik leef in het nu. Het liefst verhuis ik naar Spanje, want ik zie mijn zoon nooit meer naar Nederland komen. Maar ja, hij is dus altijd op pad. En alleen emigreren is lastig, de meeste mensen die ik ken doen dat toch met hun partner. Ik moet ook voor controles naar het ziekenhuis. En ik heb twee hondjes en een paard die mee moeten. Dus voorlopig blijf ik hier, maar mijn hart is daar, bij mijn zoon.”

Journalisten Deirdre Enthoven (1968) en Dorine van der Wind (1970) schreven een handboek voor (aankomende) lege-nesters. Ze spaken dertig deskundigen en ruim zeventig ouders en kinderen. Opgedane wetenschappelijke kennis, psychologische inzichten, praktische handvatten en heel veel herkenbare voorbeelden delen ze in hun boek Het lege nest – alles wat je wil weten als kinderen uit huis gaan. Voor LINDA. interviewen ze in deze rubriek BN’ers over hun lege nest.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Twintig jaar lang stond mijn leven in het teken van de kinderen en dan, poef, zijn ze weg'Lees ook