'De glamourpoes is alles waar we als gewone vrouw van gruwen'

Pitspoes en stoeipoes

Vrouwen hebben in de loop der decennia ook poezenbijnamen bekregen. Denk aan pitspoes en stoeipoes. Ook al wonderlijk, want katachtigen vinden het doorgaans niks, zo’n circuit vol herrie en mensenmassa’s. Laat staan dat ze plezier beleven aan kirrend rollebollen in tweedelig kant. Oké, onze tred op hakken heeft in de verte misschien iets weg van zo’n arrogant vertrekkende poezenbips en de grote filmsterren van weleer lagen inderdaad soms languit opeen chaise longue gedrapeerd.

Maar ook deze vergelijking rammelt. Ikzelf heb een kater, een man dus, en die ligt er óók vaak bij als een Romeinse keizer aan de druiven. En zo’n ander typisch poezentrekje – ik bepaal zelf wel of ik in de buurt ben of mijn eigen plan trek – is precies mijn vader in een museum of een willekeurige heer in het huishouden. En het enige écht unieke poezengedrag (en plein public kalm de anus wassen) wordt dan weer nooit aangehaald. Waarschijnlijk tot grote spijt van een aantal mannen. Nou ja, voor de liefhebbers is daarvan vast porno verkrijgbaar.

Van vulva tot vagina en labia majora: we leggen nog één keer uit wat precies wat isLees ook

Kittige glamourvrouwen

Komen we aan bij de term glamourpoes. Die is ook al goed ingeburgerd en welke betaalzender je ook kijkt, daar zijn ze. The Real Housewives in maakt niet uit welke grote stad ter wereld. The Kardashians, zeg maar de oermauwtjes. Dan heb je ze nog in speciale categorieën, zoals Selling Sunset (makelaars), Bling Empire (Aziatisch-Amerikanen), My Unorthodox Life (al dan niet actief joods-orthodox), Too Hot To Handle en overige realitydatingsshows (‘gewone’ mensenpoezen die de hele dag hitsig zijn en zitten te make-uppen). En dit is pas een greep uit Netflix.

Zelf zit ik nu in The Real Housewives of Amsterdam op Videoland. Hierin maakt  een groep vrouwen de hele dag ruzie over wie fake is of fake doet. En ze roepen dat ze dat zelf vooral níét zijn en doen. Ook in BN’erland stikt het van de kittige glamourdames. Wat deze vrouwen met elkaar gemeen hebben?

Ze zijn natuurlijk beeldschoon, de foutjes weggepoetst met behulp van injectienaalden,shapen en contouren. Ze hebben dure kleren, dikke tieten en designer tassen en drinken vaak theetjes of cappuccinootjes met vriendinnetjes. De glamourpoes loopt ook altijd op hakken, want dat kan ze, en ze heeft nooit snot of pukkels of mascaravlekken op haar wangen maar wel een platte buik en twee tot drie immer presentabele kinderen (die soms helaas op hun vader lijken). Hoe ze dat allemaal voor elkaar krijgt in 24 uur is een raadsel, want ze werkt ook nog, en hard ook. Dat is hún kant van het verhaal, en daar is verder weinig nieuws of bijzonders aan.

‘Goedkoop was het niet, maar ik besloot mezelf een mooie man cadeau te doen’Lees ook

Van alle tijden

De glamourpoes is van alle tijden. Cleopatra was er vast eentje, Sissi zou ikzelf een klassieker noemen en Bette Davis noemde zichzelf zelfs zo. Wat er is veranderd, is uiteraard dat wij deze vrouwen tegenwoordig van heel dichtbij bestuderen kunnen op tv en via sociale media. Er wordt gefilmd en gepost in hun huizen. Bij bevallingen, ziektes, föhnafspraken, genderrevealparty’s, Ibiza-vakanties en meidenweekenden. Hun telefoons staan altijd op speaker: dichterbij kom je niet.

En dat loeren doen we met z’n allen, massaal. Ter inspiratie, ter entertainment, maar ook omdat we er zo ontzettend veel van vinden. Meestal geen aardige dingen, trouwens. Want de glamourpoes is alles waar we als gewone vrouw van gruwen, althans: in Nederland. Ze steekt haar hoofd boven het maaiveld uit en is wars van ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’.

Ze verheft (gekochte) beauty tot een van de pijlers van haar leven. Terwijl we goddomme allemaal hard zitten te trekken aan een nieuwe feministische golf. We zien haar als pop, als (daar is-ie) fake en aandachtsgeil. Ze is een golddigger, te dun en een valse poes ook nog, want ze roddelt over haar vriendinnen en dat is gemeen. Meisjes en vrouwen houdt ze een onrealistisch plaatje voor, ze draagt zonnebrillen als er geen zon is. En ze rijdt in een Porsche Cayenne, al is het ergste heur haar, dat écht altijd goed zit.

'Als ik terugdenk aan mezelf als 22-jarige, kan ik oprecht zeggen dat ik op mijn 43ste vele malen onzekerder ben'Lees ook

Roddelrubrieken en showprogramma’s

Lastig te slikken, voor ons slordige staarten- en knottenvolk. Dus ze moet het bezuren. We noemen haar in comments een hoer en een aanstelster, dom en oppervlakkig. En anders zijn er nog roddelrubrieken en showprogramma’s om de dames tot op hun perfecte bone structure te fileren. Zoals in Shownieuws, een tijdje geleden, over Yolanthe.

Ronald Molendijk: “Waar leeft ze van dan eigenlijk? Maakt ze huizen schoon ofzo?”
Patty Brard: “Nou, misschien heeft ze wat van Wesley Sneijder gekregen toen ze wegging of misschien heeft ze wel een rijke …”
Leontien van Moorsel: “… vriend.”
Patty: “Nee, ja … of een heel rijke zwager” (ondernemer-miljardair Marcel Boekhoorn, red.).
Ronald: “Het wordt alleen maar mistiger, dit onderwerp.”
Een weldenkend mens denkt bij de vraag hoe Yolanthe haar penthouse in Los Angeles betaalt: laat die vrouw, ze redt het toch?

Maar we zijn niet weldenkend. Want dat wij dit allemaal kijken en volgen, zegt slechte dingen over onszelf. Wij zijn kennelijk zelf ook oppervlakkig. Anders zouden we de glamourpoes niet zo fascinerend vinden. Hoe we onszelf ook wijsmaken dat we niet willen zijn als zij, ergens is dat onzin en zijn we gewoon jaloers. Vergelijk het met dikke huizen bekijken op Funda. Hoe duurder het huis en hoe patseriger ingericht, des te gemener zijn onze gedachten. Omdat we dan tegen onszelf kunnen zeggen: zie je, mijn eigen normale huis is veel beter. Dat lucht ontzettend op hoor, jezelf wijsmaken dat je geen huis van vier miljoen ambieert.

Altijd al willen wonen in een sprookje? Dat kan in dit idyllische en kleurrijke huis in BergenLees ook

Elk huisje heeft zijn kruisje

Hoe geweldig het huis en de borsten van The Real Housewives of Beverly Hills–castlid Erika Jayne (in dat betreffende seizoen 44) ook zijn, ze ligt wel elke nacht in bed met haar steenrijke, maar niet goed opgedroogde man van 76. Gúgh, kunnen we dan denken. Voor geen van al zijn miljoenen. En ja, Sylvie heeft inderdaad een líchaam, godallemachtig wat een discipline. Maar geen relatie houdt stand, dus het zal inderdaad wel een verschrikkelijk mens zijn. We love to hate them, and we hate to love them.

Wat prettig is, en hoe we het naar onszelf toe goed kunnen praten, is dat al deze vrouwen onder hun laklaag gewoon van vlees en bloed zijn. Elk huisje heeft zijn kruisje, zelfs als het een dure villa is. De beste series en influencers laten ook de krassen zien. Yolanthe had fertiliteitsproblemen, vertelde ze in Linda’s Zomerweek. Monica maakte van haar bevalling geen Hans Andersen-sprookje, maar vlogde hoe het echt gaat. Met bloed, zweet, tranen en een drol tijdens het persen.

Er passeert een zus met zware alcoholproblemen, er is er eentje die over al haar eten Aromat strooit. De geile make-uppertjes uit realityseries worden net als gewone singles ook gedumpt na de seks. Deze vrouwen lijden aan depressies, vage ziektes, hebben lekkende implantaten, jeugdtrauma’s, verlatingsangst en hun papa’s en mama’s gaan dood. Kortom: rijkdom en een mooi uiterlijk beschermen niet tegen echte ellende en daar doen ze niet geheimzinnig over.

'Ik wist perfect hoe je een kind moest opvoeden. Dacht ik. Nu, elf jaar later, blijkt dat toch verdomd moeilijk'Lees ook

Zo anders zijn wij niet

Bovendien werken deze dames voor hun centen. Ze runnen bijvoorbeeld zeven nagelstudio’s tegelijk of talloze restaurants, ze zijn jurist en influencer, mode–ontwerper en artiest. Ze zijn – meestal – géén golddigger, dus wie zijn wij, de beste stuurlui aan wal, om te bepalen waaraan ze hun geld uitgeven? Waarom zouden we ze veroordelen voor de lifestyle die ze ambiëren? Ik zou tekenen voor zo’n mooie designertas of te dure bak sla in een cool restaurant, als ik genoeg geld had en de kracht om de deur uit te gaan.

Tenslotte blijkt wel uit de manier waarop deze vrouwen met elkaar omgaan dat ze, net als wij, onzeker zijn. Ze willen bij de groep horen en daar hoort roddelen bij. Aan de lopende band geven ze elkaar complimenten over jurken, verse botox en de inrichting van hun huis. Ze vergelijken, verbeteren, twijfelen. Zo anders zijn wij, het gewone volk, niet. Wij roddelen ook, sluiten binnen en buiten. Willen het beste voor onze kinderen en hopen dat onze partners ons nog een beetje aantrekkelijk vinden, ondanks die slappe paardenstaart.

Elize werd doodziek van haar siliconen borstimplantaten: 'Ik had niet alleen mezelf, maar ook mijn kinderen vergiftigd'Lees ook

Een heldin

In een hoop andere landen staan ze overigens een stuk vriendelijker tegenover glamourpoezen. Daar is het klootjesvolk jaloers zónder zich daar dan weer slecht over te voelen, maar gewoon, omdat het oké is om jaloers te zijn op iemand die het – al is het maar ogenschijnlijk – beter voor elkaar heeft. In andere landen is het prima als iemand haar hoofd boven het maaiveld uitsteekt door zichzelf tot in de puntjes te verzorgen.

Daar wordt maakbaarheid omarmd in plaats van verworpen en ben je een heldin als je in een penthouse in Los Angeles kan wonen. Geld, en wat je ermee kunt kopen, is over de grens niet iets om je voor te schamen, maar juist iets om trots op te zijn. En daar hoeft een poes niet eerst iets ergs te overkomen om tijdelijk(!) sympathiek te worden bevonden. Sylvie en haar borstkanker, weet je nog? Och, och, och, wat vonden we haar dapper.

Geniet gewoon van de poezen

Nee, dan wij. Wij gillen op de socials dat die crème van de Lidl net zo goed is als de dure aanstellerij die we op tv en Instagram zien. We vinden poezen slechte moeders omdat ze weleens een foutje maken en wensen ze de Kinderbescherming toe, terwijl we zelf ook heus een keer een autogordel vergeten. Vinted roven we leeg, maar zeiken een nauwelijks vollere, maar perfect ingerichte walk-incloset af. We roepen dat ze niet met een privévliegtuig mogen reizen vanwege het milieu, terwijl wij vakanties naar Turkije en Egypte boeken.

Applaus opeisen omdat je een normale vrouw bent: tja, dat kan natuurlijk ook. En normale vrouwen hebben heus geen ongelijk (die crème van de Lidl ruikt bovendien lekker), maar in feite doen beide partijen hetzelfde: kijk hoe geweldig ik ben. Of zoals Kim uit The Real Housewives of Beverly Hills zegt: “Why don’t you have a piece of bread and maybe you’llcalm down a little.”

Trouwens, als ik wél even mag sneren. Veel erger dan de glamourpoes is de bekende en succesvolle vrouw die de hele tijd roeptoetert dat ze zo gewoon is gebleven. En dan ook nadrukkelijk wijst op het feit dat ze met rubberlaarzen aan de hond uitlaat en pizza eet. Het zijn vast prima vrouwen, maar iedereen op een podium is ijdel. Geniet gewoon van poezen. En als je ze niks vindt, ben je misschien allergisch en dat is ook oké.

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 227, lees hier meer exclusieve verhalen op LINDA.premium.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief

'Bijna twintig jaar had mijn leven om de dochters gedraaid, en nu kwam het legenestsyndroom keihard binnen'Lees ook