'Sinds ik in de menopauze zit, heb ik nul zin in seks. Of komt het door misbruik in mijn verleden?'

Nacht tegen seksueel geweld

Ik loop door een weergaloos Rotterdam om drie uur ‘s nachts tussen duizend mensen. Ik doe mee aan de nacht tegen seksueel geweld van Plan International. Normaal zou ik niet meelopen met zoiets: te wereldvreemd en te verlegen om tussen duizend mensen die ik niet ken een hele nacht door te halen om 20 k te lopen voor het goede doel. Maar ik ken nu iemand. Cindy.

Cindy en ik zijn bij elkaar gezet omdat we werk aan het maken zijn voor de politie en kennen elkaar maar net. Ze is netwerkspecialist/inspecteur bij de politie. En ervaringsdeskundige seksueel geweld. Net als ik. Net als ik was het misbruik tijdens haar jeugd. En net als ik, vindt zij het nog steeds moeilijk om hierover te praten, ook al gaat juist alles wat ze doet bij de politie over een beter begrip over hoe je met slachtoffers van seksueel geweld om moet gaan.

'Bij hoeveel vriendjes ben ik wel niet langer dan nodig was gebleven om het maar te winnen van hun exen'Lees ook

In aanloop naar deze nacht lunchen we samen. Zij vertelt wat er met haar is gebeurd, en ik wat met mij. Meer nog hebben we het over het effect van misbruik. Hoe het zich uit na zoveel jaren in je leven. Seks blijft precair. En terwijl we praten zit ik na te denken en gaan er zinnen en gevoelens in me voorbij die ik normaal nooit toelaat.

Menopauze

Sinds ik in de menopauze zit, heb ik nul zin in seks. Terwijl ik in de jaren daarvoor een femme fatale was in bed. Maar dankzij de overgang sta ik dichter dan ooit bij mijzelf, mijn lichaam en kan ik het ‘performen’ wat ik daarvoor deed niet meer opbrengen. En sinds ik in de menopauze zit, zo’n vijf jaar geleden, ben ik ook echt achter mijn misbruik gekomen.

Terwijl we praten, komt er even een angst voorbij: wat als ik daardoor heb besloten dat ik nooit meer seks wil. Dat dat eigenlijk de waarheid is waar ik eindelijk aan heb toegegeven. Ik wuif het weer weg. “Nee, ik hoor dit van iedereen om me heen. Dit is een fase. De lust komt weer terug, echt. En ik ga liever dood dan dat dit het verhaal over mij is. De vrouw die haar vrouwelijkheid begroef omdat ze ooit is misbruikt.”

Terwijl ik op het terras bij Plein 40-45 kijk naar gezinnetjes die genieten in de zon, vertel ik Cindy hoelang het bij mij duurde, het toegeven aan wat er is gebeurd. En nog heb ik geen heldere beelden. Fragmenten heb ik, puzzelstukjes. In de tientallen jaren daarvoor had ik ongeveer om de twee jaar een minicrisis. Een unheimisch gevoel waarbij ik me regelmatig afvroeg: het lijkt wel alsof ik misbruikt ben.. maar dat is toch niet zo? Ik heb geen beelden, herinnering. Niks.

Ik duwde het vage gevoel regelmatig weg en besloot dat dit allemaal kwam omdat ik waarschijnlijk een gevoelig mens was en ik mijn extreem gecontroleerde opvoeding waarbij ik gedomineerd werd door mijn moeder als ‘geweld’ heb ervaren. Een andere verklaring had ik niet. Want geen beelden.

'De verkeerde mannen, de drang om altijd sterk te zijn en een laag zelfbeeld: mijn leven werd geregeerd door een meisje van zes'Lees ook

Misbruik genegeerd

Het hielp ook niet dat ik, toen ik al mijn moed bij elkaar had geraapt en tegen mijn therapeut zei “volgens mij ben ik misbruikt”, zij hier totaal overheen praatte en geen aandacht aan dit feit schonk. Totaal, absoluut niet. Haar negeren had tot effect dat ik begon te twijfelen aan mijzelf en me afvroeg of ik misschien dacht dat ik hardop had gesproken, maar dat dit alles zich eigenlijk in mijn hoofd had afgespeeld.

Maar toch, toen ik het eenmaal had verteld… Hardop. En dit alles een geluid had gegeven. Als een soort kind voorzichtig en bereid dit ‘gekke feit’ meteen van tafel te vegen als de ‘volwassene’ (de therapeut ) had gezegd ‘nee dat is niet waar joh’. Bereid samen heel hard te lachen om al het rare wat ik net had gezegd… Maar toch dus, toen ik het eenmaal had gezegd, ook al negeerde de therapeut dit totaal, was het hek van de dam. Ik weet nog dat ik daarna de bus instapte en daarna de trein, overspoeld door beelden en verbanden die mijn hele leven behelsden en die te maken hadden met de waarheid die ik net had durven toegeven. Adem had gegeven. Geluid.

Schuldgevoel

Ik zag een grote kater in het midden van een groot verwoest landschap. De kater was blanco. Absent. Niks te zien. Maar daaromheen alle gevolgen van het gebeurde dat al mijn relaties en gedrag verklaarde. Het gevoel van extreme waardeloosheid. Het gevoel van schuldig zijn. De zelfhaat. En nog zoveel meer.

Ik schrijf dit terwijl ik in Hengelo ben. Bij mijn broertje en mijn moeder en zus. Niemand weet hiervan. En dat is goed. Ik heb even gedacht of ik het mijn moeder zou vertellen maar heb besloten van niet. Het zou haar kapot maken en mij niets geven. Misschien vertel ik het ooit mijn broertje. Omdat ik bij hem een verantwoordelijkheid voel dat hij weet wie zijn zus is en dat hij weet uit welke familielijn hij komt. Want we zijn allemaal verbonden en dragen trauma mee, van zowel dader als slachtoffer. Ik vertel het aan jou, ook al is mijn stem hierin nog ongeoefend en jong.

'De smeekbedes die ik tegen mijn moeder uitte, dat ik niet van hem hield, dat ik dit niet wilde, vonden geen gehoor'Lees ook

Verkeerde vragen

Seksueel geweld is geen uitzondering. Het is een epidemie in stilte.
En het zit niet alleen in de daad. Het zit in de blikken. In de grappen. In het ontkennen. Het zit in het wegkijken van moeders, vaders, vriendinnen, regisseurs, bazen. Het zit in een slecht functionerend rechtssysteem. Het zit in het nog steeds niet snappen van de psychologische effecten en gang van zaken bij misbruik. Het zit in het vragen van de verkeerde vragen: ‘Wat had je aan?’ ‘Waarom ging je mee?’ De juiste vraag is: ‘Waarom denken sommigen dat jouw lichaam iets is waar zij recht op hebben?’ Ik schrijf dit niet als slachtoffer. Maar ook niet als overwinnaar. Ik schrijf dit als iemand die klaar is met zwijgen.

Als jij dit hebt meegemaakt — je bent niet gek. Niet vies. Niet kapot. En als jij dit nog nooit hebt meegemaakt — beschouw dat niet als vanzelfsprekend, maar als een verantwoordelijkheid. We kunnen nieuwe meisjes en jongens leren dat aanraking een toestemming nodig heeft. Dat macht geen vrijbrief is. Dat stilte geen toestemming betekent.

Laten we het zwijgen voorbij zijn.
Voor eens en voor altijd.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Dat hij mij na school stond op te wachten met een pistool had ik aan niemand verteld'Lees ook