In De Laatste Wens volgen we mensen voor wie tijd ineens iets anders betekent. Samen met Stichting Ambulance Wens Nederland kijken we mee met de momenten die er dan écht toe doen.
Deze keer het verhaal van Astrid (59). Samen met haar zus Thérèse (56) bezoekt ze nog een keer haar geliefde paarden.
“Toen ons werd gevraagd of Astrid nog een laatste wens had, hoefden we daar niet lang over na te denken”, vertelt Astrids zus Thérèse. Ze wil graag nog één keer naar Stichting Paardenkamp in Soest. “Als kinderen kwamen we daar al. We hebben allebei altijd iets met paarden gehad en die plek heeft voor Astrid haar hele leven een bijzondere betekenis gehouden. Het idee alleen al bracht mooie herinneringen naar boven.” Astrid werd altijd al rustig als ze tussen de paarden was, paardrijden vond ze echter niks. Ze begreep niet dat mensen erop gingen zitten.
Rinia's (79) laatste wens kwam uit: 'Ze speelt die dag steeds opnieuw af in haar hoofd, alsof het een film is'
Op 4 juni krijgt Astrid de diagnose alvleesklierkanker. Elf dagen later wordt ze overgebracht naar een hospice. Thérèse: “Vanaf het moment dat ze de diagnose kreeg zijn we samen in overlevingsmodus gegaan. Zowel de negen dagen in het ziekenhuis als in het hospice was ik elke dag bij haar. Ze zei nog: ‘Ik krijg nu elke dag cadeautjes.’ Ze bedoelde daarmee de kaartjes die ze ontving en de goede verzorging van de mensen in het hospice. Ondanks haar situatie kon ze nog steeds genieten van kleine dingen.”
Aan Stichting Ambulance Wens Nederland vertellen Astrid en haar zus over Astrids laatste wens en wensplanner Netteke gaat meteen aan de slag. Nog diezelfde dag kregen we het bericht: morgen gaan jullie naar Soest.”
“We waren er stil van. Kon het echt zo snel?” De volgende ochtend staan chauffeur Rob en verpleegkundige Ineke voor de deur. Ineke is medeoprichter van Stichting Ambulance Wens Nederland en zet zich, negentien jaar later, nog steeds in als vrijwilliger. Thérèse: “Dat vonden wij zo bijzonder. Alles werd rustig voorbereid en niet veel later lag Astrid comfortabel in de wensambulance. Het voelde echt als een warme deken.”
Wat volgt is meer dan alleen een rit. “Door de ramen konden we naar buiten kijken, terwijl we toch heerlijk onze privacy hadden. We praatten, haalden herinneringen op, lachten en soms vloeiden er tranen. Nog voordat we in Soest waren aangekomen, voelde de dag al bijzonder. Op het paardenkamp werden we warm ontvangen door Yvonne, die alle tijd voor ons nam. Samen liepen we langs de paarden en kregen we een uitgebreide rondleiding.”
Terminaal zieke Koos kon nog één keer naar de bijenkasten: 'De geur van honing maakte de dag compleet'
“Je zag Astrid genieten. Van de dieren, van de rust, van de herinneringen die weer bovenkwamen. Voor even waren we niet bezig met ziekte, zorgen of beperkingen. Voor even waren we gewoon weer twee zussen die samen op pad waren. Na ons bezoek aan Stichting Paardenkamp gingen we naar een pannenkoekenhuis, waar we net zo hartelijk werden ontvangen.
Eigenlijk zouden we daarna nog naar Hellevoetsluis gaan. Maar de dag had veel energie gekost en Astrid voelde dat haar krachten opraakten. Dat was het moment waarop Rob en Ineke opnieuw lieten zien hoe bijzonder deze vrijwilligers zijn. Er werd niet moeilijk gedaan, er werd niet gekeken naar een draaiboek, er werd meegedacht. Binnen korte tijd hadden ze een alternatief bedacht. Voor we het wisten zaten we op de pont van Rozenburg naar Maassluis en weer terug.”
“Dat tochtje bleek misschien wel het mooiste onverwachte moment van de dag”, gaat Thérèse verder. “Vroeger gingen we met onze ouders regelmatig met de pont. Daarna maakten we samen een rondje langs de Brielse Maas. Toen we daar zaten, kwamen al die herinneringen weer terug. Het voelde alsof de cirkel rond was. Alsof we nog één keer een stukje van vroeger mochten beleven.
De lach die Astrid de hele dag op haar gezicht had, zal ik nooit meer vergeten. Dankbaar voor Rob en Ineke, die ons de hele dag met zoveel warmte hebben begeleid. Dankbaar voor wensplanners Netteke en Carolien, die alles mogelijk maakten, meedachten en ons zelfs nog verrasten met een lieve kaart. Maar bovenal dankbaar voor een dag waarop even alles draaide om mooie herinneringen. Een dag waarop Astrid kon genieten van wat haar altijd zo dierbaar is geweest. Een herinnering die ik voor altijd met me meedraag.”
Stichting Ambulance Wens is een familie-initiatief dat sinds 2007 laatste wensen vervult voor mensen die afhankelijk zijn van liggend vervoer. Met meer dan driehonderd vrijwilligers en speciaal gebouwde ambulances vervulden zij inmiddels 25.000 wensen door heel Nederland.
Van nog één keer naar zee tot een bezoek aan een dierbare: waar mogelijk wordt een wens binnen één à twee dagen gerealiseerd. En als het dringend is, soms zelfs binnen een uur. Wil je meer weten of een wens aanmelden? Ga naar ambulancewens.nl
Thérèse heeft ons laten weten dat haar zus Astrid op 27 juni is overleden.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
De laatste wens van de ongeneeslijk zieke Betty: 'Heel even was er geen hospice, geen ziekte en geen zorgen'
