Rinia is een vrouw die haar hele leven heeft gezorgd, voor haar vijf kinderen, voor haar gezin, voor alles en iedereen om haar heen. ‘Ze heeft altijd keihard gewerkt’, vertelt haar nicht Gladys. ‘Genieten kwam later wel, dacht ze.’
Maar dat later kwam nooit echt.
De afgelopen jaren waren zwaar. Rinia verloor twee jaar geleden haar oudste zoon en vorig jaar overleed ook haar broertje. Rinia’s gezondheid ging steeds verder achteruit en begin maart van dit jaar ging het thuis niet meer. Ze werd opgenomen in Hospice Nathrine, vlak bij haar huis.
Gladys: “Het ging ineens heel snel. Iedereen was in shock. Familie en vrienden kwamen langs om afscheid te nemen.” Daar, tussen alles wat zwaar en onzeker voelde, kwam ineens die ene vraag. Had ze nog een wens? Rinia hoefde niet lang na te denken. Ze wilde nog één keer naar de Biesbosch. Een vaartocht maken, net als vroeger.
De laatste wens van de ongeneeslijk zieke Betty: 'Heel even was er geen hospice, geen ziekte en geen zorgen'
“25 jaar geleden was ze daar met haar buurvrouw”, vertelt Gladys. “Ze praatte er nog vaak over, maar is er daarna nooit meer geweest. Ze was zo benieuwd hoe het zou zijn om na zoveel jaren weer in de Biesbosch te zijn, of er veel veranderd was. Die buurvrouw is niet lang daarna overleden, wat de herinnering extra dierbaar maakt.”
Wat begon als een kleine wens, werd al snel iets groters. Familieleden wilden mee. Vrienden ook. Zelfs mensen die ooit ‘aangetrouwd’ waren, maar nooit echt uit haar leven verdwenen. Op 4 april stond er geen klein gezelschap klaar voor een vaartocht door de Biesbosch, maar een groep van veertig mensen.
Allemaal voor haar. Dankzij Stichting Ambulance Wens werd het mogelijk.
Chauffeur Willem en verpleegkundige Liesbeth zorgden dat Rinia er veilig en comfortabel bij kon zijn. Fotografe Esther legde alles vast, zonder dat het geforceerd voelde. “Het was zo bijzonder om te zien”, zegt Gladys. “Iedereen om haar heen. Zoveel liefde.” Tijdens de vaartocht genoot Rinia zichtbaar. Van het water. Van de rust. Maar vooral van de mensen om haar heen.
De laatste wens van de terminaal zieke Loes (85): 'Nog één keer een dier vasthouden, voor een warm contact zonder woorden'
“Ze keek alleen maar om zich heen. Naar iedereen. Dat zei eigenlijk alles.”
Alsof dat niet genoeg was, kwam er nog een moment dat niemand had verwacht. Na de tocht namen Willem en Liesbeth haar nog even mee naar huis. Haar eigen huis. Haar eigen plek. Daar zat ze weer, in haar vertrouwde sta-op-stoel. Even terug. Even thuis.
“Dat was echt de kers op de taart”, vertelt Gladys. “Daar genoot ze misschien nog wel het meest van.” De middag liet een diepe indruk achter. Niet alleen bij Rinia, maar bij iedereen die erbij was. En Rinia zelf? “Ze speelt die dag steeds opnieuw af in haar hoofd. Alsof het een film is. Steeds weer.” De foto’s helpen daarbij. Momenten die nu vaststaan, maar nog elke dag worden beleefd.
Voor even was er geen ziekte. Geen afscheid. Alleen maar samen zijn. En dat pakt niemand haar meer af.
Ondanks het feit dat Rinia uitbehandeld is en palliatieve zorg krijgt, gaat het redelijk en blijft ze positief. Ze hoopt zelfs haar 80e verjaardag op 31 augustus nog mee te maken.
Stichting Ambulance Wens is een familie-initiatief dat sinds 2007 laatste wensen vervult voor mensen die afhankelijk zijn van liggend vervoer. Met meer dan driehonderd vrijwilligers en speciaal gebouwde ambulances vervult de stichting wensen voor mensen uit heel Nederland.
Inmiddels zijn er al meer dan 25.000 wensen gerealiseerd. Van nog één keer naar zee tot een bezoek aan een dierbare: waar mogelijk wordt een wens binnen één à twee dagen gerealiseerd. En als het écht dringend is, soms zelfs binnen een uur. Meer weten of een wens aanmelden. Kijk op ambulancewens.nl
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Nog één keer naar zee, dat was Wendy's (49) laatste wens: 'Toen de duinen in zicht kwamen, brak ze'
