Terminaal zieke Koos kon nog één keer naar de bijenkasten: 'De geur van honing maakte de dag compleet'

De laatste wens van Koos

Een paar weken voordat zijn laatste wens uitkomt gaat het steeds minder met Koos. Een al eerder bestraalde tumor in zijn hoofd is heel hard gegroeid en verdere behandeling is niet meer mogelijk. Schoondochter Annemiek: “Dit nieuws verwerken, de zorg thuis regelen, de pijn onder controle krijgen, dat moesten we allemaal regelen. Maar ook het honing slingeren stond op de agenda. Lopen en staan ging niet meer voor Koos, hoe mooi is het dat hij toch bij het slingeren kon zijn?”

Annemiek omschrijft Koos als een toffe opa en een lieve schoonvader. “Hij heeft zijn leven lang hard gewerkt en na zijn pensioen maakte hij zelfs nog een hele carrièreswitch. René, zijn jongste zoon en mijn man, heeft een kwekerij en op een leegliggend stukje grond startte Koos zijn moestuin. De vrijheid op de tuin was genieten voor hem en mijn schoonmoeder. De tijd die er nu was om op onze kinderen te passen was zo fijn voor ze en ook onze kinderen genoten ervan om uit school lekker naar opa en oma te gaan.”

‘Elke keer nieuwe verhalen’

Koos helpt met alles wat hij ziet en tegenkomt op de tuin. Elke ochtend komt hij samen met de hond naar de kwekerij en gaat hij samen met René aan de slag. Annemiek: “Ze konden uren praten over ‘niks’, zoals ze het zelf noemden. In werkelijkheid praatten ze over Koos’ jeugd.

Een hele andere tijd, met weinig geld, maar mooie herinneringen. Of over het nieuws uit de Telegraaf die ’s ochtends vroeg al was uitgeplozen of zijn biljartwedstrijden. Al jaren kletsen over ‘niks’, maar toch elke keer weer nieuwe verhalen.”

Honing slingeren

“Om zijn vader te bedanken voor alle hulp gaf mijn man René hem een imkercursus cadeau. Met veel plezier ging hij de cursus doen. Hij breidde al snel uit van 1 kast, naar zes kasten. In mei/juni halen de bijen de ‘honing’ binnen. Als de honingkamers vol zitten worden deze weggehaald om de honing uit de raten te halen en in potjes te doen: honing slingeren. Dit soort dagen zijn een feestje, er komen mensen helpen en we doen allemaal een gok hoeveel honing we dit jaar binnen halen. De geur van de honing maakt zo’n dag compleet.”

Dankzij Stichting Ambulance Wens kan Koos er ook deze keer bij zijn. Twee kleinkinderen rijden met hem mee in de ambulance naar de kwekerij. Annemiek: “Na een kort gesprekje met de mensen van de stichting reden we naar de tuin, wat had Koos een fijn matras in de ambulance. Daar aangekomen was de zus van Koos er, een mede-imker en mijn vader die altijd komt helpen met slingeren. Na de koffie liepen we met z’n allen naar de tuin om de bijenvolken te bekijken. Het was zo fijn voor Koos om volop uitleg over zijn passie, de bijen en de tuin, te geven aan de vrijwilligers van de ambulance.

De raten werden gedraaid en de honing werd eruit geslagen. De geur is heerlijk zoet en je kunt volop proeven van de kersverse honing. Dat Koos hier nog een laatste keer bij kon zijn was heel bijzonder, het voelde heel ongedwongen. Mede door de mooie foto’s kunnen we terugkijken op een zeer geslaagde wens en herinnering voor de nabestaanden. We zijn zo blij dat we Stichting Ambulance Wens benaderd hebben en niet langer hebben gewacht.”

De laatste wens van de ongeneeslijk zieke Betty: 'Heel even was er geen hospice, geen ziekte en geen zorgen'Lees ook

Over Stichting Ambulance Wens

Stichting Ambulance Wens is een familie-initiatief dat sinds 2007 laatste wensen vervult voor mensen die afhankelijk zijn van liggend vervoer. Met meer dan driehonderd vrijwilligers en speciaal gebouwde ambulances vervulden zij inmiddels 25.000 wensen door heel Nederland.

Van nog één keer naar zee tot een bezoek aan een dierbare: waar mogelijk wordt een wens binnen één à twee dagen gerealiseerd. En als het dringend is, soms zelfs binnen een uur. Wil je meer weten of een wens aanmelden? Ga naar ambulancewens.nl

Annemiek laat weten dat de toestand van Koos momenteel verslechterd is en dat ze ’s nachts bij hem waken.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Nog één keer naar zee, dat was Wendy's (49) laatste wens: 'Toen de duinen in zicht kwamen, brak ze'Lees ook