De afgelopen week drukt op me als een verzwaringsdeken: hoe ik ook draai, ik kom niet onder het gewicht uit. M’n Calimero-knop (zij zijn groot en ik is klein) was ingedrukt na een onterechte aanval en de puber had een desastreus experiment in de keuken uitgevoerd.
Dwingend nepotisme en kaarsvet in de (verstopte) gootsteen glijden niet zo gemakkelijk van me af als ik zou willen. Het is alsof er een exemplaar teveel tegen m’n boekensteun leunt.
Daarom negeer ik, tegen de gewoonte in, vrienden die hun verhaal vandaag kwijt willen, want dat kost energie. Opladen, dat wil ik. Naar m’n geliefde Afrika reizen of een concert bezoeken. Maar niks mag of kan. Dan maar naar buiten om even te wandelen.

















