Het is een paar weken voor mijn uitgerekende datum als ik op een kringverjaardag tussen de verjaardagsvisite zit. Mijn dikke buik is een aandachtstrekker en leidt tot een hoop vragen. “Hoe ver ben je?” “Hoe voel je je?” En: “Ga je borstvoeding geven?” Met meteen erachteraan een ongevraagde conclusie: “Dat is natuurlijk wel het beste voor het kind.”
Volg jij LINDA.mini al op Instagram?
Ik verwijt de man die het zei niets. Op dat moment stoorde ik me überhaupt niet aan dat zinnetje. Ik dacht er eigenlijk precies hetzelfde over. Borstvoeding is het beste. Punt. Maar nu, een paar maanden borstvoeding later, denk ik daar toch iets anders over.
Het beeld dat ik vooraf had, was nogal idyllisch. Een lachende moeder. Een tevreden baby. Lekker dicht tegen elkaar aan. Een soort suikerzoete reclameposter, maar dan zonder visagie. Gewoon in een badjas met een knot op je kop.
Er zullen ongetwijfeld vrouwen zijn bij wie borstvoeding vanaf dag één fantastisch loopt. Ik hoor niet bij die vrouwen. Bij mij was het een zoektocht. De eerste dagen hapt Sepp niet goed aan. In plaats van een harmonieus moment tussen moeder en kind verandert iedere voeding in een strijd. Met een baby die als een hongerig jong vogeltje gefrustreerd naar mijn tepel hapt en een moeder die daar ondertussen steeds zenuwachtiger van wordt.
Loïs (25): 'Ik wil geen pijnstilling bij mijn bevalling, want ik ben geen pieper'
Met hulp van een lactatiekundige leert hij aanhappen. Problem solved, zou je denken. Maar dan komt hoofdstuk twee: de productie. In eerste instantie lijkt het alsof ik een weeshuis kan voeden. Als ik alleen al aan mijn kind denk of hem ruik, druipt de melk uit mijn borsten. Overproductie, is de conclusie. Tot Sepp vervolgens ’s nachts om melk blijft schreeuwen en daar toch weer aan wordt getwijfeld.
De oplossing? 24 uur lang, iedere drie uur, naast het voeden aan een soort turbo-kolf om mijn melkklieren een boost te geven. Mijn slaap is in dit strakke schema niet meegenomen. Het resultaat: inderdaad meer melk, maar ook een beginnende borstontsteking. Borstvoeding idyllisch? Ik heb serieus overwogen nooit meer melk te drinken. Arme koeien.
En begrijp me niet verkeerd: borstvoeding is ook prachtig en heeft tal van voordelen. Zo bevat nachtelijke moedermelk meer melatonine. De samenstelling past zich aan aan de behoefte van je kind. Tijdens het voeden komen hormonen vrij, waardoor ik daarna zo in slaap kan donderen. Geen gehannes met een melkverwarmer. En de zwangerschapskilo’s worden letterlijk weg geslurpt.
Maar naast al die voordelen vraagt het nogal wat van een vrouw. De gebroken nachten bijvoorbeeld. Allemaal voor mama. Want tja, die geeft voeding. En daarmee is het, naast ‘het beste voor het kind’, natuurlijk ook het beste voor papa. En hoe lekker het ook is om je baby dicht tegen je aan te hebben: als wandelende voedselfabriek is een momentje voor jezelf ineens logistiek ingewikkeld. Even een middagje weg? Prima. Maar eerst uitzoeken waar je fatsoenlijk je melk kunt lossen voordat je tieten uit elkaar spatten.
Loïs (25): 'Juist de kleine dingen blijken nu ik net een baby heb gekregen gigantisch'
Dan zijn er nog de regeldagen, waarop je kind ieder uur aan de tepel hangt, alsof je een all-you-can-eat-restaurant bent. Fysieke ongemakken zoals tepelkloven. Of juist de onzekerheid of hij wel genoeg binnenkrijgt. En als het voeden iedere keer een opgave wordt, kan dat behoorlijk op je mentale welzijn drukken. En dan vraag ik me af: is het op dat moment nog steeds ‘het beste voor het kind’?
Sepp verslikt zich nog regelmatig in de melk die als een soort hogedrukspuit zijn keel in wordt gelanceerd. Nog geen reclamemateriaal dus. Maar los daarvan hebben we onze draai gevonden. Al begrijp ik heel goed dat het voor andere vrouwen uitdagend blijft. Dus misschien kunnen we de druk er een beetje afhalen. Niet meteen beginnen met: “Dat is natuurlijk wel het beste voor je kind.’
Met enige ervaring zou ik nu zeggen: kijk het aan. Probeer het. Geef het een kans als je dat wilt. Maar als het anders loopt, betekent dat niet dat je hebt gefaald als moeder. Want uiteindelijk heeft een baby misschien wel meer aan een moeder die zich goed voelt dan aan een moeder die koste wat kost het vinkje ‘borstvoeding’ probeert te halen.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Loïs (25): 'De geboorte van een kind wordt vaak omschreven als een roze wolk, maar het voelt meer als een tornado'
