De geboorte van een kind wordt vaak omschreven als een roze wolk. Zoek je de definitie op, dan kom je uit op: ‘een gevoel van grote blijheid, geluk of verliefdheid’. Ik had écht gehoopt dat ik hem zou ervaren. Dat er na negen maanden wachten ineens een soort geluksexplosie zou plaatsvinden. Een grote high, alsof je voor het eerst een xtc-pilletje neemt.
Volg jij LINDA.mini al op Instagram?
Maar het enige waar ik strak van stond, was de adrenaline. Waardoor ik de eerste dagen niet sliep. Een roze wolk? Ik zat midden in een tornado. Een tornado van liefde, geluk, slaaptekort en totale paniek. Want na negen maanden zwangerschap sta je ineens voor de grootste fysieke uitdaging die je ooit zult aangaan: de bevalling. Een marathon waar je volledig ongetraind aan begint. Zonder te weten wanneer je de finish haalt en met hoeveel blessures je eruit komt.
En als je die topprestatie eenmaal hebt geleverd, is er geen tijd voor een korte adempauze. Je newborn moet namelijk om de drie uur worden gevoed. Geef je borstvoeding, dan betekent dat: tiet, luiertje verschonen, weer de tiet. En anderhalf uur later begint het circus weer opnieuw. Ondertussen staat je ongeschonden partner er vooral bij als figurant.
Loïs (25): 'Soms schiet ik in de paniek, waarom wilde ik ook alweer een baby?'
De eerste weken liep ik ook constant met vragen rond. En schuldgevoelens. Als ik zijn vieze luier had laten zitten, omdat hij eindelijk sliep: krijgt hij nu uitslag door zijn luie moeder? En is hij straks onveilig gehecht, omdat ik een wasje ben gaan draaien terwijl hij huilde? Zelfs de momenten die leuk zouden moeten zijn, voelen soms als een militaire operatie. Het eerste rondje in de draagzak bijvoorbeeld. Gezellig? Eerder doodeng. Om de drie meter stond ik te checken of hij niet in mijn plots zo dikke buste was verdrukt.
En net als ik na twee à drie weken denk dat ik een beetje begin te begrijpen hoe dit werkt, breekt er een nieuwe fase aan. Dagenlang huilt hij uren achter elkaar. Krampjes? Een sprongetje? Een regeldag? Of gewoon alle drie tegelijk? Ik heb geen idee. Hoewel ik het vooral zielig vind voor hem, kan ik niet ontkennen dat ik mezelf dan soms afvraag of ik niet wat langer van de onbezonnen zomers had moeten genieten.
Loïs (25): 'Ik weet dat mijn zwangere lijf een topprestatie levert, maar vind het aankomen toch lastig'
Gelukkig heb ik als ik het even niet trek mijn moeder. “Kom maar hier met hem”, zegt ze liefdevol als Sepp het hele huis bij elkaar schreeuwt. Terwijl ze nog gefrustreerd raakt wanneer ze vertelt over hoe ik als baby was. “Twee jaar en twee maanden, Loïs. Toen pas sliep je door!” Ik heb dat zinnetje heel vaak gehoord. Alsof ik het expres deed.
Maar bij Sepp is alles anders. Hoewel ze een bloedhekel heeft aan strijken, strijkt ze lachend zijn lakentjes. Hij is de achtergrond van haar telefoon. En hoewel haar fotogalerij een grote chaos is, heeft ze een overzichtelijk mapje aangemaakt met de titel: Sepp. Wanneer Sepp rustig in haar armen ligt, begint ze over de roze wolk waar ik inmiddels niet meer zo in geloof. ‘Weet je wanneer die roze wolk komt?’ zegt ze, terwijl ze verliefd naar Sepp kijkt. ‘Als je oma wordt.’
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Loïs (25): 'Juist de kleine dingen blijken nu ik net een baby heb gekregen gigantisch'
