Charo Walop (35), beter bekend als de Rotterdamse Poetsqueen, dacht vroeger dat ze zo zwanger zou zijn, maar de praktijk bleek weerbarstiger. Ze is inmiddels – na een traject van ruim vier jaar – 39 weken zwanger.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt ze over het intensieve traject en de hobbels die ze onderweg tegenkwam.
“Vroeger dacht ik dat ik zo zwanger zou zijn, ik had er nooit over nagedacht dat dat ook weleens langer zou kunnen duren”, vertelt Charo, die moeder is van de 13-jarige Chanelle-Lee. “Toen ik 18 was, begonnen mijn toenmalige partner en ik met proberen. Na ongeveer een half jaar ging ik naar de dokter, omdat ik niet meer ongesteld werd en last had van overbeharing en acne. Ik kreeg een doorverwijzing naar het ziekenhuis en bleek PCOS (polycysteus ovarium syndroom, hierdoor heb je geen of minder vaak een eisprong) te hebben.”
Charo krijgt medicatie om de eisprong op te wekken en de eirijping te bevorderen. “In het ziekenhuis werden de eitjes gemeten en vertelden ze wanneer we seks moesten hebben.” De medicatie doet zijn werk en haar menstruatie komt weer op gang. “De eerste keer dat ik weer ongesteld werd, heb ik drie dagen op bed gelegen van de pijn. Mijn lichaam was helemaal van slag.” Maar zwanger wordt ze niet. “Na anderhalf à twee jaar pillen te hebben geslikt, stapten we over op Pregnyl; injecties met het zwangerschapshormoon hCG. Na de eerste keer spuiten raakte ik zwanger.”
Als Charo haar huidige partner Lex leert kennen, is het voor allebei vrij snel duidelijk dat ze samen verder willen. “Zeven jaar geleden zijn we gaan samenwonen. We wilden voor een kindje gaan, maar wisten van elkaar dat dat niet vanzelfsprekend was. Na een jaar samenwonen zijn we het traject ingegaan.”
Het begint met een kijkoperatie bij Lex. “Hij heeft geen levende spermacellen buiten zijn lichaam, alleen erin. Ze hebben spermacellen verwijderd en ingevroren. De wachtlijsten voor terugplaatsing waren lang en ik moest 10 procent van mijn lichaamsgewicht afvallen. Toen we aan de beurt waren, was ik ongesteld en hield ik vocht vast. Ik zat 1,5 kilo boven mijn streefgewicht en was te zwaar, waardoor ik niet in aanmerking kwam.”
Ondertussen krijgt Charo te horen dat er een agressief kankergen in haar familie voorkomt, waar onderzoek naar gedaan moet worden. “Als ik dat zou hebben, werd afgeraden om kinderen te krijgen en zouden mijn eierstokken verwijderd moeten worden. Mijn vader werd eerst onderzocht; als hij het niet zou hebben, hoefden mijn zussen en ik ook niet onderzocht te worden.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Mirjam werd na intensief fertiliteitstraject van vier jaar spontaan zwanger: 'Het vertrouwen komt terug'
Na ruim twee maanden blijkt dat haar vader het kankergen niet heeft en kunnen Charo en Lex verder met het fertiliteitstraject. “Toen ik zwanger was van Chanelle-Lee had ik zwangerschapsdiabetes, maar dat kreeg ik goed onder controle en ik hoefde zelfs geen medicatie meer. Ineens kwam het weer opzetten, waardoor ik weer insuline moest gaan spuiten en ik veel aankwam. Het was uitdagend om af te vallen. Ook was het mentaal zwaar. Ik wilde zo graag een kindje. Ondertussen werd ik alleen maar ouder. Ik heb altijd gezegd dat ik na mijn 35e geen kinderen meer wilde, dus het was gewoon kut.” Maar zover komt het niet. “Uiteindelijk ben ik dankzij goede begeleiding in het ziekenhuis 16 kilo afgevallen, maar daar heb ik wel 2,5 jaar over gedaan.”
Charo mag eindelijk beginnen met ICSI (intracytoplasmatische sperma-injectie), waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest en in de eicel injecteert. De bevruchting vindt plaats buiten het lichaam, in een laboratorium. “Door de hormonen veranderde mijn lichaam. Ik was mezelf niet meer. Ik ben altijd rustig en vrolijk, maar ik veranderde in een heks. Lex ging er goed mee om. Het ziekenhuis had ons voorbereid op de moodswings, maar ik dacht toch: waarom voel ik me zo?”
In totaal worden er zeven eitjes geoogst; slechts één eitje wordt bevrucht en teruggeplaatst. “Vanaf dinsdag mochten we testen, maar op vrijdagochtend besloot ik voor de gein al een zwangerschapstest te doen. Ik zag twee lichte streepjes. Lex lag nog in bed, ik knalde het licht aan en riep: ‘Volgens mij ben ik zwanger, ik zie een streepje, kijk dan!’ Hij reageerde nuchter en zei dat we toch maar even tot de testdatum moesten wachten. Dezelfde dag begon ik te bloeden alsof ik ongesteld was. Ik belde het ziekenhuis. Het kon van alles zijn. Met zes of zeven weken konden we langskomen voor een echo. Toen bleek dat ik zwanger was, maar het vruchtje was te klein: vier in plaats van acht millimeter.”
Het stel moet een week later opnieuw langskomen voor een echo. “De kans op een miskraam was aanwezig. We zaten flink in de stress.” Maar als ze een week later terugkomen, krijgen ze groot nieuws. “Het vruchtje was goed gegroeid en helemaal bijgetrokken.” Maar het blijft spannend. Twee dagen nadat ze haar zwangerschap op sociale media heeft aangekondigd, begint ze opnieuw te bloeden. “Ik was drie maanden zwanger en het bloed spoot eruit. Ik dacht dat het een miskraam was, maar het bleek een hematoom in mijn baarmoeder te zijn.”
Inmiddels staat Charo op knappen. “Ik heb er vertrouwen in. Ik voel haar goed, ze beweegt veel en is een drukke baby.” Stellen die ook in een traject zitten, drukt ze op het hart om met elkaar te blijven praten. “Steun elkaar waar nodig en vergeet jezelf niet. Blijf leuke dingen doen en voor jezelf zorgen. Natuurlijk mag je weleens op de bank blijven liggen, maar probeer positief en actief te blijven. Dan ga je er, denk ik, het beste in.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Mandy (49) raakte na 25 puncties in verwachting: ‘Ik geloofde het niet, tot de dokter zei: ‘Je bent superzwanger’’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
