Mandy van der Wal parkeert haar kinderwens lange tijd in de ijskast: ze maakt carrière en is mantelzorger. Als zowel haar vader als moeder in dezelfde periode overlijden, besluiten Mandy en haar vriend om ervoor te gaan.
In de rubriek ‘Wonder gewenst’ vertelt ze over het intensieve fertiliteitstraject dat volgde.
“Ik heb altijd al een kinderwens gehad”, vertelt Mandy. “Tegen mijn moeder zei ik altijd dat ik voor mijn dertigste getrouwd wilde zijn en kinderen wilde hebben. Dat is niet gelukt. Lange tijd heb ik mijn kinderwens aan de kant geschoven. Ik was druk met mijn carrière en had de juiste partner nog niet gevonden.”
Tien jaar geleden ontmoette Mandy haar vriend. “Hij is vijftien jaar jonger, maar je begint niet meteen tijdens de eerste date over kinderen. Ik vond het spannend om het te bespreken.” Bovendien is er op dat moment iets anders dat prioriteit heeft. “In het begin van onze relatie werden mijn ouders ziek. We hebben ons op hen gericht: hoe konden we ze zo goed mogelijk verzorgen en wat moesten we daarvoor doen? Nadat mijn ouders doodgingen – ze overleden tien dagen na elkaar – gingen we in de actiemodus. We hebben onszelf lang weggecijferd, nu was het tijd voor ons.”
Ze proberen het zelf, maar vanwege haar leeftijd besluit Mandy geen halve maatregelen te nemen en plant ze direct een afspraak bij de huisarts. “Je moet de regie in eigen handen nemen. Dokters en gynaecologen komen niet naar jou toe en de wachtlijsten zijn lang. Ik had gelukkig een fantastische huisarts, die me doorverwees naar een gynaecoloog om te onderzoeken wat de kansen en mogelijkheden waren.”
Zowel Mandy als haar vriend wordt onderzocht en dan gaat het snel. “Op 7 oktober overleed mijn moeder. In januari begonnen we met IVF. Voor sommigen is dat een zwaar traject, maar zo heb ik het niet ervaren. Natuurlijk moet je er dingen voor doen en voor laten. Ik was bijvoorbeeld verslaafd aan zwarte koffie, maar moest vanwege een schildklierafwijking stoppen met cafeïne. Ik moest voldoende bewegen, aan mijn vitamines denken en stipt op tijd medicatie nemen, maar ik had geen last van hormonen of bijwerkingen.”
Mandy heeft in totaal 25 puncties, voor IVF- en ICSI-behandelingen. “We werden vaak teleurgesteld. Als er vijf eitjes geoogst werden, maar de blaasjes later leeg bleken te zijn. Als een embryo niet bleef plakken. We keken altijd weer vooruit. Mijn vriend en ik zijn daarin hetzelfde. We zetten vrij snel de knop weer om.”
Michelle is bewust alleenstaande moeder en kreeg een tweeling: ‘We lagen de eerste 101 dagen in het ziekenhuis’
Na de zoveelste poging besluiten Mandy en haar vriend om geen zwangerschapstest te doen, maar de bloedtest af te wachten. “Op de dag van de bloedtest was ik te nieuwsgierig en ging ik thuis op zoek naar een zwangerschapstest. Ik moest er nog ergens één hebben liggen. Ik had het vermoeden dat ik zwanger was, omdat ik een bolling zag aan de zijkanten van mijn buik. Binnen een minuut zag ik twee streepjes op de test. Ik was hysterisch en belde mijn vriend, die in de auto naar zijn werk zat. Hij reageerde heel nuchter. Die test lag vast al jaren bij ons thuis, dus we moesten maar niet te veel waarde hechten aan de uitslag.”
Ze besluiten de bloedtest af te wachten. “Na een uur kregen we de uitslag in de mail. Ik zocht een leeg kamertje op mijn werk. Mijn vriend en ik openden tegelijkertijd de mail. Ik had een hCG-waarde van 389, wat betekende dat ik zwanger was. Toch durfde ik het niet te geloven. Na twee dagen moest ik opnieuw testen. De waarde liep alleen maar op. Na zes dagen en acht dagen liet ik me weer testen, want ik geloofde het niet. Tot de dokter zei: ‘Je bent superzwanger, dus stop met bloedtesten. We gaan afwachten tot de eerste echo.’” Die echo is een magisch moment. “Na zoveel puncties en inwendige echo’s wist ik precies hoe mijn baarmoeder eruitzag en eindelijk was het nu raak.”
In augustus 2024 wordt, na een traject van bijna drie jaar, zoon Florian geboren. “We zijn de gelukkigste ouders op aarde. Hij is zo’n leuk jongetje. Ik ben zo dankbaar, dat is met geen pen te beschrijven.” Maar er is ook verdriet. “Afgelopen jaar ben ik bevallen van een stilgeboren zoon. Halverwege de zwangerschap bleek hij te zijn overleden, waarschijnlijk doordat hij in de navelstreng gewikkeld was. We dachten: waarom overkomt dit ons, na zoveel jaren ellende? We hebben goed afscheid genomen, dat was heel waardevol. Ik geloof dat alles een reden heeft, dus dit helaas ook.”
De kinderwens is er nog steeds. “Ik gun Florian een broertje of zusje, maar ben dankbaar voor wat we hebben met zijn drieën. We moeten dit een plekje geven en wie weet wat de toekomst nog voor ons in petto heeft.”
In het boek Mijn weg, dat op 5 mei uitkwam, schrijft Mandy onder andere over haar fertiliteitstraject. “Het gaat over de zoektocht naar balans tussen carrière, mantelzorg, verlies, de weg naar het moederschap en het moederschap zelf. Ik heb mijn weg beschreven; die is misschien anders dan anders. Ik sta altijd heel positief in het leven, ik hoop dat mensen daar wat aan hebben.” Mijn weg is nu te koop.
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Michelle en haar vriendin hopen op een kind via een donor: ‘Drie keer was ik zwanger, drie keer ging het mis’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
