Wiesje Oosterbaan-van der Toorn (33) weet al vroeg dat ze moeder wil worden. Als ze 24 is, stopt ze met de pil, maar natuurlijk zwanger worden lukt niet. Vijf jaar na de eerste poging raakt ze eindelijk in verwachting via ICSI.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Wiesje over het fertiliteitstraject en hoe dit zowel mentaal als fysiek zijn tol eiste.
“Ik kom uit een groot gezin”, vertelt Wiesje. “Mijn moeder had op haar 28e al vier kinderen. Ik wilde zelf ook het liefst jong moeder worden. Op mijn 19e kreeg ik een relatie, op mijn 21e gingen we samenwonen. We spraken af dat ik eerst mijn studie zou afronden voordat we het zouden gaan proberen.”
Wiesje is 24 als ze afstudeert en stopt met de pil. “Ik wist dat ik eerst nog moest ‘ontpillen’ en dat dat een aantal maanden zou kunnen duren.” Maar als het een jaar later nog niet is gelukt, gaat ze naar de huisarts. “Die zei: ‘Je bent nog jong, ik voorzie geen problemen, dus probeer het nog maar een jaar’. Na tien maanden kwamen we terug: we waren inmiddels al bijna twee jaar bezig, dit klopte niet.”
Kimberly Bosman in 'Echte Gooische Moeders' geëmotioneerd na ICSI-traject: 'Je geeft toch een beetje elkaar de schuld ervan'
Het stel krijgt een doorverwijzing naar het ziekenhuis. “Volgens de artsen was de kans 50 procent dat ik binnen een jaar zwanger zou zijn als we zelf doorgingen. Dat wilde ik niet, ik ging er mentaal aan onderdoor. Ik kreeg een HSG-onderzoek, waarbij mijn eileiders werden doorgespoten, daarna moesten we een half jaar wachten. Daar waren we het niet mee eens. Het leidde tot een conflict met het ziekenhuis en uiteindelijk stemden we in met drie maanden wachten.”
Maar na drie maanden is Wiesje nog steeds niet zwanger, dus beginnen ze met intra-uteriene inseminatie, afgekort IUI: een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst. “Ik moest hormonen spuiten, mijn man moest zijn zaad inleveren. We deden twee pogingen, maar toen wilde ik een pauze om op adem te komen. De behandeling nam mijn leven over.” Maar dan breekt de coronapandemie uit. “De fertiliteitsindustrie zakte als een kaartenhuis in elkaar. Dat was gek: enerzijds wilde ik door en dat kon niet, anderzijds gaf het rust.”
'Als mensen me vragen wat het zwaarste is aan een fertiliteitstraject, hoef ik niet lang na te denken'
Als ze een paar maanden later opnieuw in het ziekenhuis ligt, klaar voor de derde inseminatie, gebeurt het ondenkbare. “Ik lag half ontkleed in een verloskamer, maar de arts liet op zich wachten. Hij was serieus te laat. Ondertussen moesten we de ruimte verlaten vanwege de echo van een zwangere vrouw. Ik was pissig: we hadden een reageerbuisje met zaad dat niet het eeuwige leven had. En toen bleek het benodigde materiaal niet op voorraad te zijn en kon de inseminatie niet doorgaan. Ik kon niks anders dan huilen. We waren helemaal klaar met dit ziekenhuis. We gingen weg om nooit meer terug te komen.”
Het stel gaat naar een kliniek die gespecialiseerd is in fertiliteitsbehandelingen. “Ik zag meteen dat dit veel beter voor ons werkte.” Ze doen in twee jaar tijd meerdere IUI-pogingen, maar zonder het gewenste resultaat. “Elke keer was het weer een teleurstelling als ik ongesteld werd. Ik vlakte af, bang om teleurgesteld te worden, maar bleef geloven dat we ooit een kind zouden krijgen, al wisten we niet wanneer.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Omdat IUI niet aanslaat, stappen ze over op ICSI (intracytoplasmatische sperma-injectie), waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest en in de eicel injecteert. De bevruchting vindt plaats buiten het lichaam, in een laboratorium. “Er gingen tien embryo’s de vriezer in, een monsterscore. Ik heb gehuild van opluchting. Maar de eerste terugplaatsing mislukte. We verzamelden moed en gingen door.”
Fertiliteitsarts Odine Aandewiel: 'We merken dat mensen hun kinderwens steeds verder uitstellen'
De ochtend van de terugplaatsing stuurt Wiesje haar man een appje met de tekst: ‘Vandaag gaan wij onze Lexi Elisabeth halen’. “Dat was de naam die we in ons hoofd hadden voor een meisje.” Maar na de terugplaatsing verliest ze de hoop. “Ik had een mental breakdown, omdat ik voelde dat mijn menstruatie weer doorkwam. De volgende ochtend besloot ik een zwangerschapstest te doen. Ik kon maar beter zo snel mogelijk weten dat het mislukt was.”
Wiesje is alleen als ze de test doet. “Ik zag een heel licht streepje. Ik wist: dat betekent dat ik zwanger ben. Ik belde mijn man. Hij dacht dat ik een positieve coronatest in mijn hand had. Toen ik vertelde dat ik zwanger was, bleef hij terughoudend, bang dat we weer teleurgesteld zouden worden.”
'Lieve Heleen, een vruchtbaarheidstraject heeft mijn plezier in vrijen afgenomen. Hoe wordt het weer fijn in bed?’
Maar na vijf jaar proberen is Wiesje écht zwanger en ruim drie jaar geleden bevalt ze van dochter Lexi Elisabeth. “Tussen de trajecten door heb ik gesprekken gehad met een psycholoog. Het heeft mentaal veel van mij gevraagd. Tegelijkertijd had ik het niet willen missen: het heeft mij gevormd als persoon, ik weet beter wat ik wil, wat ik fijn vind en wat ik nodig heb. Ook ben ik gaan inzien hoe bijzonder het is om zwanger te mogen zijn en een kindje te mogen ontvangen.”
Vrouwen die moeite hebben met zwanger worden, drukt ze op het hart zichzelf niet te vergeten. “Stoom niet door omdat anderen het willen. Het kan heel goed zijn om even pauze te nemen en terug te gaan naar jezelf. En voel je geen mislukkeling – ik was ook boos op mijn eigen lichaam – maar dat ben je niet.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Dit bericht op Instagram bekijken
Ondernemer Tess over fertiliteitstrajecten en werk: 'Vrouwen moeten nog steeds smoezen bedenken voor medische afspraken'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
