Carrière en kinderen. Dat bekt best lekker, maar in de praktijk blijken laptops en luiers een stuk minder moeiteloos samen te gaan. Hoe dat er in andere huishoudens aan toegaat – in hemelsnaam? Je leest het in de rubriek Mama is de Baas.
Deze week: Yuyan Vuurmans (34). In 2020 richtte Yuyan Buro Bagsy op. Sinds de geboorte van haar zoon, 3,5 jaar geleden, laveert ze tussen kind en creators en tussen events en oppasmeisjes. Ze kijkt met diepe verwondering naar moeders die complete Excellijsten van het gezinsleven bijhouden. Zelf voelt ze zichzelf al ‘een baas’ als ze een dag van tevoren het avondeten heeft ingekocht. Hoe ze het allemaal doet? Lees en leer.
Kinderen: Teddie (3)
Werkt: CEO Buro Bagsy
Zo doet ze het: 4 dagen crèche en een heel groot opvangnet(werk)
Wat doe je voor werk?
“Ik ben medeoprichter van het strategische creators bureau Buro Bagsy. Als twintiger werkte ik bij een traditioneel artiestenbureau waar ik zag dat de wereld steeds meer naar online verschoof. Ik maakte de overstap naar een ander bedrijf en realiseerde me daar dat ik eigenlijk helemaal niet goed gedij bij een werkgever. Samen met mijn huidige compagnon richtten we Buro Bagsy op, en sindsdien hebben we het hartstikke druk. We zitten in Hilversum, terwijl soortgelijke bureaus vaak in Amsterdam zitten. Dat werkt eigenlijk heel goed, want Amsterdam maakt vooral content voor Amsterdam, wij voor heel Nederland.”
Hoe regelen jullie de opvang?
“Op papier werk ik vier dagen, maar online stopt nooit, dus eigenlijk ben ik altijd aan het werk; ook in de avonden. Mijn vriend Bo is een jaar geleden voor zichzelf begonnen en werkt fulltime. Teddie gaat vier dagen per week naar de opvang, maar omdat Bo en ik allebei best onregelmatig werk hebben, komt het er vaak op neer dat Teddie ook regelmatig wat uurtjes bij familie, schoonfamilie, oppas of onze buurmeisjes doorbrengt.
We hebben de mazzel dat we een enorm groot netwerk hebben en dat iedereen dol op Teddie is. Ze staan werkelijk voor hem in de rij. Neefjes, nichtjes, zwagers, buurmeisjes, opa’s, oma’s. Als we met een probleem in onze agenda zitten, kunnen we echt ontzettend veel mensen bellen. Ze zeggen weleens dat het een village kost om een kind op te voeden, nou die village hebben wij. En daar zijn we heel dankbaar voor. Gelukkig is Teddie een heel makkelijk, sociaal en open kind. Is hij bij mijn schoonzus die even naar een verjaardag moet? Dan gaat-ie vrolijk mee.”
Privébeeld
Hoe ziet de ochtend(spits) er bij jullie uit?
“We kleden Teddie altijd aan op bed en gaan dan samen naar beneden om te ontbijten. Meestal delen we een bak yoghurt. Teddie is op dit moment heel erg ’mama, mama’, maar ik kan heel erg moeilijk wakker worden ‘s ochtends, dus vaak neemt Bo het voortouw. Ik probeer dat wel recht te trekken, maar niet met al te veel succes. Als het aan mij ligt, begint de dag pas om tien uur. Meestal brengt Bo Teddie naar de opvang. Omdat Teddie zo in de mama-fase zit, kan mijn hart dat maar moeilijk aan. Ga ik daar tien uur kusjes bij het raam staan geven. Bo is daar makkelijker in. Even een knuffel, veel plezier en ga maar lekker. Teddie huilt wel eens bij het afscheid nemen en Bo kan dat dan veel beter relativeren, terwijl ik daar dan de hele ochtend mee in mijn maag zit. Hoewel ik heus weet dat Teddies’ verdriet na drie minuten alweer over is. Maar goed, daardoor ben ik veel meer van het ophalen.”
Rowan (36) heeft drie jonge kinderen en werkt in de media: ‘Hoe doen ouders zonder vangnet dit?’
En de avondspits?
“Dat is een grotere uitdaging. Ik probeer rond zes uur thuis te zijn en neem mezelf elke dag voor om een half uur eerder naar huis te gaan. Maar dat lukt eigenlijk nooit. Ik zou heel graag een goed georganiseerd gezinsleven hebben, maar het komt er meestal op neer dat als ik het avondeten moet verzorgen, ik om zes uur nog naar de supermarkt moet.
Ik voel me echt een queen als ik, zoals gisteren, een dag daarvoor al inkopen heb gedaan. Andijviestamppot. Maar dan kom ik er ‘s ochtends achter dat ik de aardappelen ben vergeten en moet ik om zes uur alsnog naar de winkel. Dan baal ik enorm van mezelf, maar goed – het is hoe ik ben. Het gaat hier gewoon freestyle en ik wíl ook niet perfect zijn. Ik wil ook lief voor mezelf zijn, dus nu richt ik me ‘s avonds maar op één ding heel intensief met Teddie doen. Of samen koken, of samen spelen, of samen heel lang een boekje lezen en in bad. Die moeders die het allemaal kunnen, daar heb ik héél veel respect voor. Binnenkort zullen we wel iets aan ons leven moeten veranderen. Nu krijgt Teddie warm eten op de crèche, waardoor hij ’s avonds een boterham kan eten. Vanaf volgend jaar moet ik dus echt gaan inbouwen dat ik eerder thuis ben om samen avond te eten. Help ….”
Ben je (niet) moe?
“ Ik ben redelijk goed in tijd nemen voor mezelf. Als Teddie in bed ligt, is de avond van mij. Dan ga ik sporten, of op pad met vriendinnen. Daar lever ik niet op in, en ik krijg er veel energie van. Wel heb ik ongeveer een keer in het halfjaar een complete mental breakdown. Dan zeg ik tegen Bo: ‘Ik kom er niet meer uit, ik heb echt een paar dagen nodig om mezelf op te lappen.’ Dat doe ik vervolgens vooral in de vorm van praten. Met mijn businesspartner, coach en ook veel met Bo. En na een paar dagen ben ik er dan wel weer bovenop. Mijn compagnon en ik zeggen altijd: ‘Wij ondernemers blussen met champagne.’ Mooie dingen worden afgewisseld door minder mooie dingen. Het is een cyclus, en daar houd ik me aan vast. De ene week bouw je je huis op, de andere week stort het weer in elkaar.”
En oplappen met een vakantie?
“Dat doe ik zeker niet standaard, maar toevallig ben ik deze zomer negen dagen naar Ibiza geweest met mijn businesspartner. Dat was echt fantastisch. Ik hoor moeders vaak om me heen zeggen dat ze zichzelf dat soort dingen niet genoeg gunnen. Daar heb ik zelf niet heel veel moeite mee. Sterker nog: ik gunde het Bo en Teddie ook heel erg om even negen dagen met z’n tweeën te zijn. Bovendien hebben we dat grote vangnet, dus het gaat ze heus wel lukken, dacht ik. En dat was ook zo. Zelf kwam ik als herboren terug. Het deed me heel goed om even de sleur van het dagelijkse ‘moeten’ te doorbreken. En het was ook echt een oppepper voor onze relatie. Grappig hoe dat werkt.”
Heb je een vrije dag?
“Ja, de woensdag. Daar geniet ik altijd enorm van, helemaal nu de basisschooltijd nadert. Wat we doen, varieert elke week, en ik werk ook altijd wel een paar mailtjes weg. Teddie is nu 3,5 jaar, en het voordeel daarvan is dat ik prima tegen hem kan zeggen: ‘Ik heb nu even een belangrijk telefoontje. Als je heel even zelf speelt, dan ben ik daarna helemaal van jou en gaan we de rest van de dag leuke dingen doen.’ En dat doen we dan ook echt. De ene keer gaan we er samen op uit, dan rij ik met hem naar het strand en neem ik zijn nichtje mee. De andere keer gaan we even lekker de stad in, kopen we wat knutselspullen en gaan we thuis knippen en plakken. En soms moeten er ook gewoon praktische dingen gebeuren, zoals boodschappen doen of een cadeautje voor een verjaardag kopen.”
Privébeeld
Welke taken komen er op jouw bord terecht?
“We eten iedere zondag bij mijn schoonfamilie, en toevallig plaagde Bo mij gisteren in een gesprek over taakverdelingen thuis: ‘Ja, wat doe jij thuis eigenlijk, schat?’ Bo doet ontzettend veel thuis, maar het zijn vaak de zichtbare dingen. Het vuilnis en de wasmachine raak ik niet veel aan. Maar alles wat er overblijft en de vaak onzichtbare dingen komen op mijn bord terecht. Van bedenken dat Teddie nieuwe schoenen nodig heeft, tot aan bedenken wat we eten, koken, wie Teddie ophaalt en hoe alles in de agenda past. Ik denk dat het verschil vooral zit in het ‘doen’ versus het eraan denken. Een soort onzichtbaar projectmanagement van ons gezin. Juist al die kleine dingen samen maken dat je heel veel ballen tegelijkertijd in de lucht houdt.”
Eveliens zoon heeft Kleefstra-syndroom, een zeldzame genetische aandoening: ‘Jens vraagt veel meer van ons dan de gemiddelde kleuter’
Zijn jullie tevreden over de rolverdeling in huis?
“Ja, ik ben heel blij en trots op hoe het er bij ons thuis aan toe gaat. Ik ben niet traditioneel en krijg de kriebels van het idee dat ik bepaalde dingen zou moeten doen omdat ik een vrouw ben. Bo denkt daar gelukkig precies zo over. Tijdens mijn zwangerschap en daarna zat ik wel anders in de wedstrijd, trouwens. Ik had een rotzwangerschap, met een heel lang herstel. Die periode vond ik moeilijk. Ik vond het allemaal heel oneerlijk verdeeld. Bo kon lekker gaan werken en sporten, terwijl ik nog dik was en niet kon lopen. Het heeft best even geduurd voordat ik voelde dat we weer in balans waren. Heel fijn aan Bo is dat hij mij ook echt in de gaten houdt, en vice versa. We zien aan elkaar als we wat extra ruimte nodig hebben, en geven elkaar die ruimte dan ook.”
Vind je werk en kinderen makkelijk te combineren?
“Nu wel, maar als er ooit een tweede kindje mag komen … nou, daar houd ik mijn hart wel een beetje voor vast. Van vriendinnen hoor ik wel dat twee kinderen not for the weak is. Ik kijk ook altijd met veel bewondering naar ouders die minder flexibel zijn, bijvoorbeeld doordat ze in loondienst zijn. Dat lijkt me zo ontzettend lastig.”
Is je kind blij met hoe het gaat?
“Ik heb het idee dat Teddie het gelukkigste kind op aarde is. Hij spreekt ook heel vaak naar ons uit dat hij ons lief vindt. ‘Ik ga je de hele dag knuffelen’, zegt-ie dan bijvoorbeeld. Ik denk wel dat hij meer quality time met z’n drieën zou willen, maar ja – welk kind wil dat niet? Vakanties vindt hij echt het fijnste wat er is.”
Wat maakt de combinatie carrière en kinderen voor jou zo leuk?
“Mijn werkwereld is heel groot. De dingen die ik leer, neem ik mee in het moederschap. Ik probeer Teddie bijvoorbeeld iedere dag uit te dagen om zijn blik te verruimen. Op zijn niveau uiteraard. Daarnaast is de industrie waarin wij zitten vaak best hard, of in ieder geval zakelijk. Het moederschap maakt mij juist zacht, dus die combinatie vind ik echt geweldig.”
Waar kijk je naar uit als de kinderen wat ouder zijn?
“Dat Teddie zelf ook een sociaal leven heeft en dat wij de plek zijn waar al zijn vriendjes in en uitlopen. Iedereen dropt z’n kinderen bij ons; alles kan en mag. Het is echt mijn grootste droom om zo’n safe haven voor Teddie en zijn vriendjes te zijn.”
Droom je weleens van: alles verkopen en vertrekken?
“Ik wel, Bo niet. Hij is echt van de vaste dingen, zijn vaste kringen. En trouwens, echt emigreren hoef ik ook niet. Ik denk dan eerder aan een tweede huis in Italië. Met een gigantische keuken, veel gezelligheid en veel slaapkamers, zodat iedereen altijd kan blijven logeren. En met een klein bakkertje in de buurt, waar we ‘s ochtends vers brood halen. Tegen die tijd hoop ik ook dat we wél iets minder hard hoeven te werken.”
Heb je nog een ultieme tip voor moeders die het soms éven niet meer overzien?
“Zorg dat je weet wie je bent en wat je nodig hebt, want als je dan een keer niet lekker in je vel zit, weet je hoe je daarop moet anticiperen. Hoe je daar achterkomt? Ik denk door heel veel met mensen te praten en te zijn die jou goed kennen en het beste met je voor hebben.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Gray Label-oprichter Emily: ‘Op vrijdagavond denk ik nu: wat ongezellig, waar is iedereen?’
