De zwangerschap van Femke Steigstra (32) verloopt anders dan gehoopt. Haar placenta ligt voor de uitgang van haar baarmoeder. Negen keer heeft ze een bloeding; zeven keer wordt ze per ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik had me mijn zwangerschap anders voorgesteld”, aldus Femke. “Tijdens de dertienwekenecho bleek ik een placenta praevia totalis te hebben: mijn placenta lag voor de uitgang van de baarmoeder. Daardoor had ik meer kans op bloedingen en zou ik niet natuurlijk kunnen bevallen. Hoogstwaarschijnlijk zou ik een keizersnede moeten, maar er kon nog veel gebeuren. De placenta kon nog optrekken. Rond week 30 zou er een definitief besluit genomen worden.”
Femke is 26 weken zwanger als ze ’s ochtends vroeg wakker wordt in een plas bloed. “Het voelde warm tussen mijn benen en ik dacht: wat is dit? Ik tilde de dekens op en zag dat ik in een enorme plas bloed lag. Ik schrok en maakte mijn vriend wakker. Dit was niet goed. We belden de verloskundige en daarna 112. Vrij snel stond de ambulance voor onze deur. In mijn pyjama werd ik op een brancard gehesen en naar het ziekenhuis gebracht.”
Femke ligt achterin de ambulance; haar vriend zit voorin. “We schrokken toen we in het ziekenhuis in Drachten aankwamen. Er stond een OK-team van acht mensen op ons te wachten, klaar om de baby te halen. Ook de gynaecoloog kwam erbij. Na een controle bleek het goed te gaan met zowel mij als de baby. De OK kon worden afgebeld, maar de ambulance werd opnieuw voorgereden. Omdat ik nog geen 30 weken zwanger was, moest ik naar het UMCG in Groningen.”
In Groningen gaat Femke opnieuw door de medische molen en wordt ze nauwlettend in de gaten gehouden tot het bloeden eindelijk stopt. “Ik ben een paar nachten in Groningen gebleven. We waren net voor de kerstdagen weer thuis, maar met oud en nieuw ging het weer mis. Weer werd ik wakker in het bloed. We belden de ambulance en ik werd opgehaald. Dit keer mocht ik in Drachten blijven. We voelden ons rustiger dan de vorige keer: toen was het goed gegaan, dus dan zou dat dit keer ook wel zo zijn. Toch was er ook een stemmetje in mij dat fluisterde: wát als het nu wel misgaat.”
De bloedingen, die worden veroorzaakt door de placenta praevia totalis, blijven zich herhalen. Zeven keer wordt Femke met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. “Er is zelfs een keer een traumahelikopter voor mij opgestegen. Ik hoorde ‘m boven ons vliegen. Gelukkig was-ie niet nodig. Mijn vriend en ik wisten inmiddels precies wat we moesten doen en wie we moesten bellen. De tas stond altijd klaar en ik hield rekening met mijn kledingkeuze voor de nacht. Elke keer was het weer afwachten: was het nog steeds goed? Zou de bloeding weer stoppen?”
De bloedingen zorgen voor spanning, maar hebben ook lichamelijke impact op Femke. “Ik was erg moe door het bloedverlies. De eerste 24 uur na een bloeding moest ik in bed blijven liggen. Daarna mocht ik weer een beetje gaan bewegen. Als ik thuiskwam, moest ik eerst twee dagen bijkomen en slapen. Daarna kwam mijn energie langzaam weer terug. Maar erger dan het moe zijn was misschien nog wel het sociale isolement. Ik mocht door de kans op bloedingen het huis niet meer uit, in ieder geval niet alleen. Ook moest ik zorgen dat ik niet op ‘gekke’ plekken was of ver weg van het ziekenhuis.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Nellie Benner onderging spoedkeizersnede: ‘Mijn vriend dacht dat hij me kwijt zou raken’
Als Femke 30 weken zwanger is en de placenta nog steeds voor de uitgang blijkt te liggen, wordt er een keizersnede gepland. “Toen ik de zoveelste bloeding had, mocht ik in het ziekenhuis blijven. Ik zou twee weken blijven voor de keizersnede. Maar bij een controle-echo zei de gynaecoloog dat de placenta was opgetrokken en ik natuurlijk kon bevallen. Ik was in shock. Ik voelde me niet sterk genoeg om natuurlijk te bevallen. Een verpleegkundige liet me de bevalruimte zien en legde me alles uit, maar ik kon het niet bolwerken. Ik had me helemaal niet verdiept in een natuurlijke bevalling. Het voelde niet goed en ik wilde niet naar huis.”
De dag voordat Femke naar huis mag, krijgt ze opnieuw een bloeding. “Voor het eerst ging het urenlang door. Ik had veel pijn; achteraf weet ik dat het weeën waren. De verloskundige concludeerde dat de bevalling begonnen was. Ik bereidde me voor op een natuurlijke bevalling in het ziekenhuis. De uren verstreken en ik bleef maar bloeden. Ontsluiting had ik niet. De gynaecoloog werd erbij gehaald. Zij concludeerde dat het mooi was geweest. Ze zouden ons kleintje gaan halen via een spoedkeizersnede. Dat was zo’n grote opluchting dat ik daarna geen pijn meer heb gevoeld en de weeën wegvielen.”
Femke wordt naar de operatiekamer gereden. “Er is altijd gesproken over een keizersnede met ruggenprik, maar ik verloor zoveel bloed dat ik onder narcose moest. Mogelijk moest mijn baarmoeder verwijderd worden. Ik was bang: zou ik een gezond kindje krijgen? En wat zou er met mij gebeuren? Zou ik mijn baarmoeder behouden en het überhaupt wel overleven? De artsen gaven me niet het vertrouwen dat het wel goed zou kunnen. Ook bij hen voelde ik, gedurende de zwangerschap, veel onzekerheid, omdat ze hier niet dagelijks mee te maken hadden. Eén van de artsen zei: ‘Wat er straks gebeurt, dat is in Gods handen.’ Ik hoor die woorden nog regelmatig terug in mijn hoofd.”
Maar veel tijd om daarover na te denken heeft ze niet. “Ik dacht: doe maar wat jullie nodig vinden. Ik was er inmiddels helemaal klaar mee. Vond het spannend, was bang dat ik niet meer wakker zou worden en verdrietig dat ik onze baby niet geboren zou zien worden.”
Met 36 weken en 3 dagen wordt dochter Freya geboren. “Het eerste dat ik me herinner, is de stem van mijn vriend. Ook hoorde ik de baby. De narcose was nog niet helemaal uitgewerkt. Ik kreeg mijn ogen niet open en huilde dat ik haar niet kon zien. ‘Hou haar maar vast’, zei de verpleegkundige. Toen ik haar warme lichaam op mijn huid voelde en ik een lief piepgeluidje hoorde, voelde ik me gelukkig. Ondanks het verdriet zat ik ook op een roze wolk.”
“Ik vond herstellen van een keizersnede geen pretje. Daarnaast kreeg ik in de eerste week een ontsteking aan mijn baarmoeder en heb ik een avond met mijn beste vriendin in het ziekenhuis doorgebracht. Het voelde heel onnatuurlijk om niet bij mijn dochter en partner te zijn. ” Maar de kraamtijd die volgt is goed. “Ik genoot ontzettend van onze tijd met elkaar.”
Het leven lijkt het gezin toe te lachen. “De eerste maanden ging het heel goed met ons. Ik weet nog dat er tegen me werd gezegd dat de klap nog wel zou komen. Maar ik voelde me goed, Freya was gezond, ik maakte me daar niet zo druk over. Maar na acht maanden kon ik niet meer slapen. Ik stond altijd aan. Huilend zat ik beneden op de bank terwijl Freya lekker lag te slapen. Ik veranderde langzaam in een halve zombie. Kon geen ambulance of bloed meer zien, of ik raakte volledig in paniek, volledig onbewust. Het was een lichamelijke reactie die ik destijds niet goed kon plaatsen. Ik ging naar de huisarts, kreeg antidepressiva en slaapmedicatie en werd doorverwezen naar een psycholoog.”
Het is lang zoeken, maar uiteindelijk blijkt Femke PTSS te hebben door alles wat er in de zwangerschap gebeurd is. “Ik heb EMDR-therapie gehad; dat was een verademing. Het heeft mij heel goed geholpen, waardoor ik nu veel minder klachten heb.” Inmiddels is ze haar medicatie aan het afbouwen en gaat het eindelijk weer goed met Femke. En haar dochter niet te vergeten. “Freya is nu 2,5 jaar en doet het fantastisch. Ze is een hartstikke blij en mooi kindje.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Lizet Greve onderging drie keer een spoedkeizersnede: ‘Zou het zo weer over doen’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
