Koen verloor zijn zusje Yannick door een appende automobilist: 'Er is een mooi mens overleden door zoiets nutteloos'

Steeds closer

Koen en Yannick groeien samen op in Brabant en schelen maar iets meer dan een jaar. Hij omschrijft zijn zusje als fel, gepassioneerd en vooral heel loyaal. Wanneer Koen blijft zitten en ze vervolgens ook nog bij elkaar in de klas komen, zien ze elkaar nét iets te veel. “We zaten eigenlijk constant op elkaars lip. En dat bevorderde de sfeer niet heel erg”, vertelt hij.

Zoals dat tussen broer en zus kan gaan, botsen ze dan ook regelmatig. “Ik vond het ook wel leuk om haar op de kast te krijgen. Zij kon heel fel en gepassioneerd zijn, maar dat kon ik natuurlijk ook.”

Wanneer ze allebei hun eigen kant op gaan, verandert hun band. Koen verhuist voor zijn studie en Yannick vertrekt naar Texel om parachutist te worden. “Toen er geografische afstand kwam, ontstond er juist weer zuurstof en wat meer ruimte voor die relatie”, vertelt Koen. “Ik zag dat we langzaam meer naar elkaar toe trokken en vrienden werden.”

Lynn (23) verloor zusje op jonge leeftijd: 'Vond het moeilijk dat ik daarna een broertje kreeg'Lees meer

Ongeluk

Op 30 maart 2016 verandert alles. Die avond fietst Yannick samen met een vriendin naar huis. De weg is onverlicht, maar ze is goed zichtbaar met haar rode jas en fietsverlichting. Ze wordt van achteren aangereden, met een snelheid van 80 kilometer per uur. De bestuurder was waarschijnlijk afgeleid doordat ze aan het appen was: 93 seconden voor het ongeluk stuurt zij nog een berichtje.

Yannick wordt met een traumahelikopter naar het ziekenhuis gebracht, maar overlijdt diezelfde nacht.

Rouw

Koen is op dat moment met vrienden in Frankrijk om zijn afstuderen te vieren. Zijn moeder belt hem met het nieuws dat zijn zus is overleden. Het moment en vooral de schok daarvan draagt hij nog altijd met zich mee. “Dat gevoel tijdens dat belletje – die schok – is nooit echt weggegaan.”

Inmiddels, zo’n tien jaar later, zit het gemis volgens Koen zowel in grote als kleine momenten. “Het is een soort constante stroom van momenten waarop je eraan herinnerd wordt. Dat je bijvoorbeeld denkt: ik zou haar nu even willen bellen.” Maar ook bij grote gebeurtenissen voelt hij haar afwezigheid. “Er gebeuren nu heel veel dingen waarvan ik het jammer vind dat zij die niet meemaakt. Dat ze bijvoorbeeld nooit tante is geworden. Misschien had ze zelf ook nog wel kinderen gewild.”

Ook bij zijn ouders ziet hij dat mooie momenten en verdriet naast elkaar kunnen bestaan. “Bij al het moois dat er gebeurt, zie ik bij mijn ouders altijd nog wel een groot gemis. Dat ze er dan niet is of dat ze daar geen deelgenoot van kan zijn.”

Stichting Yannick

Waar zijn ouders na het ongeluk vrij snel besloten hun verhaal publiekelijk te delen, houdt Koen zich daar lange tijd juist vanaf. “Ik was 22 en net klaar met mijn opleiding. Voor mij veranderde er best wel veel, en het voelde voor mezelf niet gepast om m’n verhaal met iedereen te delen.” Niet omdat hij het oneens was met zijn ouders, benadrukt hij. “Ik heb daar heel veel begrip en respect voor. Maar dat was niet iets waar ik graag aan meedeed.”

Achteraf denkt hij dat zijn leeftijd daar ook een rol in speelde. “Misschien was het ook mijn onvermogen om daar woorden aan te geven. Ik wist niet wat ik daarmee aan moest. Nu ik ouder ben, kan ik er beter woorden aan geven.”

Afgelopen jaar schrijft hij een voorstelling waarin het verlies van Yannick een plek krijgt, en ook zijn ouders besluiten het verdriet om te zetten in iets waarmee ze anderen proberen te bereiken: Stichting Yannick. Daarmee vragen ze aandacht voor de gevaren van telefoongebruik in het verkeer.

“Voor een deel gaat het om bewustwording en aan de andere kant zijn ze ook gaan lobbyen bij de politiek om beleidsverandering door te voeren. Ik zeg niet dat dit het beginpunt was, maar ik heb wel het idee dat Yannick helaas één van de voorbeelden is geweest waardoor verandering heeft plaatsgevonden.”

‘Het steekt’

Bijna tien jaar later ziet Koen nog steeds vrijwel dagelijks mensen die tijdens het rijden hun telefoon gebruiken. Voor hem is dat geen kleine ergernis. “Als je daar zoveel ellende door hebt ervaren en je ziet iemand heel nonchalant de telefoon erbij pakken terwijl die aan het rijden is, dan steekt dat.”

“Het gebeurt niet één keer, maar de hele tijd zodra je deelneemt aan het verkeer.” Iedereen aanspreken is onmogelijk, maar toch kan hij het soms niet laten. “Als ik al een slechte dag heb, dan kan het dat ik wel eens een gebaar naar iemand maak van: hallo, doe dat ding weg.”

Voor Koen staat tegenover die paar seconden op een telefoon een gevolg dat zijn familie de rest van hun leven met zich meedraagt. “Er is een heel mooi mens overleden door zoiets nutteloos.”

Vertrek ‘MONO’

Met de campagne ‘Hoe je ook vertrekt, vertrek MONO’ wil het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat mensen aansporen om ongestoord de weg op te gaan. MONO staat voor met één ding tegelijk bezig zijn: wanneer je rijdt, ligt je aandacht bij het verkeer. Je telefoon zet je daarom vóór vertrek op ‘Niet storen’, op stil of uit het zicht.

Lynn werd aangereden door een tram: 'Ik werd wakker en ik dacht: wat doe ik hier?'Lees meer