‘Op haar lichaam treffen ze sporen van geweld aan. Striemen op haar buik, wondjes binnen in haar’

‘ALS EEN KOMEET KWAM HIJ HET medialandschap binnen en sloeg grote kraters.’ Het is nota bene haar eigen krant die hem zo bejubelt. Naast het artikel staat een zwart-witfoto en Nikki buigt zich voorover, haar neus in die heerlijke inktgeur, om zijn gezicht te bestuderen. Nog steeds die ondeugende lach, alsof de wereld hem niets kan maken. Reinier Verweij.
Iedereen wordt ouder, krijgt een ander leven, maar in haar hoofd was hij nog altijd die jongen uit de goede buurt van haar geboortedorp. Als hij naar hockeytraining ging, droeg hij een zwart elastieken bandje in zijn bruine haar.
Nu is hij uit het niets een bestsellerauteur en veelgevraagd spreker geworden. Op TikTok doken filmpjes op van zijn vlammende betoog in een Amerikaanse talkshow, over hoe de man onterecht de schuld krijgt van alles wat vrouwen niet bevalt en hoe hij zijn positie in de maatschappij moet heroveren. Zoals altijd raakten Nederlandse media in de war van buitenlandse aandacht voor een landgenoot, waardoor ze hem vliegensvlug op het schild hesen. Mannen van nu kwam binnen op nummer één in de bestsellerlijst.
Het artikel vermeldt dat hij op tournee gaat. Met trillende handen zoekt ze op wanneer hij bij haar in de buurt optreedt.
Herinneringen zijn een keuze. Dat heeft ze zichzelf altijd voorgehouden. Je kan kiezen wat je opslaat en wat je vergeet. Of iets je beschadigt. Opeens is ze niet meer zo zeker van haar zaak.
Reinier woonde in een vrijstaand huis, op de hoek van de twee chicste lanen van het dorp. De eerste keer dat ze naar hem toeging – op een middag na school, de afspraak ging via MSN Messenger – trof ze een deftige man met grijze haren bij de garage, aan het einde van de oprijlaan. Onzeker bleef ze staan. Reinier gooide de voordeur open. “We gaan naar mijn kamer.”
Hij vertelde haar over zijn tics. Voordat hij zijn slaapkamer binnen kon, moest hij eerst drie keer de klink naar beneden drukken. Zijn ouders verlangden topprestaties van hem – in de schoolbanken en op het hockeyveld. Bij haar kon hij zichzelf zijn en dat vatte ze op als een compliment. Het voelde alsof ze hem tot in zijn kern leerde kennen, dat hij haar stukjes van zichzelf toonde die verder niemand te zien kreeg.
Het is donderdagavond als Nikki het theater binnenloopt. Het regent en ze schudt haar paraplu uit naast een levensgroot kartonnen bord met zijn hoofd. Ze had er rekening mee gehouden dat het een treurige bedoening zou zijn, zoals wel vaker het geval is bij ­schrijvers die ergens optreden. Een babbeltje voor vijftien bezoekers in ruil voor een boekenbon. Maar in het bruine theatercafé staan de mensen dicht op elkaar. Aan de bar maakt ze een fout door te vragen welke witte wijnen ze ­allemaal hebben.
“Per glas? Alleen een huiswijn”, zegt de barvrouw ongeduldig. “Een sauvignon.”
“Doe die maar.” Ze moet niet wanhopig proberen indruk te maken, hij is nog niet eens in de buurt. De alcohol trekt als een warme gloed door haar lichaam. Hoe zal hij op haar reageren, vraagt ze zich af. Ze draagt een zwart wollen truitje en een strakke spijkerbroek. Een simpel gouden kettinkje glinstert om haar hals. Nikki weet dat ze op haar dertigste knapper is dan toen. Dunner, stijlvoller, wereldser. Niet meer dat meisje dat hij naar zijn slaapkamer smokkelde.

Sinds ze zijn foto in de krant zag, sijpelen de herinneringen haar brein binnen. De stapel Donald Ducks naast zijn bed. Ze had erom ­gegiecheld; welke vijftienjarige las die nog? Maar ze vond het ook schattig. Met terugwerkende kracht realiseert ze zich hoe volwassen en rijp ze zichzelf toen vond. Maar in wezen was ze nog een kind.
Zijn kamer was in de nok van het huis. Ze voelde zich een jonkvrouw als ze uit het raam keek naar de dennenbomen. Veel tijd om te staren kreeg ze niet. Naast zijn bureau stond een grijze bank, waar hij haar op trok. Op zijn zwarte stereotoren draaide hij altijd Jamie Cullum.
What a difference a day made.
Onder zijn aandacht bloeide ze op. Van alle meisjes koos hij haar uit. “Jij bent anders dan de anderen”, zei hij.
Van haar kleedgeld kocht ze een roze overhemd met streepjes. “Wat doe je toch schrikachtig”, zei hij, wanneer hij aan de knoopjes zat.

Na het zaalprogramma signeert hij zijn boeken in de hal van het theater. Er vormt zich een sliert mannen. Hun bewondering voor hem proberen ze niet eens te verbergen, wat Nikki zowel fascineert als angst inboezemt. Vanaf haar plek registreert ze de sterke armen die onder zijn opgestroopte overhemd uitsteken en zijn kobaltblauwe vulpen. Hij zorgt nog steeds goed voor zichzelf.
Zodra hij klaar is, loopt hij naar de bar en bestelt een glas bier. In het zachtgele licht oogt hij zowel vermoeid als opgelucht. Twintig steden in drie weken. Zijn entourage bestaat uit twee vrouwen en een man die subtiel om hem heen cirkelen. Ze stellen hem af en toe een vraag, trekken zich dan weer terug. Als hij alleen is, ziet ze haar kans schoon. Ze loopt naar hem toe en steekt haar hand uit. “Nicole.”
Hij herkent haar niet. Ze is incognito. Niets aan haar verraadt dat ze ooit een onzeker meisje was. Opgegroeid in een gehorig huurhuis aan een plein, met identieke schuttingen en voortuinen, alsof ze daarmee was voorbestemd om een weinig onderscheidend leven te leiden. Ze vocht tegen dat lot, met als resultaat dat ze als economieredacteur werkt bij een gerespecteerde krant. Op de redactie ziet ze mensen hun eenvoudige komaf gebruiken als troef om de carrièreladder te beklimmen. Arbeiderskinderen zijn interessant voor het establishment, omdat ze op blinde vlekken wijzen. Het scheelt blunders in de krant. Zelf houdt ze haar afkomst verborgen. Niemand hoeft te weten dat haar vader een uitkering kreeg, dat haar moeder werd opgenomen vanwege drankgebruik. De schaamte zit te diep.
“Leuk om te zien dat er ook een mooie vrouw aanwezig is ­vanavond. Of kom je me vertellen dat ik het helemaal verkeerd heb?” Een ­compliment, gevolgd door een plagerijtje. Hij wenkt naar de barvrouw en bestelt een nieuw glas wijn voor haar.
“Ik begrijp best dat mannen in opstand komen nu ze op veel vlakken door vrouwen worden ingehaald”, zegt ze. “Niemand wil de macht kwijtraken.”
Tot haar ergernis merkt ze dat hij haar nog steeds iets doet. Het is iets in zijn blik, een onbeschaamdheid waar ze stiekem jaloers op is. “Je vertelt een aantrekkelijk verhaal voor jonge mannen die zich verloren voelen. Twintig euro per ticket en dan nog de boekverkoop. Het is ook gewoon een lekker verdienmodel. Of geloof je dit zelf ook allemaal echt?
Even denkt ze dat ze te ver is gegaan, maar dan lacht hij.
“De schoorsteen moet roken.”

Voor zijn zestiende verjaardag gaf hij een diner. Ze wist niet goed wat haar rol daar zou zijn. De uitnodiging leek in elk geval een teken dat ze was toegetreden tot zijn publieke leven.
Het gezelschap zat aan een mooi gedekte tafel in de huiskamer. Zijn vrienden kende hij vanaf de wieg omdat hun moeders samen tennisten. Meisjes met namen als Marie-Louise en Fleur die er met hun platte loafers en flodderige blouses toch sexy uitzagen, als toekomstige en ondeugende echtgenotes. Een van hen boog zich zusterlijk naar haar toe: “Waar hockey jij?”

“Ik zit op streetdance.”
Het gesprek stokte nog voordat het goed en wel begonnen was.
Zijn ouders schonken alcohol. Het glas gaf haar in elk geval iets in handen. Te laat kwam ze erachter dat iedereen het met goud bestikte servet op schoot had liggen.
“Heb je het niet koud?” vroeg de deftige man met het grijze haar. Ook deze keer had Reinier haar niet aan zijn vader voorgesteld. Ze begreep dat het strakke glittertruitje de verkeerde keuze was.
Zijn broer Arnoud, die in de stad studeerde, hield een speech. Hij stak de draak met zijn broertje vanwege al zijn vriendinnen. Iedereen lachte. Die avond leerde ze een nieuwe uitdrukking. Ons soort mensen.
Na het diner ging de groep naar het propperige danscafé in het centrum, waar ze Reinier onmiddellijk kwijtraakte aan anderen. Toen ze later in de koude nacht naar haar fiets liep, dook hij weer op.
“Ga je mee naar mijn huis?”
“En je ouders dan?”
“Die slapen allang.”
In zijn kamer was het fris. Ze rilde toen hij zijn hand in haar broek liet glijden. Door de alcohol had hij minder geduld. Ook hield hij zijn ogen dicht. Ze gaf een klapje op zijn gezicht, zodat hij haar zou aankijken.
“Ik heb je gemist”, fluisterde ze.
“Uiteindelijk eindig ik altijd met jou”, antwoordde hij.
De lange zoen stelde haar gerust. Ze merkte de deur niet op. Die moet zijn opengegaan.

“Wijn?”
Verschrikt draait Nikki zich om naar een man in een blauw overhemd. De kortere, dikkere versie van Reinier. Arnoud. Ze neemt het glas van hem aan.
“Dank je wel.”
Haar stem klinkt onvast, ze kucht verontschuldigend. Hij vat het op als iets anders – een voorzichtige opening – en komt dichterbij.
“Ben je hier alleen?” Ze knikt.
“We doen straks een afzakkertje met wat mensen. Als je zin hebt om mee te gaan?”
Het is haar vierde glas. Pas nu merkt ze dat het theatercafé bijna leeg is, de barvrouw gaat met een doekje over de biertap.
“Dat lijkt me leuk.”
De andere mensen zijn kennelijk afgehaakt. Het is bijna half twaalf en ze lopen met z’n drieën over de klinkers die glimmen van de regen.
“Ik bestel een fles champagne voor op de kamer”, zegt Reinier en duwt tegen de draaideur van het hotel.
Arnoud gebaart dat ze voor mag gaan.
“Vanaf het penthouse heb je een geweldig uitzicht”, zegt hij. Misschien is hij bang dat ze begint te twijfelen, dat ze zich bedenkt. Hij begrijpt niet dat ze haar keuze allang heeft gemaakt.
Het penthouse bestaat uit verschillende vertrekken. Voor de vorm loopt ze naar het zwarte raam om het uitzicht te bewonderen. Duizenden glinsterende lichtjes. Ze is een jonkvrouw in een aquarium.
Achter haar slaat de sfeer om als de broers stoppen met praten. In de weerspiegeling ziet ze hoe Reinier op haar afkomt. Een natte kus in haar hals, een hand op haar borst. Hoe vaak past hij deze overrompelingstactiek toe bij vrouwen? Hij trekt haar naar het bed.
‘Je ging mee naar zijn hotelkamer. Wat had je dan verwacht?’ Ze hoort het de mensen zeggen.
Arnoud staat gebukt bij de minibar, hij moet zichzelf vasthouden om niet te vallen.
“Wil je een whisky voor me inschenken?” vraagt ze. Met het glas in de hand zet ze een paar stappen bij het bed vandaan.
“Ik moet even naar het toilet.”
Snel draait ze de deur op slot. In de witglanzende ruimte dwingt een driedelige spiegel haar om naar zichzelf te kijken.

Uit het niets gaat ze vijftien jaar terug in de tijd en is ze weer op zijn zolderkamer in het torentje. De jonkvrouw lag op haar buik.
“Ik ben misselijk”, fluisterde ze in het vochtige kussen. Sambuca, Gold Strike, wijn. Ze had te veel gedronken en het enige wat ze wilde was slapen.
Zijn lichaam maakte ademen moeizaam. Ze voelde hoe hij zijn kruis tegen haar drukte, steeds opnieuw.
“Doe die broek uit.” De stem klonk ver weg.
Hij begon te sjorren. Koude lucht op haar billen.
Het streepjesbehang zweefde voor haar ogen. Ik moet niet op zijn dekbed kotsen. Dat was het enige wat ze dacht.
Iets drong bij haar naar binnen. Friemelend, met een scherpe rand. Zijn vingers.
Een korte pauze. Daarna een stekende pijn. Pas toen ze haar hoofd de andere kant op draaide, in een poging om lucht te krijgen, zag ze Arnoud. Zittend op de grijze bank, met uitzicht op het bed. Lodderig grijnzend, zijn broek op de enkels. Zijn hand ging op en neer. Het lukte niet om haar ogen te sluiten, want dan kwam de misselijkheid opzetten. Ik moet niet op zijn dekbed kotsen. Arnoud stond op, hurkte bij haar mond. Duwde zichzelf tegen haar wang.
Gehijg in haar oren. Tweestemmig.
“Straks wil ik”, zei hij tegen zijn broertje.
Met het laatste beetje energie draaide ze haar hoofd weg. Ze begon de streepjes van het behang te tellen. Een, twee, drie, vier.
Na een week trok de beursheid weg, maar de roddels in het dorp bleven. Reinier had erover gepraat tegen anderen, maar niet op een opschepperige manier. Het was eerder alsof hij ergens was ingeluisd. “Ben je met háár gegaan?”
Niemand zei iets over Arnoud.
Nikki bleef weg uit het danscafé en beperkte haar sociale contact tot klasgenoten. “De school voor aso’s” – zo noemde Reinier dat. Háár soort mensen. Ze begon te geloven dat ze een wegwerpartikel was, een meisje dat het niet verdiende om in zijn wereld rond te lopen.

Ze draait de kraan open en dept haar polsen met koud water. Ze realiseert zich dat ze haar leven heeft ingericht als reactie op die ene nacht. Ze moest iemand worden om rekening mee te houden. Haar hand glijdt naar beneden. Het flesje zit in haar broekzak. Ze schroeft de dop eraf en schenkt het doorzichtige goedje in de whisky.
Reinier ligt op het kingsize bed en heeft zijn broek uitgetrokken. De zwarte sokken steken af bij zijn witte, behaarde benen. Even is ze Arnoud kwijt, dan ziet ze hem in een fauteuil in de hoek. Diezelfde blik, klaar voor het schouwspel.
“Kom jij eens hier.” Reinier grijpt haar hardhandig bij haar nek en duwt haar naar beneden.
“Zo ja.”
Zeep vermengd met zweet. Ze moet kokhalzen, maar ze zet door.
Al die tijd had ze het bij het verkeerde eind. Ze heeft een goede baan, geld, een mooi appartement, de juiste kleding, spitsvondige meningen. Als ze haar best doet, kan ze hem onder tafel lullen met die onzin over de taak van de moderne man. Maar het maakt geen verschil. Voor hen zal ze altijd minderwaardig blijven.
Achter haar hoort ze Arnoud naderen. Nog even.
Morgen stapt ze naar het politiebureau. Er zijn camerabeelden dat ze met hen is meegegaan, in de lobby, de lift, de hotelgang. Een urinetest zal uitwijzen dat ze is gedrogeerd met ghb.
“Heeft u zelf uw drankje ingeschonken?”
“Nee.”
Op haar lichaam treffen ze sporen van geweld aan. Striemen op haar buik, wondjes binnen in haar. De herinneringen aan die avond zijn vaag, zo zal ze benadrukken. “Ik kon me niet meer bewegen.”
Op alle vragen zal ze het juiste antwoord geven. “Ik wil een boek schrijven en hij beloofde me tips te geven. Dat was alles, dacht ik.”
Reinier Verweij zal worden aangeklaagd voor groepsverkrachting. Haar krant zal erover schrijven.
What a difference a day makes.•