Presentatrice Carrie ten Napel is nog geen vier jaar oud wanneer haar broertje plotseling komt te overlijden. Hij was op dat moment bijna twee jaar oud. Een impactvolle gebeurtenis die haar heeft gevormd voor de rest van haar leven.
Carrie vertelt erover in het programma De Kist waar presentator Kefah Allush in gesprek gaat met bekende Nederlanders over het leven en de dood.
Op moment van overlijden was Carrie vier jaar oud. Haar broertje twee jaar jonger. Carrie kan zich daarom moeilijk herinneren hoe de ochtend van het overlijden van haar broertje verliep. Ze logeerden met het gezin bij haar oom en tante. Wanneer haar moeder geheel nietsvermoedend richting de slaapkamer loopt om haar zoon wakker te maken, hoort Carrie een gil. Het was de start van een lange tijd vol chaos en gemis.
Het heeft de presentatrice lang gekost om te realiseren dat haar broertje dood was. Ze is door haar ouders destijds expres niet bij de begrafenis betrokken om haar te ‘beschermen’. Carrie legt uit dat ze hierdoor nooit bewust afscheid heeft kunnen nemen. “Ik bleef maar denken aan het lege bedje en ik begreep niet dat hij er niet meer was”, vertelt ze.
Als ze terugdenkt aan vroeger, herinnert ze zich een hecht gezin. Ze had een fijne band met haar broertje. “Mijn moeder vertelde mij later dat we altijd samen trappelden als papa thuiskwam van zijn werk.” Veel momenten van haar broertje krijgt ze mee via verhalen, foto’s en video’s. “Hoewel het geen directe herinneringen zijn, hebben ze een enorme impact op mij gehad.”
Carrie denkt dat het overlijden de basis heeft gevormd van haar karakter. Het dwong haar om in één klap volwassen te worden. “Ineens was ik geen kind meer.” Ze zag hoeveel verdriet haar ouders hadden en kon alleen maar denken ‘van mij mogen ze niet ook nog last hebben’.
De verwerking was niet makkelijk. Jarenlang heeft Carrie geworsteld met een angst voor plotselinge verdwijningen en de plotselinge dood. “Ik wilde continu alles en iedereen bij elkaar houden.” Tot haar veertiende durfde ze dan ook nooit bij iemand te logeren. Ze was té bang dat iemand haar opnieuw in de steek zou laten.
In haar studietijd durfde ze dit voor het eerst weer wat meer los te laten. “Ik ging lekker op stap en deed alles om het leven te ontdekken.” Carrie leefde met de gedachte ‘wat kan mij nu nog gebeuren, het ergste heb ik al gehad’.
Toch nam ze de angst voor verlating met zich mee. Terwijl ze nog midden in haar periode vol stappen en reizen zat, gingen Carries vriendinnen trouwen en kregen zij kinderen. De presentatrice bleef uit voorzorg weg bij relaties. “Het idee dat iemand een punt achter een relatie kan zetten en dan verdwijnt, vond ik te eng.”
Eén jaar na de dood van haar broertje kregen haar ouders opnieuw een zoon – Carrie een broertje. “Dit broertje ga ik niet meer verliezen”, voelde ze heel sterk. Samen met hem bezocht ze later het graf van haar overleden broertje. “Dat moment is mij heel dierbaar.”
Haar broertje Rick vertelde daar dat hij zich soms als vervanging heeft gevoeld. Voor het eerst kon Carrie open praten over de gevoelens rondom de dood van haar broertje. Haar ouders praten er liever niet over en spreken vaak over het hebben van twee kinderen in plaats van drie. Dat voelt voor Carrie heel gek.
Ze realiseert zich nu dat ze te vaak over haar eigen grens is gegaan. “Altijd maar door blijven gaan en gevoelens blijven wegstoppen. Ik was heel conflictvermijdend.” Achteraf had ze graag eerder het verdriet willen delen en niet blijven doen alsof het er niet was. Toch blijft het lastig. “Het is mij het niet waard om mijn ouders nog meer pijn te bezorgen.”
Bekijk bovenstaande aflevering van ‘De Kist’ terug via deze link
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Carrie & Sef: ‘Mensen hebben nogal de neiging zich ongevraagd te bemoeien met hoe anderen leven’
