Carrie & Sef: ‘Mensen hebben nogal de neiging zich ongevraagd te bemoeien met hoe anderen leven’

Carrie: “Toen ik me in jou ging verdiepen, bleek dat wij veel meer raakvlakken hebben dan je op het eerste gezicht zou verwachten.”
Sef: “Oh ja? Welke dan?”
Carrie: “We zijn denk ik allebei het vak in gegaan vanwege onze vaders. Jouw vader Hassan speelde als acteur in theatervoorstellingen en in de komedieserie Prettig Geregeld. Mijn vader Evert heeft als sportverslaggever en commentator voor Studio Sport alle grote toernooien mogen verslaan. Tegelijkertijd vinden we allebei dat het daardoor te weinig over onze moeders gaat.”
Sef: “Inderdaad.”
Carrie: “Toch is het vuur bij mij wel ontstoken doordat ik al jong met mijn vader meeging naar wedstrijden. Ik zat naast hem op de tribune, of mocht in de regiewagen kijken.”
Sef: “Ik denk dat het belangrijkste is dat een kind meekrijgt dat een bepaald beroep een reële optie is – je kunt niet worden wat je niet kunt zien. En vervolgens is het ook van belang dat ouders de ambitie die een kind heeft niet tegenwerken, maar stimuleren.”
Carrie: “Wij hebben ook allebei al vroeg in ons leven met verlies te maken gehad. Jouw vader overleed toen jij zeventien was, mijn ­broertje van twee toen ik zelf pas vier jaar was. Aanvankelijk ging ik er op dezelfde manier als jij mee om. Zo van: ik heb het ergste al gehad, dus wie maakt mij nog wat? Ik leid gewoon mijn leven. Maar toen ik zelf kinderen kreeg, kwam dat verlies heel hard bij me terug. Volgens mij gebeurde dat bij jou ook?”
Sef: “Ja, exact. Ineens ben je weer bezig met de fragiliteit van het leven.”
Carrie: “Waardoor je veel meer aan je eigen sterfelijkheid denkt, toch?”
Sef: “Totaal. Ik wil voor mijn kind zo lang mogelijk gezond blijven. Omdat ik niet wil dat hij mee hoeft te maken wat ik zelf heb mee­gemaakt.”