Liesbeth Rasker (37) runt een Instagram-café waar elke maandag duizenden vrouwen (en een handvol mannen) elkaar advies geven. Speciaal voor LINDA. licht de kroegbaas een gespreksonderwerp toe.
In aflevering 146: Bescherm de nachtelijke dansvloer.
Een bekende Nederlandse sporter was vorige week op Ibiza bij een feest in een club en stond op een zeker punt dansend op het podium naast de dj. Het was aan zijn gezicht en bewegingen duidelijk te zien dat hij niet alleen wat alcohol op had, en het feit dat ik dit weet is omdat hij gefilmd werd, dat filmpje vervolgens op Instagram werd geplaatst en in drie dagen meer dan twee miljoen keer is bekeken.
Nu stond ik zelf afgelopen Lowlands in vergelijkbare staat tot het ochtendgloren te dansen, ik had de tijd van mijn leven, en ook al ben ik geen bekende Nederlandse sporter, ik word wel degelijk herkend en ook aangesproken door mensen, vooral vrouwen, die vrolijk op me af komen en over Kroegpraat beginnen.
Wat volgt is dan een leuk gesprek over hun katten, hun dates, of iets anders wat we bespreken tijdens de maandagavonden. Ik vind die gesprekjes vaak leuk, maar tijdens de nachten dat ik het niet alleen bij drank hou (en die zijn op jaarbasis op één hand te tellen) draag ik vaak wel een petje zodat ik me wat anoniemer voel. Vrienden hebben het al grappend over de ‘Liespeth.’
'Tegenwoordig denk ook ik weleens: die oogleden, kunnen die niet wat frisser?'
Ding is, ik had het toch behoorlijk vreselijk gevonden als ik na zo’n leuke Lowlands-nacht met de kater from hell was wakker geworden en vervolgens op het internet geconfronteerd zou worden met mezelf van de avond ervoor.
De nacht en vooral de dansvloer zouden juist bescherming moeten bieden, het is de plek waar je de remmen los kunt gooien, nuchter of niet, een plek die alleen op dát moment bestaat en waar je je juist vrij kunt voelen, wie je ook bent, wat je ook bent.
En precies die plek wordt ons door de groeiende surveillancestaat steeds meer ontnomen. Inmiddels gaan nachtclubs en andere uitgaansgelegenheden allemaal het schip in. In Renesse, de bekende badplaats waar menig millennial wel een keer dronken over de straten zwierf, is de gehele uitgaansstrip inmiddels een verlaten treurigheid, want de tieners van nu komen niet meer.
Dat zal heus niet alléén door smartphones komen, maar dat Orwells boek 1984 zich steeds nadrukkelijk aan ons opdringt is wel duidelijk. Afgelopen zomer bijvoorbeeld nog was er even een soort light versie van de belachelijke vertoning bij het Coldplay concert, waar twee mensen gewoon een stiekeme affaire hadden en opeens gefilmd werden waardoor op alle continenten alleen nog maar mensen bleken te wonen die zelf roomser dan de paus zijn.
Afgelopen zomer gebeurde weer zoiets, maar dan iets kleiner. Een man en een vrouw zaten op een New Yorks parkbankje hartstochtelijk met elkaar te zoenen toen een irritante TikTokker ze filmde, online gooide, en binnen een dag bleek dat hij haar twintig jaar oudere baas was, en bovendien getrouwd.
De brandstapel werd weer driftig opgebouwd, de fik moest erin. Het totale gebrek aan recht op fouten maken, op toegeven aan lust, op je overgeven aan drank & drugs en ongebreideld plezier maken, het komt me echt de strot uit.
'Vorige week vond ik mijn droomhuis in Italië, maar na de eerste roes kwam de twijfel: durf ik dit wel aan?'
Alles kan worden vastgelegd, kan worden gedeeld, en dankzij die afschuwelijke Meta Glasses kan dat alles ook nog eens geheel in het geheim, zonder dat je het zelf doorhebt.
Natuurlijk willen jongeren niet meer uit, natuurlijk gaan clubs no-phone policy’s invoeren en natuurlijk ontstaan er juist alleen maar meer exclusieve plekken waar rijke en beroemde mensen heen gaan, omdat ze daar wel gewoon nog met rust gelaten worden, waardoor de nivellerende en verbindende schoonheid van een dansvloer in de nacht alleen maar verder verdwijnt.
Wat we hiermee moeten, ik weet het niet, the point of no return is volgens mij al geweest. Zelf haal ik mijn hart op aan een plek als de Adonis op Lowlands, waar die ongebreidelde vrijheid en ruimdenkendheid wél nog bestaat, waar nul oordeel heerst en waar de nacht en het ochtendgloren op haar allermooist is. Het kán dus wel nog, en ik hoop dat het blijft, en
misschien zelfs wel weer terugkomt.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik ben zeer vatbaar voor winterdepressie, en daarom: mijn adviezen voor een soepele overgang der seizoenen'
