Nadat haar man zijn ontrouw had opgebiecht, gooide Maaike (50) haar leven om

Bom onder ons huwelijk

“Ik heb altijd wel het gevoel gehad dat er iets was wat mijn man voor me achterhield. Maar als ik daarnaar vroeg, ontkende hij dat. Dus drukte ik mijn intuïtie weg, al bleef het toch knagen. En toen, na een huwelijk van ruim tien jaar en inmiddels ouders van een zoon en een dochter in de basisschoolleeftijd, biechtte hij alsnog op dat hij me ooit ontrouw was geweest. Vijftien jaar eerder; we woonden net samen en ik was al aan het werk als kleuterjuf terwijl hij nog studeerde. Onze levens liepen daardoor totaal niet synchroon, wat er uiteindelijk in resulteerde dat onze relatie stukliep. Tijdens die periode heeft hij een halfjaar lang een affaire gehad met een andere vrouw.

Zijn bekentenis legde een bom onder de basis van ons huwelijk. Omdat we al sinds onze puberteit samen waren geweest, wisten we ook niet meer goed wie we waren zonder de ander. Kon ik überhaupt wel zonder hem verder? En wilde ik dat ook? We zijn vervolgens vrijwel meteen samen in relatietherapie gegaan, gevolgd door individuele therapietrajecten. En hoewel we al snel besloten om samen te blijven, hebben we wel een flinke tijd aan onszelf en onze relatie gewerkt.”

Roeland & Loes: ‘Relatietherapie is echt een aanrader, het maakt je als koppel sterker’Lees ook

Beter en sterker

“Het was echt niet zo dat zijn biecht minder zeer deed omdat het zo lang geleden was gebeurd. Tegelijk was het natuurlijk wel zo dat we sindsdien heel veel geschiedenis samen hadden opgebouwd. En dat gooi je ook niet zomaar overboord. Ik denk dat we niet meer zouden zijn samengekomen als hij het me destijds had verteld. Tegelijkertijd moesten we onze geschiedenis samen wel herschrijven. Want die bleek anders dan ik had gedacht. Die hele periode was eigenlijk een soort opnieuw met elkaar beginnen.

Maar ik kan nu wel zeggen dat we er beter en sterker zijn uitgekomen. En dat het goed is dat dit is gebeurd. Mede dankzij allerlei therapie en coaching. Ik heb ook een aantal retraites gevolgd, onder andere om weer beter te gaan voelen en meer uit mijn hoofd te komen. Zo ben ik een week op Terra Nova in Frankrijk geweest. Dat was heel intensief, met veel ademwerk, yoga en echt de diepte in.”

Margo (43) besloot haar baan op te zeggen nadat haar dochter werd geboren met hartafwijkingLees ook

Rijdende trein

“Zodra je trouwt en kinderen krijgt, kom je in een soort rijdende trein terecht die niet meer stopt. Je hebt je werk, een druk gezin en ook nog een sociaal leven. Er is weinig tijd om af en toe even stil te staan en je af te vragen of je eigenlijk nog wel gelukkig bent op deze manier. Niet alleen privé, maar ook op het gebied van je carrière. Ik heb 25 jaar als juf in het basisonderwijs gewerkt, de laatste jaren vooral bij de kleuters. Maar dat paste me steeds minder: ik had het gevoel dat ik die kinderen alleen nog maar aan het klaarstomen was voor groep drie in plaats van dat er nog ruimte was voor bijvoorbeeld spel en beweging.

Nadat ik was bevallen van de oudste ben ik daarom een opleiding gaan doen tot psychomotorisch kindertherapeut; ook om mijn hersenen na die babytijd weer aan het werk te zetten. Daarna opende ik parttime mijn eigen praktijk met het idee dat ik er uiteindelijk naar zou toewerken om volledig de overstap te maken. Ik heb veel kinderen met traumatische ervaringen behandeld, bijvoorbeeld uit de pleegzorg. Het doel was dan om hen door middel van spel en beweging een positieve ervaring in contact maken te geven om zo gedragsveranderingen te bewerkstelligen.”

De omslag

“In coronatijd kwam het werk in mijn praktijk volledig stil te liggen. En ik merkte dat ik het eigenlijk helemaal niet miste. Dat was wel een teken aan de wand, dus heb ik mijn praktijk afgebouwd. Maar ja, het onderwijs was het dus ook niet meer helemaal. Op een gegeven moment dacht ik: ik wil iets doen wat ik écht leuk vind. Ik hield al mijn hele leven een dagboek bij en schreef ook zo nu en dan korte verhalen. Dus toen ik een advertentie zag waarin schrijfcoaching werd aangeboden, meldde ik me aan. Een jaar lang heb ik toen in een kleine groep enthousiastelingen aan mijn eerste boek gewerkt. Dat bleek ik heerlijk te vinden.

Maar ik vond dat ik mijn baan pas mocht opzeggen als ik iets anders had gevonden. Totdat mijn man zei: ‘Misschien kom je er pas achter wat er wel bij je past als je daar de ruimte voor hebt.’ Daar had hij gelijk in, bovendien had ik mezelf toen ik de praktijk had nooit een salaris uitbetaald, dus ik had een aardig spaarpotje om voorlopig van te leven. Het idee was om vervolgens fulltime te gaan schrijven, maar in mijn eentje vond ik dat toch lastig. Zo ben ik bij Christine Pannebakker terechtgekomen, een journalist en schrijver, en bij haar in groepsverband wederom een schrijftraject gaan doen. En daar is mijn tweede boek De Biecht uit voortgekomen.”

Caroline (51): 'Op het schoolplein moest ik horen dat m'n vent een ander had en de hele voetbalvereniging het al wist'Lees ook

Eigen ervaringen

“Het is echt fictie, maar gaat wel over ontrouw in een relatie. Het verhaal wordt verteld vanuit de twee hoofdpersonen: de man die is vreemdgegaan en de vrouw die werd bedrogen. Waar de vrouw doorheen gaat aan emoties is op mijn eigen ervaringen gebaseerd. Voor het mannelijk perspectief heb ik veel gepraat met mijn eigen man. Dat was eigenlijk heel fijn, want daardoor hebben we nogmaals samen gekeken naar wat er allemaal was gebeurd en dat echt doorgewerkt. Er staat nu een heel grote punt achter.

De kinderen, die inmiddels 18 en 16 zijn, hebben wel stukjes gelezen, maar niet het hele boek. Daar hebben ze vooralsnog allebei geen behoefte aan. Maar de affaire van hun vader was geen verrassing voor ze, we hebben ze altijd op hun eigen niveau verteld over wat er speelde tussen hun ouders. Toen mijn man even twee weken ergens anders ging logeren omdat ik ruimte nodig had, hebben we bijvoorbeeld tegen hen gezegd dat de juf ze ook wel eens naar de andere kant van het schoolplein stuurde na een ruzie om af te koelen. En dat papa en mama nu hetzelfde hadden; even een time-out.”

De toekomst

“Schrijven is geweldig, maar je verdient er geen rooie rotcent mee. Dus ik ben nog wel op zoek naar een manier om hier een inkomen uit te halen. Bovendien leef je als schrijver een soort kluizenaarsbestaan, maar als je boek af is, moet je ermee de boer op. Dat vind ik nog best ingewikkeld. Als het moet, dan zoek ik gewoon weer een baan. Misschien wel in een leuke boekwinkel ofzo. Ik heb in ieder geval nergens spijt van. Want ik ben dichter bij mezelf dan ooit.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Na een heftige diagnose verkochten Nadia en Pascal hun huis en gingen met hun dochters op camperavontuurLees ook