Mandy Hulsman (32) is alleenstaande moeder van drie kinderen (3, 5 en 13) wanneer ze ontdekt dat ze borstkanker heeft. In maart wordt ze aan haar borsten geopereerd. Drie dagen later doet ze mee aan de actie Wandelen voor Wensen.
LINDA. sprak haar over wat haar op de been houdt. “Ik wil een leuke moeder zijn voor mijn kinderen, niet alleen een zieke moeder.”
Begin 2025 voelt Mandy een knobbeltje in haar borst. “Ik heb gegoogeld wat dat kon zijn. Ik las dat het een ontstoken klier kon zijn of iets anders onschuldigs. Ik nam me voor om het goed in de gaten te houden, maar ben dat toch vergeten. Tot ik in augustus nog eens voelde. Op dat moment zat het knobbeltje helemaal tegen mijn huid aan, het voelde als een harde bonk. Ik dacht meteen: dit is echt foute boel.”
In de zomer brengt Mandy veel tijd door in een tuinpark in Amsterdam, waar ook haar opa woont, met wie ze een hechte band heeft. “Hij had ook kanker, dus we hadden het daar vaak over. Ik vertelde hem over het knobbeltje. Hij zei dat ik meteen een afspraak bij de huisarts moest maken.”
Dat werd tijd: borstkankercheck voor vrouwen met dicht borstweefsel
Mandy gaat naar de huisarts, die al snel besluit haar door te sturen naar het ziekenhuis. “Daarna ging het heel snel. Binnen twee weken werd duidelijk dat ik borstkanker heb. Ook is er kanker in mijn lymfeklier ontdekt.”
Wat volgt, is een spannende tijd. “Je weet dat je borstkanker hebt, maar niet of het is uitgezaaid. Ik kreeg nog een CT- en een PET-scan. In die eerste weken was ik vooral bezig met wat daaruit zou komen. Ik dacht de hele tijd: hoe zal het zijn? Misschien overleef ik het wel niet. Ik was bang dat ik te laat naar de dokter was gegaan. Dat vond ik het spannendste, want van uitgezaaide borstkanker kun je niet genezen.”
Al snel vertelt Mandy aan haar kinderen dat ze kanker heeft. Zij zijn dan drie, vijf en dertien. “Ik heb gezegd dat ik ziek ben en daarom veel naar het ziekenhuis moet, maar dat ze me daar weer beter gaan maken.
De kinderen hebben me veel moeten missen. Ik zie dat het veel met ze doet. Hun opa is overleden aan kanker. Laatst vroeg de jongste: ‘Mama, ga je dood?’ Ik zei opnieuw dat de dokters me beter gaan maken. Hij zei toen: ‘Maar opa ging ook naar het ziekenhuis en die ging ook dood.’ Dan merk je wel dat ze begrijpen wat er speelt.”
Tekst gaat verder onder de foto van Mandy en haar kinderen.
Anne (56) heeft ongeneeslijke borstkanker: 'Je hebt alleen vandaag, knoop dat in je oren'
Kort na de diagnose start Mandy met chemotherapie. “Na zo’n chemo kun je vaak geen kinderen meer krijgen. Ik heb al drie kinderen, dus hoefde ik geen eitjes in te vriezen. Daardoor konden we snel van start gaan. Het waren vier kuren om de twee weken. Deze kuur wordt ook wel de rode duivel genoemd, omdat-ie zo zwaar is. Ik was er behoorlijk kapot van. Op sommige dagen was ik maar één uur per dag uit bed. Gelukkig woonde ik toen bij mijn ouders en konden zij mij veel ondersteunen.”
Daarna volgen nog twaalf wekelijkse kuren. “De laatste twee heb ik in overleg met de arts niet gedaan, omdat mijn lichaam op was. Dat gaf me ook wat tijd om op te knappen voor de operatie. Maar na die kuren kreeg ik ook nog griep en belandde ik met koorts op de spoedeisende hulp. Opknappen lukte dus niet echt. Ik heb soms het idee dat bij mij alles steeds tegenzit. Alsof er een duiveltje boven mij hangt.”
Door de chemo verliest Mandy haar haren. “Ik had heel lang haar, daar was ik altijd erg trots op. Maar gek genoeg had ik altijd het idee dat ik het ooit zou gaan verliezen. Door de chemo zat dat er nu aan te komen.”
Ze besluit haaruitval voor te zijn. “Ik wilde niet wakker worden met plukken haar naast me, dus ging ik met mijn moeder naar een pruikenwinkel. Toen ik een mooie pruik vond, heb ik meteen mijn haar laten afscheren. Dat gaf mij het idee dat ik het zelf in de hand had. Uiteindelijk heb ik de pruik maar twee keer gedragen. Ik heb er eigenlijk wel een soort vrede mee gevonden. Ik ben ziek, waarom zou ik dat verbergen?”
Borstkankerchirurg Hester kreeg zelf borstkanker: 'Ik kan het me nog beter voorstellen wat voor zorgen en vragen een patiënt heeft'
Half maart wordt Mandy geopereerd. Haar borstweefsel wordt verwijderd. Ook haar eierstokken worden, vanwege een verhoogd risico op eierstokkanker, weggehaald. Wat één nacht in het ziekenhuis moest zijn, worden er tien. “Na de operatie had ik veel pijn, daarom moest ik langer in het ziekenhuis blijven. Na een aantal dagen mocht ik naar huis met veel pijnmedicatie.
De volgende dag moest ik weer terug, omdat er een ontsteking in mijn linkerborst zat. Ik hield veel vocht vast; het leek bijna alsof ik daar weer een borst had hangen. De ontsteking zat op de tissue-expander, een ballon die later wordt gevuld voor de borstreconstructie. Omdat dat geen lichaamseigen materiaal is, hielp antibiotica niet. Er werd besloten dat de tissue-expander verwijderd moest worden. Die operatie was een week later.”
Mandy blijft tegenslagen houden in haar proces. Afgelopen week bleek de tissue expander van haar rechterborst lek te zijn. Volgende week gaat Mandy onder het mes om die te laten vervangen. “Dat is de derde operatie in anderhalve maand tijd. Alweer een tegenslag”, zegt Mandy. Ook zit er in de lymfeklier van Mandy’s rechteroksel nog actieve kanker die bestraald moet worden. “Dat worden dus verschillende behandelingen voor mijn beide borsten. Het blijft de komende tijd druk met ziekenhuisafspraken.”
Toch doet Mandy mee aan Wandelen voor Wensen, een wandeltocht van 10,8 kilometer. “Er zaten maar drie dagen tussen mijn laatste operatie en de wandeling, maar ik wilde heel graag meedoen, voor mijn opa. Hij overleed in januari aan kanker. Ik zag hem dagelijks. Hij zei altijd tegen mij: ‘Jij gaat het wel overleven.’ Stichting Ambulance Wens heeft zijn laatste wens mogelijk gemaakt. Hij zat al in een hospice, maar wilde heel graag nog eens in het tuinpark een borrel doen. Dat hebben ze geregeld.
Iedereen zei tegen mij: ‘Wacht nou tot volgend jaar met de wandeling’, maar je weet niet hoe het dan is. Ik wil nu alles eruit halen.” Mandy doet uiteindelijk mee op een brancard. “In eerste instantie wilde ik zelf een stukje lopen, maar ik had net tien dagen in het ziekenhuis gelegen, dus dat zat er nu niet in.”
Mandy kijkt er positief op terug: “Ik heb ervan genoten. Het was heerlijk om na tien dagen weer buiten te zijn. Met de wandeling heb ik 2.800 euro voor de stichting opgehaald. De hele actie leverde 30.000 euro op. Ik denk dat mijn opa het prachtig had gevonden. Ik mis hem nog elke dag.”
Tekst gaat verder onder de foto van Mandy met haar opa.
“De kinderen hebben het er moeilijk mee. Ik probeer er zoveel mogelijk voor ze te zijn en er met ze over te praten. Gelukkig krijg ik hulp van mijn ouders. Ik heb zelf nog niet genoeg energie om het hele gezin draaiende te houden.” Voor Mandy is haar mindset cruciaal. “Je verliest veel door kanker: je haar, je borsten, je eierstokken en je hormonen. Het enige wat je niet kunt verliezen is je mindset. Als ik die kwijtraak, ben ik alles kwijt. Daarom probeer ik altijd zo positief mogelijk te blijven.
Ik wil mezelf niet verliezen in deze strijd, maar ik ga door voor mijn kinderen. Zij helpen mij positief te blijven. Ik wil een leuke moeder zijn voor mijn kinderen, niet alleen een zieke moeder.”
Linda kreeg de diagnose borstkanker na het bevolkingsonderzoek: 'Laat die brief niet te lang op de keukentafel liggen'
Op Instagram geeft Mandy updates over haar leven met kanker onder de naam @kankerpositief_. Sinds haar ziekte kijkt Mandy anders naar het leven. “Je geniet veel meer van de kleine dingetjes. Als het een mooie dag is, de zon schijnt en de kinderen zijn blij, dan kan ik echt genieten. Vroeger was je veel meer gestrest en moest alles perfect zijn. Ik keek veel meer naar de toekomst. Nu kijk ik ook naar wat ik nu heb. Ik weet dat het zomaar anders kan zijn. Maar ik kan ook echt instorten. Ik vind dat dat er ook mag zijn, alleen moet je je daarna wel weer herpakken. Dat is het belangrijkste: door blijven gaan.”
Tot slot heeft Mandy nog een duidelijke boodschap: check je borsten. “Ik voelde het knobbeltje toevallig, ik controleerde mezelf niet actief. Je denkt niet dat je dit op jonge leeftijd krijgt. Als ik iets later was geweest, dan was het misschien wel uitgezaaid. Als je iets voelt of twijfelt: ga naar de huisarts. Je redt jezelf er misschien mee. Dus blijven checken is heel belangrijk.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Check je borsten: niet alleen een knobbeltje, maar déze uiterlijke veranderingen kunnen óók wijzen op borstkanker
