Op latere leeftijd beseffen dat je niet gelukkig bent met je leven en alles omgooien – daar is een flinke dosis lef voor nodig. In The Great Escape spreken we vrouwen die hun dromen achterna zijn gegaan.
Nadat Nancy Veldman (46) haar leven jarenlang in dienst van haar gezin had gesteld, was zij zelf aan de beurt. Nu werkt ze als klasse-assistent op een lagere school. “Er bestaan geen vervelende kinderen, sommige hebben gewoon een uitdagend leven.”
“Dat het onderwijs voor mij de perfecte plek bleek, heeft me enorm verbaasd. Ik was zelf geen hoogvlieger op school en kreeg in de zesde klas het advies Huishoudschool. Dat ik toch naar de mavo mocht, was dan ook al een hele stap. Toen ik daar mijn diploma had behaald, ben ik in Haarlem het Ondernemerscollege gaan doen. Echt verschrikkelijk, wat was dat een stomme opleiding. Maar ja, ik was 15, wat weet je dan eigenlijk van jezelf en de wereld? Mijn oudste zoon – ik heb drie jongens, van 20, 12 en 10 jaar – doet momenteel in België een ambachtsopleiding tot timmerman. Hij zei laatst tegen mij dat hij niet weet of hij dat vak zijn hele leven wil uitoefenen. ‘Dat hoeft ook niet’, antwoordde ik. ‘Kijk maar naar mij. Je kan altijd weer iets anders gaan doen.’
Nadat ik mijn mbo-diploma had behaald, ben ik eerst gaan werken bij een bedrijfje in kantoorartikelen en daarna als secretaresse voor een groot advocatenkantoor. Op een gegeven moment kreeg ik daar de kans om de opleiding tot bewindvoerder te gaan doen en kon ik vervolgens aan de slag in de schuldhulpverlening, wat ik een jaar of twaalf heb gedaan. In 2009 leerde ik mijn huidige man kennen. Ik was toen al een tijdje gescheiden en mijn oudste zoon was drie jaar. Mijn partner woonde in Brabant, ik in Noord-Holland en aangezien hij een eigen drukkerij had, kon hij niet onze kant op verhuizen. Omdat mijn zoon naar de kleuterschool zou gaan, hebben we toen al snel de beslissing genomen om samen te gaan wonen. Dat heeft goed uitgepakt, want we zijn nog steeds samen.”
Marjoleins trouwjurk was rood met flink decolleté: 'Moet dat nou, vroeg mijn moeder'
“In 2010 zegde ik mijn baan op en verkaste naar Brabant. Na drie maanden kon ik aan de slag bij een advocatenkantoor in Limburg, maar ik vond het moeilijk om daar te aarden en had enorme heimwee naar mijn oude baan. Toen mijn vroegere werkgever belde om te vragen hoe het ging, barstte ik in huilen uit, waarop hij mij vroeg eens samen koffie te gaan drinken. Daar kreeg ik het aanbod hybride te gaan werken: één dag per week op kantoor in Noord-Holland, verder vanuit huis. Die kans heb ik meteen aangegrepen en dat ging eigenlijk heel erg goed, tot in 2014 mijn tweede zoon werd geboren. Hij bleek een vorm van kinderastma te hebben. Alleen al in het eerste jaar werd hij vier keer in het ziekenhuis opgenomen.
Die zorg was amper meer te combineren met werk, dus heb ik uiteindelijk schoorvoetend mijn baan opgezegd. Met het idee dat ik het fulltime thuisblijfmoeder zijn een jaar de kans zou geven. Alleen werd ik vervolgens zwanger van nummer drie. Maar na twee jaar kwamen de muren op me af en kon ik geen Peppa Pig meer zien. Dit was gewoon niks voor mij; ik wilde weer aan de slag. Dat kon bij de 24-uurslijn van de Rabobank en daar had ik het eigenlijk ook prima naar mijn zin. Tot onze tweede zoon op vakantie in Frankrijk weer ziek werd. Deze keer bleek hij diabetes te hebben. Een flinke schok, want hij was pas vijf jaar. En suikerziekte was toch iets voor oude mensen?”
Beate uit 'De Bachelor' over haar diabetes: 'Als kind voelde ik me soms best eenzaam'
“Wederom nam ik ontslag, want iemand moest hem leren en helpen met zijn ziekte om te gaan. Bij diabetes moet je gedurende de dag continu je bloedglucose meten. Is dit veel te hoog of te laag, dan kan er schade aan je aderen ontstaan. Om de bloedsuiker stabiel te houden, spuit je insuline. Ik zorgde de eerste jaren dat ik altijd in de buurt van school bleef, want zeker in het begin ging er best vaak een alarm af, omdat zijn bloedglucose niet op niveau was. En eerlijk gezegd duurde het ook wel een tijdje voor ik de verantwoordelijkheid durfde af te geven, aan hemzelf of bijvoorbeeld een leerkracht.
Ik was in die tijd heel actief op de school van mijn zoons. Van de ouderraad en luizenpluizen tot meegaan als begeleider op uitjes: ik was overal voor te porren. En het was een openbaring, want ik wist wel dat ik mijn eigen kinderen heel leuk vond, maar niet dat het ook zo mooi was om met andere kinderen om te gaan. Als ik daar zo van genoot, waarom zou ik me er dan niet voor laten betalen? Zo kwam ik bij de pabo uit, maar die opleiding vond ik wel erg lang duren. Bovendien ben je als leerkracht eindverantwoordelijk voor een klas en moet je regelmatig met lastige ouders dealen.”
'Eerst zorgde ik voor grote mensen, nu voor kleine': na 25 jaar in het bedrijfsleven werd Ingrid (49) kleuterjuf
“Het werd daarom een opleiding tot klasse-assistent: een dag per week naar school, de rest van de tijd al aan de slag met een klas. Van de 36 sollicitatiebrieven die ik verstuurde, kreeg ik er maar op eentje een reactie. Maar op die school ben ik toen gaan werken en dat doe ik drie jaar later, met mijn diploma op zak, nog steeds. Ik vind het zo ontzettend leuk, dit had ik eigenlijk tien jaar eerder moeten doen. De energie die je van kinderen krijgt, is geweldig. Er bestaan geen vervelende kinderen; sommige hebben gewoon een uitdaging. Zij kiezen er niet voor waar hun wieg staat, hoe ze worden opgevoed en wat ze in hun jonge jaren allemaal meemaken. Maar die zaken zijn wel vormend voor het karakter van een kind.
Ik ben anders naar dingen gaan kijken sinds ik dit werk doe. Gedrag van kinderen is nooit onverklaarbaar; het komt altijd ergens vandaan. Niet ieder kind krijgt elke avond een warme maaltijd of gaat met een volle maag naar school. Op onze school hebben we een heel gemêleerde groep kinderen: veel verschillende culturen en allerlei andere gezinssituaties. Bovendien is er in aardig wat gezinnen sprake van armoede. Het is heel bijzonder om die kinderen een veilige haven te kunnen bieden. Dat zit vaak in heel simpele dingen. Naar ze luisteren, een grapje maken, voetbaluitslagen bespreken of kletsen over de laatste TikTok-trends. Maar ook gesprekken voeren over hun toekomst. Als ik iets voor mijn leerlingen kan betekenen, al is het maar klein, heb ik ook een goede dag.”
Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Debby verliet het bedrijfsleven en starte een haptonomie praktijk: 'Je kunt lang alsof doen, maar verliest wel een stuk van jezelf'
Rianne Meijer is algemeen eindredacteur bij LINDA. Ze houdt van alles met taal, kijkt graag documentaires over seriemoordenaars of slechte realityseries – huidige obsessie: The real housewives of Salt Lake City – en brengt veel te veel tijd door op Vinted. Maar haar grote liefde is haar tweeling van vijf jaar.
