Met I: Keep The Fire On maakte DI-RECT misschien wel hun meest persoonlijke album ooit. LINDA. spreekt frontman Marcel Veenendaal (44) over het verlies van zijn broer en de overweldigende steun die hij vervolgens ervoer vanuit de band.
“Mijn verhaal werd ook hún verhaal. Dat is denk ik het hoogst haalbare in muziek. Dat een ander zich eigen kan maken wat jij bezingt, dat iemand daarin kan meevoelen.”
Door de jaren heen heeft DI-RECT ‘geflirt met allerlei stijlen’, aldus Marcel: van rock naar disco-invloeden en weer terug. Voor dit album houden ze het expres klein. “Ik zie het als een soort hoofdstuk”, vertelt de frontman. “Dit hoofdstuk draait om samenhang. We leven in een tijd waarin alles supervluchtig is, het voelde zonde om gewoon maar weer twaalf tracks te droppen waarvan de helft al snel vervliegt. We wilden dieper gaan in deze nummers, een gevoel écht verkennen. Inhoudelijk gaat het ook meer over mij dan ooit tevoren.”
“Kijk, we zijn van een bepaalde leeftijd”, lacht hij. “Ik kan niet meer over Gucci-tassen zingen, daar kan ik me gewoon niet goed mee verbinden. De meesten van ons hebben kinderen, kennen verlies en hebben een huwelijk dat al een hele lange reis heeft gemaakt. Het voelde heel juist om daar aandacht aan te schenken, om dát eens te bezingen. Vooral in dit hoofdstuk van onze muziek. We gaan nu helemaal terug naar dit geluid, in ons artwork zelfs naar zwart-wit, zodat we hierna langzaam weer kleur kunnen toevoegen. Maar dit is iets wat gewoon gemaakt moest worden.”
Is het een album of een dagboek? Voor Froukje (25) ligt dat dicht bij elkaar: 'Ik haal veel uit vrouwenvriendschap'
Marcel refereert aan de rode draad van verlies waar DI-RECT de afgelopen anderhalf jaar mee te maken heeft gekregen. Zelf verliest hij in april 2025 zijn broer Michael (53) door een auto-ongeluk, ruim een halfjaar later overlijdt de moeder van drummer Jamie (42), na een ziektebed van slechts één week. Afgelopen zomer moet gitarist Spike (42) ook nog eens afscheid nemen van zijn vader. Op I: Keep The Fire On is ‘Brother’ het nummer waarop de impact van verlies het meest duidelijk naar voren komt.
“Een deel van dit nummer bestond al voordat dit allemaal gebeurde”, vertelt de frontman. “Spike zong een paar jaar geleden al eens de zin ‘Stay with me, brother‘ toen we aan het schrijven waren. Toen mijn eigen broer vorig jaar overleed, voelde dat als iets waar we verder mee moesten. Ik ben heel trots op wat dit nummer is geworden. Het is een verstilling, maar óók een viering. Je hoort wat ik heb doorgemaakt, in klinkklare taal. Geen gedoe. Voor mijn gevoel raakt het de kern.”
‘Brother’ heeft een prachtig muzikaal outro van ruim twee minuten, waarin ook een koor en blaasinstrumenten te horen zijn. Dat outro bestond eerst niet. “Het was nog niet af voor me. Ik wilde er heel graag een gevoel van ascensie aan meegeven, waarin ik mijn broer als het ware dit aardse zag verlaten. We zingen hem bijna na met dit koor, terwijl ik ‘m zelf op zijn BMX in slow motion door een vuurhoepel zie fietsen”, zegt Marcel, glimlachend.
Dat koor bestaat uit de Haagse bands Son Mieux, Rianne (voorheen The Indien) en Wodan Boys, die op een avond naar DI-RECT zijn toegekomen om dit op te nemen. Marcel: “Lieve vrienden van ons. We hoefden er geen woorden aan vuil te maken, iedereen zong en voelde mee. Ik heb heel veel gevoelens bij hoe dit nummer uiteindelijk is gaan klinken.”
Voorafgaand aan de release speelde DI-RECT drie concerten in Groningen, waar ze het album voor het eerst integraal lieten horen. Na ‘Brother’ stopte het applaus maar niet. “Ik weet niet hoelang het publiek doorging, maar het raakte me meer dan het spelen van de muziek zelf”, vertelt Marcel. “Dit was hun manier van steun betuigen voor wat we allemaal hebben meegemaakt.”
Deze plaat is persoonlijker dan ooit voor hem, maar Marcel zegt dat-ie tijdens het maakproces ook steeds persoonlijker werd voor álle bandleden. “Mijn verhaal werd ook hun verhaal. Dat is denk ik het hoogst haalbare in muziek. Dat een ander zich eigen kan maken wat jij bezingt, dat iemand daarin kan meevoelen. En dat je dát vervolgens mag spelen voor je publiek. Dat is heel waardevol en daar ben ik gewoon beretrots op.”
Spike, Jamie, Marcel, Bas en Paul Jan hebben de afgelopen periode onderling veel voor elkaar kunnen betekenen. Voor veel van hen is het de eerste keer dat ze zo’n groot verlies in hun leven meemaken, maar is ook meteen duidelijk geworden hoe belangrijk elkaars steun kan zijn. Marcel: “De kleinste en simpelste dingen worden dan zó groot. Iemand kan gewoon bij je zijn, zonder iets op te kunnen lossen, en het helpt al. Of dat er ineens een tas aan je voordeur hangt met een briefje ‘vanavond eten jullie macaroni’, zodat de ander niet aan koken hoeft te denken. Geweldig. You just gotta be there.”
Ook tijdens de uitvaart van Marcels broer vonden de bandleden van DI-RECT elkaar: ze speelden, samen met Marcels andere broer Ronald, een cover van David Bowie’s Heroes. “Ik stond daar en brulde alles eruit, de ornamenten op dat arme pandje trilden. Ik zong op volle sterkte, want zo leefde Michael ook. Hij was een knaller. Dit samen mogen spelen was iets magisch, het verbond ons enorm. Ik weet niet eens hoe ik daar woorden aan zou moeten geven.”
Eigenlijk dacht Marcel dat hij zoiets nooit meer zou willen doen. Eerder, tijdens de uitvaart van Michaels tweede vrouw, zong Marcel ook, omdat dat een wens was. “Ik kon toen alleen niet goed bij mijn eigen rouw en verdriet komen, omdat ik het gevoel had dat ik nog iets moest doen”, vertelt hij. “Dus ik dacht: dit doe ik niet meer. Bij de uitvaart van Michael wilde ik ook helemaal geen beroep doen op de jongens. Maar ik hoorde mijn broer ergens gewoon tegen me zeggen, op zo’n uitdagend toontje: hoezo, dit kun je toch wel? Zoals een grote broer dat doet: kom op, man up. Toen dacht ik: oké, dit is de enige mogelijkheid die ik nog heb.”
Uiteindelijk heeft hij samen met zijn andere broer de hele dienst gesproken. Hij denkt daar met warme gevoelens aan terug. “Het begon al met het daverende applaus dat iedereen gaf toen we Michael naar binnen liepen. Daarna volgde een aaneenschakeling van mooie momenten. Grappige momenten ook. Michael werd gecremeerd, dus aan het einde serveerden we vlammetjes met sambal en zo. Voor dit hele leven geldt: zonder donker geen licht. Dat we verdrietig en verscheurd waren, dat staat buiten kijf, maar het licht voerde hier de boventoon. Het was gewoon prachtig.”
Naast verlies is er op het album ook ruimte voor troost en de toekomst. Thuis spelen Marcels zoons Duke en Monk daar een belangrijke rol in, maar stiekem hebben ze óók invloed op zijn werk. “Sowieso zie ik natuurlijk delen van mezelf terug in hen. Vanochtend zei mijn vrouw nog: ‘God, ’t heeft wel echt jouw brein, hè?'”, lacht hij. “Soms inspireert dat me. Het was laatst Kinderboekenweek en de kinderen mochten verkleed naar school. Duke, mijn oudste, zit in de bovenbouw en ging volledig als piraat verkleed. Hij weet dat niemand in zijn klas daar nog zin in heeft, maar hij doet het gewoon wél. Dat is waarin hij mij ook ontzettend aanmoedigt.”
Zelf trekt Marcel voor optredens ook regelmatig de verkleedtrommel open. Staat hij ineens met een enorme cape van acht meter op de bühne, als een soort wizard. “Voor mij voelt het podium als de plek waar ik honderd keer mezelf kan zijn: wat ik voel, wat ik draag, wat ik zeg of juist niet zeg. Vind er maar wat van, prima. Het is voor mij meer een soort spelen en dat gevoel krijg ik ook weer terug door middel van de kinderen. De gêne niet hebben en dat omarmen, dát leer ik van hen. En ik moedig dat op mijn beurt ook weer heel erg aan bij hen.”
Na de drie jubileumconcerten in de Rotterdamse Kuip, voor het 25-jarig bestaan van de band, keert DI-RECT in november terug naar de havenstad voor zes shows in Ahoy. Waar kijkt Marcel naar uit?
“Dat er dan weer drie generaties aan publiek voor onze neus staan. Wij hebben een keer iemand van 82 en iemand van 8 jaar oud op hetzelfde moment laten crowdsurfen: dat zie ik niet veel bij andere concerten. En dat vind ik juist zo leuk. Ik zie DI-RECT als de band met de minste blauwe vinkjes in de comment secties: ik zie daar alleen maar mensen-mensen. Echte mensen. Dat we straks weer samen een paar mooie avonden gaan beleven, vind ik prachtig.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Van 'Jolene' tot 'Cowboy Carter': countrymuziek is populairder dan ooit in Nederland (en dit is waarom)
Ellen Hensbergen is senior redacteur bij LINDA.nl en richt zich voornamelijk op persoonlijke verhalen en maatschappelijk relevante onderwerpen. Ze woont in hartje Amersfoort en bezoekt in haar vrije tijd het liefst een concert (of dertig).
