Evelien (35) moest Londen ontvluchten vanwege haar veiligheid en vond zichzelf opnieuw uit: 'Ik wil me niet meer verbergen'

Bijna alles verloren

“Na zes jaar in Londen te hebben gewoond, verloor ik niet alleen een stad, maar ook mijn thuis, mijn sociale netwerk, mijn bedrijf en een groot deel van de identiteit die ik daar had opgebouwd. Maar ik had geen andere keus: tijdens mijn zwangerschap en na de bevalling ontstond een situatie waarin mijn eigen veiligheid en die van mijn zoon in het geding kwamen. Uiteindelijk waren we daarom gedwongen om vanuit Londen naar Nederland te verhuizen.”

Mijn zoon was toen acht maanden oud. Omdat ik geboren ben in Eindhoven, kregen we urgentie voor een woning in die omringende gemeentes. Zo kwamen we uiteindelijk in een klein Brabants dorp terecht. Nogal een verschil met een wereldstad als Londen. En heel dubbel: natuurlijk ben ik ontzettend blij dat ik veilig ben, maar er is ook veel pijn en verdriet om het leven dat ik moest achterlaten. Zoals mijn goedlopende hondentrainingsschool en rehabilitatiecentrum. Maar ook mijn complete sociale kring.”

Malanca (53) verliet haar man, verhuisde en zegde haar baan op: 'Niets in mijn leven is meer donker'Lees ook

Steeds verder verdwenen

“In Nederland had ik alleen nog Birgit, een vriendin die ik kende sinds mijn vierde, en Floor, een vriendin van de middelbare school. Dat was mijn hele netwerk. Ik keerde weliswaar terug naar Nederland als moeder, maar voelde me als vrouw steeds verder verdwijnen.

Mijn dagen draaiden om zorgen, overleven en alles bij elkaar houden. Ik voedde in mijn eentje een zoon op en probeerde een nieuw bestaan op te bouwen op een plek die nooit als thuis had gevoeld. Er was nauwelijks rust en vrijwel geen ruimte die alleen van mij was. Daar komt bij dat ik sarcoïdose heb, een ontstekingsziekte waarbij het afweersysteem ontregeld raakt en ophopingen van ontstekingscellen ontstaan. Bij mij bevindt de ziekte zich vooral in mijn longen.

Daarnaast heb ik chronische rhinosinusitis met neuspoliepen en type 2-ontsteking, een aparte aandoening waarbij de slijmvliezen van mijn neus en bijholten langdurig ontstoken zijn. Daardoor heb ik onder meer neusverstopping, hoofdpijn en verlies van reuk en smaak. Door mijn gezondheidsproblemen ben ik bovendien vaak benauwd en ontzettend moe.”

Toen haar contract wéér niet werd verlengd, was Margret (58) er klaar mee en opende een eigen hondentrimsalonLees ook

Eindelijk veilig

“Toen we gedwongen terugkeerden naar Nederland, dacht ik: nu heb ik een pauze nodig, anders trek ik het mentaal niet meer. Dus ben ik samen met mijn zoontje zeven maanden naar Bali gegaan. Even echt tot rust komen in een andere omgeving, waarin ik me eindelijk weer echt veilig voelde. In Nederland bleef ik toch continu over mijn schouder kijken en dat is eigenlijk nog steeds zo. Maar daar voelde het alsof ik weer kon ademen.

Ik ben altijd dol geweest op fotografie en voordat we op reis gingen, besloot ik mezelf een mooie camera te gunnen, zodat ik onze herinneringen daar kon gaan vastleggen. En ik kocht voor het eerst in mijn leven een laptop. Daarvoor was ik altijd buiten geweest met honden; ik had nooit een computer nodig gehad. Nu installeerde ik Photoshop en ging ik puzzelen met beeldbewerking.”

‘Daar vond ik vrijheid’

“Mijn eerste foto’s waren van mijn zoontje op een paard. Hij is bijna sinds zijn geboorte dol op paarden, ik geloof dat hij pas acht maanden was toen hij voor het eerst op de rug van een paard zat. En wat begon als een hobby, werd al snel steeds serieuzer. Ik fotografeerde zoveel mogelijk en haalde vaak nachten door achter mijn computer. Dat kostte mij weliswaar mijn slaap, maar het waren wel uren waarin eindelijk niemand iets van mij nodig had. Achter mijn camera was ik niet alleen meer moeder, patiënt of degene die alles moest oplossen. Daar was ik weer Evelien, en daar vond ik vrijheid.

Hoewel ik pas een jaar geleden serieus begon, bracht mijn fotografie me al naar heel bijzondere plekken op de wereld. Zo mocht ik fotograferen bij Nihi Sumba in Indonesië, dat tot de vijftig beste hotels ter wereld wordt gerekend. Zeker voor iemand zoals ik, die paarden fotografeert, is dit een unieke plek. Daar zwemmen ze gewoon in een azuurblauwe zee. En voor mijn zoontje zijn dit soort uitnodigingen ook geweldig, want die mag dan natuurlijk met me mee.”

Alles gewonnen

“Mijn werk wordt bovendien steeds vaker opgemerkt door internationale (vak)jury’s. Deze week won mijn zwart-witfoto Under His Winged Command een officiële Silver Winner-award bij de Prix de la Photographie Paris 2026. De foto toont een haan die met volledig uitgeslagen vleugels boven op het hoofd van een paard zit. Datzelfde beeld werd door Trieste Photo Days, een internationaal fotografiefestival, geselecteerd voor Mythography VI, een internationaal gecureerd fotografieboek. Ook ben ik meermaals genomineerd voor andere internationale vakprijzen.

Maar het belangrijkste wat ik in dat jaar won, was niet de zilveren award. Het was het besef dat ik nog bestond. Dat er onder alle verantwoordelijkheid, uitputting, ziekte en ontworteling nog steeds een vrouw zat met een eigen stem, en dat die stem blijkbaar zelfs aan de andere kant van de wereld werd gehoord. Ik heb me zo lang verstopt en gevochten voor veiligheid. Zeker als het gaat om dingen waar ik heel trots op ben, wil ik me niet meer verbergen. Misschien kan mijn verhaal een voorbeeld zijn voor andere vrouwen. Al is er maar eentje die in een soortgelijke situatie zit en hieruit de moed haalt om ook weg te gaan. Dat is al voldoende.”

Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Linda (37) heeft alles voor elkaar, maar toch besluit ze naar Slovenië te emigreren: 'We hoeven vijf jaar niet te werken'Lees ook