Samen met tienerzoon Jack liep journalist Twan Huys 555 kilometer van München naar Venetië, dwars over de Alpen en de Dolomieten. Het boek dat hij over deze tocht schreef, werd een stuk persoonlijker dan gepland.
“Ik heb onderweg meer van hem opgestoken dan andersom.”
Ergens in Oostenrijk, tegen een rotswand, hangt Twan Huys aan een stalen kabel. Zijn voet zoekt de volgende stalen pin, naar beneden kijken heeft hij allang opgegeven. Ook zijn zoon is duidelijk nerveus en ze mijden elkaars blik. ‘Mijn fantasie is geprikkeld en ik zie de fatale kop al boven een kranten-artikel: vader en zoon vallen te pletter in alpenravijn’, schrijft hij in zijn boek Het Droompad.
Het begint te miezeren, de rotswand is glad en loodrecht, maar toch halen ze de eindstreep. Hoogtevrees en doodsangst, iedereen kan er volgens Twan doorheen als het moet. Een klimwand in Amsterdam kan je niet op dat moment voorbereiden. “In de gids van het Droompad staat: schwindelfrei en trittsicher, hoogtevreesvrij en trefzeker. Van tevoren begreep ik niet precies wat ze daarmee bedoelden, inmiddels vergeet ik die woorden nooit meer.”
Zodra Twan voor het eerst over het Droompad hoort, weet hij: dit wil met mijn zoon doen. Een langeafstandswandeling van 555 kilometer tussen München en Venetië – zie daar je tienerzoon maar eens van te overtuigen. Toch blijkt het makkelijker dan verwacht. Ze spreiden de tocht uit over drie etappes en als Jack 16 is, doen ze de eerste. Bijzonder om zoiets met je vader te doen, maar toch blijft Twan drie jaar lang bang dat hij zijn zoon tegen zijn zin in heeft meegesleept.
“Daar was ik permanent bezorgd over. We wisten beiden niet hoe zwaar het zou worden. De eerste etappe was voor Jack meteen heel heftig: hij kreeg blaren en had een anafylactische reactie op een wespensteek. Vervolgens keken we tegen een steile wand aan waar hij eigenlijk niet meer overheen kon. Maar soms is er geen weg terug, als je omkeert moet je ook nog vier uur lopen. In de bergen kun je geen taxi pakken.”
Twan en zijn zoon Jack. Beeld: Twan Huys.
Micky Hoogendijk: 'Ik heb 'ja' gezegd tegen wilde mannen, tegen Japan, Amerika... Een waanzinnig leven gehad'
Voor Wandellust (2021) ging Twan eerder al in gesprek met (on)bekende wandelaars en doorkruiste hij de ongerepte gebieden van Nederland. Het Droompad is veel persoonlijker: het is een ode aan het wandelen, zijn familie en een reflectie op het loskomen van zijn hectische werkleven tegelijkertijd. Ook is het een boek over rouw: in de jaren dat Twan het Droompad met zijn zoon liep, verloor hij zijn ouders en zijn journalistieke vriend Derk Sauer.
Twan geeft nu zijn liefde voor lange wandelingen door aan zijn kinderen Jack en Dylan Rose, maar zelf kreeg hij het virus van zijn ouders. Al zag hij als tiener nog niet echt het nut in van al dat gestruin door de natuur. Dat verandert als hij hen tijdens zijn studie in Maastricht opzoekt in Slenaken. Ze zitten daar, zoals wel vaker, in een ‘ouderwets hotel met Perzische tapijtjes op tafel’.
“Mijn moeder zei altijd dat ze daar goede asperges hadden, dus kwam ik eigenlijk alleen langs voor de lunch. Ze vertelden toen welke route ze gingen lopen en mijn vader vroeg of ik een stukje meeliep. Meteen vond ik het hartstikke mooi. Net als dat ik vroeger geen asperges lustte, was ik nu ineens wel verkocht. Het landschap was prachtig, en mijn vader had de routes altijd op zak. Hij wist precies waar we heen moesten en had er altijd goede verhalen bij: over bloemen, over dieren. Ik heb toen in mijn enthousiasme gezegd: moeten we dit niet jaarlijks doen? Met mijn zus en haar verloofde, en met mijn verkering als ik die heb. En dat hebben we uiteindelijk 35 jaar lang gedaan.”
Twans vader was docent: eerst op de basisschool, later gaf hij Engels op de lts. Hij was bevlogen en betrokken bij zijn studenten, maar dat had weinig met het materiaal te maken. “Het had ook Frans of Duits kunnen zijn, dat maakte hem niet uit. Toen ik zelf veel ging lezen, heb ik hem weleens gevraagd: waarom heb je behalve Ivanhoe en Sherlock Holmes eigenlijk niets gelezen? Hij zei toen: die kinderen op de lts hadden daar helemaal geen behoefte aan, en ik ook niet.”
In het verleden heeft Twan zijn vader soms een gebrek aan ambitie verweten. “Een paar jaar later dacht ik: shit, wat een slimme man. Tegenwoordig zou ik zeggen wijs, want dat is wat anders dan slim. Hij heeft veel ellende ontlopen door ambitie voor het leven te hebben en niet voor zijn werk. Hij werkte om te leven, om zijn gezin te gekke vakanties te geven. Alles werd gestopt in reizen.”
Twans vader en moeder. Beeld: Twan Huys.
Als zijn vader de negentig nadert, krijgt zijn geheugen na een halsslagaderoperatie een flinke klap. Het blijken de eerste tekenen van dementie. Juist op dat moment komt Twan met het plan om samen een tweedaagse wandeling in Zuid-Limburg te maken, maar die de uitnodiging komt te laat. ‘De wandelaar van weleer is niet meer’, schrijft hij in zijn boek.
“Ik kwam op dat idee omdat ik een andere kant van zijn karakter zag. Naast het afschuwelijke, zoals de vergeetachtigheid, liet hij zijn emoties meer zien.” Toch heeft de journalist geen spijt dat hij zijn vader niet eerder voor een dergelijke tocht heeft gevraagd. “Natuurlijk had ik altijd meer met mijn ouders willen bespreken, maar er zijn geen losse eindjes. Een paar jaar geleden besloot ik hen te interviewen. Ik sprak hen dan vijf, zes uur lang over hun jeugd.”
Bekijk hieronder de trailer van ‘Het Droompad’, met beelden van Twans ouders.
Tijd voor verzet tegen schoonheidsnormen, vindt Tatjana Almuli: 'Industrieën verdienen miljarden aan onze onzekerheid'
Twans favoriete interview vond plaats toen zijn vaders dementie steeds erger werd. Hij legt een stapel oude foto’s voor zijn ouders neer: van familieleden, hun verloving. Hij vraagt hen het verhaal achter iedere foto en neemt het gesprek op. “Bij dementie werkte dit goed, omdat juist dat oude materiaal in je geheugen gegrift staat. Ik kreeg geweldige verhalen te horen.” Zo is er een zwart-witfoto van zijn moeder die zijn vader zelf inkleurde met ecoline. Op de achterkant staat: ‘Bets: 24 juli 1954. Officiële verkering begonnen.’
‘Was je trots’, vroeg Twan zijn vader over die foto. ‘Ja, natuurlijk’, antwoordde hij. ‘Wie had er nou zoiets en zie je die kleuren? ‘ Zijn moeder kreeg daardoor de slappe lach. ‘Was je nou trots op die kleuren of op mij?’ “Een hilarisch gesprek”, zegt Twan er nu over. “Dat was precies zoals mijn ouders waren.”
Twan op het Droompad. Beeld: Twan Huys.
Hoog in de bergen ben je letterlijk afgesloten van alle ruis van de ‘normale wereld’. Voor Twan is dit de manier om echt te los te breken uit zijn drukke werkleven en de oneindige stroom aan (slecht) nieuws. Boven moet hij vaak denken aan Kruistocht in spijkerbroek, het boek van Thea Beckman waarin de 16-jarige Dolf uit Amstelveen in de kinderkruistochten van 1212 terechtkomt.
“Tijdens deze reis heb ik vaak gedacht: oké, zo was het dus ooit. Dat je in volledige stilte in de natuur, met een knapzak, van A naar B wandelt. Soms is dat zwaar, maar het is vooral geweldig om afgesloten te zijn van alle hectiek. Het is wel jammer dat het voor mij blijkbaar nodig is om een berg op te gaan.”
Vooral in het begin wil Twan het tempo op het Droompad zo hoog mogelijk houden. Ook praat hij veel. “Dat was Jacks kritiek op mij. In de eerste etappe, toen alles misging, begon ik over de zin van het leven. Toen keek hij me echt zo van: nee, doe dat maar niet. Hij zei eigenlijk: hou toch eens op met je stress en die controledrift. Je kunt zoveel lullen als je wilt, maar we weten toch niet of we ’s avonds die hut gaan halen. Ik heb onderweg meer van hem opgestoken dan andersom. Hij heeft een bepaalde rust over zich heen hangen.”
Inmiddels probeert Twan het ritme en de rust van de bergen mee naar huis te nemen. “Mijn zus las het boek en zei: ‘Iedereen gaat vragen: hoe hou je dat vol?’ Ik moet zeggen: stukje bij beetje lukt dat. Mijn obsessie met Amerikaans nieuws staat op een lager pitje. Het begint me steeds meer tegen te staan om alle details te weten, omdat het toch een afleiding is van een leuk leven. Natuurlijk is de journalistiek mijn werk, maar die verslaafdheid mag er vanaf.”
Splinter Chabot over onveiligheid waar queers mee kampen: 'Toen ik verliefd was, voelde ik me thuis het meest vrij'
Als zijn vader plotseling een hersenbloeding krijgt en valt, wandelen Twan en Jack in de Dolomieten over het Droompad. Hij overlijdt een uur later. Ze spoedden zich, zoals het team dat ze in de bergen zijn geworden, binnen veertien uur naar Nederland. “We hebben later wel besproken: hoe erg is het dat ik er niet bij was? Maar waarschijnlijk was ik vanuit Amsterdam ook te laat geweest. Ik vond het heel treffend dat mijn vader er vandoor ging terwijl zijn kinderen allebei aan het wandelen waren. Ik wist dat mijn zus in Spanje was, maar niet dat ze ook een stuk van de Camino liep. Hoe groot is die kans?”
Zijn moeder overlijdt in het jaar dat Twan en Jack het Droompad voltooien. Die momenten met zijn ouders, maar ook met zijn zoon en gezin, maken het boek tot een familiekroniek. “Door alles wat ik in die periode meemaakte – de dementie van mijn vader, de wandeling met mijn zoon – durfde ik meer over mezelf op te schrijven. Via dit boek hebben mijn ouders zo postuum een heel mooi cadeau voor ons achtergelaten. Hun ziel en zaligheid zit erin, het is een verhaal over onze familie geworden wat er ook nog ligt als ik er niet meer ben.”
Ook het wandelvirus is definitief doorgegeven: zoon Jack gaat deze zomer weer richting het Droompad, nu met vrienden. En ook dochter Dylan Rose lijkt inmiddels wel te porren voor een wandeling met haar vader. “We liepen vanochtend naar de metro, en ze zei: ‘Als ik het doe, dan graag in Amerika’ Vanwege onze verhalen over snurkende mannen die scheten laten in een hut, hield ze tot dusver de boot af. Ik was dus verrast, maar wat een leuk voorstel.”
‘Het Droompad’ van Twan Huys is nu verkrijgbaar.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Eva Posthuma de Boer: 'Ik vind het onvoorstelbaar dat ik mijn vader nooit meer zal zien, dat ik zonder hem verder moet'
Marissa Klaver is senior redacteur bij LINDA.nl en schrijft het liefst over boeken, cultuur en alles wat ze (nog) niet begrijpt. Ze woont samen met kat Pepiet en vijfhonderd boeken in Amsterdam. Als ze niet aan lezen is, vind je haar in een restaurant of concertzaal.
