Froukje Veenstra heeft een van de eigenzinnigste stemmen in de Nederlandse muziekwereld. Ze brak door in 2020 met Groter Dan Ik, won sindsdien twee Edisons én speelde in Ziggo Dome met collega en vooral lieve vriendin S10.
Na debuut Noodzakelijk Verdriet heeft ze nu ook album nummer twee in de winkels liggen: Kijk Je Naar Mij? LINDA. spreekt de 25-jarige artiest in een hoekje van Amsterdam-Noord, temidden van flink wat gehamer en geboor: haar eigen muziekstudio is in aanbouw.
Het moet toch fantastisch zijn om je eigen break-upmuziek te kunnen schrijven.
“Ja. Zeker. Het is een beetje alsof ik mijn eigen dagboek teruglees, maar dan op de fiets met m’n oortjes in.”
In het nummer Nog Lang Niet Vrij zing je: ‘ik ben nog lang niet vrij, in al mijn keuzes zit jij/Je staat er niet eens bij stil, maar ik doe nooit wat ík wil’. Hoe therapeutisch was die schrijfsessie?
“Het is inderdaad zo’n liedje van … ja, misschien zit er wel wat frustratie in.”
Misschien?
“Hahaha, ja oké, er zit frustratie in. Soms heb je een bepaalde impuls als je aan het schrijven bent, dan kom je echt bij het gevoel. Dan ontstaat zo’n tekst gewoon. Ik dacht terug aan bepaalde mensen, dingen die ik over mezelf had gelezen of gehoord. En dat ik me zo voelde van: én ik ben het hier niet mee eens, én jouw mening is voor mij heel erg belangrijk. Dus het gaat over die wisselwerking. Meningen van anderen niet los kunnen laten, ook al weet ik heus wel wie ik ben en wat ik kan. Het is een soort van voor mezelf op willen komen.”
Voelt het dan ook extra lekker als je dat gevoel goed op papier krijgt?
“Zéker. Ik heb er heel veel aan. Het is ook lekker om terug te luisteren. Vaak luister ik mijn eigen liedjes langere tijd niet meer terug, tot ik zo’n gevoel opnieuw krijg en ze me ineens weer meer zeggen. Ergens is het heel fijn om dan terug te kunnen naar je eigen liedjes en die emoties er weer opnieuw in te kunnen hangen. Ik ben niet bang om m’n eigen muziek terug te luisteren.”
In je persbericht staat: ‘Deze plaat kijkt naar de wonderlijke verhouding tot Froukjes eigen artiestenleven. Hoe is het om een entertainer te zijn die wil dat iedereen kijkt en tegelijkertijd te verlangen naar stilte achter het podium?’ Prima vraag, dus ik ga hem gewoon herhalen: Froukje, hoe ís het om een entertainer te zijn die ook op zoek is naar rust?
Froukje: “Haha, ja … Goede vraag. Ik geniet erg van mijn werk en van wat het me allemaal brengt. Het past echt bij me. En door de jaren heen heb ik ook echt een hele fanatieke, lieve fanbase opgebouwd. Dat is geweldig, dat is waar je het als artiest voor doet. Maar het zorgt soms óók voor een gekke parasociale relatie, die eigenlijk best wel losstaat van mijn eigen leven. Dus soms wil ik daar heel even uitstappen op een bepaalde manier.”
Beïnvloedt het wat je doet of waar je naartoe gaat?
“Nee, ik doe gewoon wat ik wil hoor. Ik ben ook weer niet zó beroemd. Het is meer dat er een extra laag in mijn leven is gekomen waar ik niet altijd met iedereen over kan praten. Een laag waar ik me best wel bewust van ben.”
Hoe zou je die band omschrijven?
“Hoe meer fans het worden, hoe abstracter die relatie is, zeg maar. Er is een kerngroepje dat er al vanaf het begin is, daar heb ik wel een gezicht bij. Verder probeer ik de relatie heel algemeen te houden. Mensen voelen zich soms best dichtbij, ook door sociale media. Dat is heel bijzonder en mooi, soms ook een beetje indringend.
Ik maak het allerliefst contact tijdens een show. Fysiek met elkaar in één ruimte zijn, dat werkt voor mij goed. Ik voel me ontzettend verbonden als ik al die koppies zie, dat vind ik het fijnst. Online vind ik soms moeilijk, het kan onveilig voelen … In het echte leven met z’n allen in zo’n zaal staan heeft wel echt de voorkeur.”
Dat komt wel goed dit jaar, want in november en december heb je een enorme clubtour op de planning staan. In een week of zes tour je het hele land door: wat zijn jouw do’s en don’ts in dat soort intensieve weken?
“Ik vind touren in de eerste plaats heel leuk. Het plezier zit ‘m in het op pad zijn met m’n team, de gezelligheid. En de verwachting van de mensen in de zaal, daar geniet ik van. Verder kun je het natuurlijk niet zien als een normale werkweek. Je gaat van adrenalinepiek naar de crash, en weer door naar de volgende adrenalinepiek. Ik probeer dus vooral heel weinig te doen naast het optreden. Dat is verraderlijk, want ik speel vaak in het weekend. Op maandagen ben ik vrij, maar dat is ook het moment waarop de rest van de wereld juist van alles gaat doen: ik moet er op letten dat ik dan ‘nee’ zeg, en die rust pak.”
Hoe ontspan je dan?
“Ja, gewoon … Thuis zijn, een beetje opruimen. En ik lees heel veel. Laatst las ik Famesick van Lena Dunham. Ik vond daar veel herkenning in, ook wel qua het werk dat ik doe. Ik vond het gewoon zo eerlijk geschreven. Iemand die echt lelijk durft te zijn en haar fouten durft toe te geven. Ik vind dat geweldig. Ik ben ook meteen Girls weer opnieuw gaan kijken.”
Een van de singles die je hebt uitgebracht heet Ik Wou Dat Ik Jou Was, een nummer over je groep vriendinnen. Welke gevoelens wilde je hierin vangen?
“Ik weet nog dat ik om me heen keek, naar al mijn vriendinnen, en dat ik dacht: jullie zijn allemaal geweldige vrouwen met zulke complexe, rijke persoonlijkheden. En jullie zijn allemaal zo verschillend. Ze hebben allemaal soms dingetjes die me inspireren, triggeren of confronteren met mijn eigen onzekerheden.
Ik Wou Dat Ik Jou Was gaat niet alleen over jaloezie ofzo, maar ook over bewondering en waardering. En tegelijkertijd moet ik het in the end natuurlijk gewoon met mezelf doen, haha. Ik vind het vooral heel inspirerend om vrouwen om me heen te hebben en ze goed te kennen. Alle vrouwen in mijn leven vind ik zo veelzijdig en leuk en sterk. Ik haal uit vrouwenvriendschap gewoon écht heel veel.”
Je zingt hierin ook ‘Ik wil een kind, maar het voelt nep dat ik een baarmoeder heb / Soms vind ik hen zo verbindend, ik wil hun liefde voor kinderen’. Je lijkt hier tegelijkertijd iets te wensen én te missen, hoe zit dat?
“Ik kan echt wel voelen: ik wil ook moeder zijn. Ik ben het nog niet en ergens voel ik me dat ook niet van nature. Sommige vrouwen dragen dat zo natuurlijk en makkelijk uit, dat ik nu al kan zien hoe zij ooit moeder zullen zijn. Maar bij mezelf? Ik ben best ongemakkelijk met kinderen, ik weet niet goed wat ik met ze moet. Maar ik wil wel een eigen kind, ooit. Tegelijkertijd staat een kinderwens voor mij ook best ver af van mijn carrière, van hoe dat er allemaal uit zou kunnen zien. Dus dat voelt dan soms ook een beetje nep. Alsof ik het niet allebei kan zijn.”
Sinds kort is er een Nederlandse Songwriters Wall of Fame. Jij won de Starlight Award, de prijs voor jong songwritingtalent. Ineens word je in één adem genoemd met iconen als Herman van Veen en Ramses Shaffy. Hoe is dat?
“Ik vind het geweldig dat-ie bestaat, deze prijs voor jonkies. Het gaat over makerschap, dus dat ze aan mij dachten vind ik een mooie blijk van vertrouwen. Het geeft me ook zelfvertrouwen over mijn schrijven. Want ja, op een gegeven moment ben je succesvol en komt er van alles bij kijken, maar voor mij blijven de liedjes het belangrijkst. Het schrijven, het máken, het produceren. Daarin zit mijn allergrootste liefde. En de duurzaamheid van mijn werk, want als je kunt schrijven, kun je er daarna nog allerlei kanten mee op. Ik heb me in het verleden wel eens van de domme gehouden, terwijl ik wist: ik wéét wel hoe ik moet schrijven. Dus nu denk ik: ik mag best zeggen dat ik hier trots op ben.”
Hoe weet je of een songtekst goed is? Is dat een onderbuikgevoel?
“Ik heb dan toch een soort cringe-radar. Soms schrijf ik iets en denk ik: dat is edgy, maar als ik het terugluister voel ik het gelukkig vaak wel aan als het toch cringe is. Soms ben ik experimenteel in mijn teksten of probeer ik buiten de makkelijke en mooie woordkeuzes te kijken. Dat kan dan houterig klinken, zeker in het Nederlands. Maar soms vind ik gewoon iets te gek en vindt een ander het helemaal niks. Daar is geen één waarheid in.”
Je agenda is flink gevuld dit jaar, maar laatst was je alleen op vakantie in Frankrijk en deed je naar eigen zeggen ‘bijna niks’. Was dat even nodig?
“Ik ben heel graag alleen en ben ook al eens eerder alleen op vakantie geweest. Eigenlijk was het plan dat ik in Frankrijk zou gaan schrijven, maar mijn relatie ging uit en ik voelde aan alles dat deze trip naar Frankrijk eigenlijk het perfecte moment was om even niets te doen. Ruimte nemen voor het verdriet om die relatiebreuk, een beetje landen bij mezelf. Ik had mijn gitaar expres in Nederland gelaten en fietste gewoon elke dag naar het strand. Ik had geen verwachtingen bij die plek, het was een gekke badplaats waar ik verder niet veel hoefde te zien. Daar gewoon heel sloom doorheen lopen was al heerlijk.
Ergens zou ik willen zeggen: als je ook ergens doorheen gaat of om rouwt, en je hébt de mogelijkheid om ook zoiets te doen: grijp die kans. Kijk het recht aan. Ik heb echt geweldige herinneringen aan de reis, terwijl ik er dus ook veel verdriet heb gevoeld. Het is confronterend. Soms ongemakkelijk. Maar daar kom je doorheen. Je moet er gewoon doorheen ademen, dan wordt het vanzelf de volgende dag en mag je naar huis. En dan denken: dit doe ik nooit meer óf het heeft me toch wat gebracht. Voor mij was het dat laatste. Ik voelde me supergoed bij thuiskomst, het was heel bijzonder.”
Tot slot, voor de lezers die de lore niet kennen: waarom draag je eigenlijk een kikkerpak op het artwork van je album?
Froukje: “Ik heb dus iets met kikkers, mijn bijnaam is Frok. Dat klinkt als frog, dus een kikkertje is eigenlijk door mijn hele carrière al een soort avatar. Dat hoort gewoon een beetje bij mij. Maar ik zag dus een foto van een man in een Mickey Mouse-pak, die zat te roken tijdens zijn pauze. Ik vond dat zo’n mooi beeld: een mega contrast tussen wat je ziet als iemand dat masker opheeft versus diegene die daar gewoon ín zit. En ik vond dat wel een mooi beeld voor deze plaat en waar ik over geschreven heb.”
En wat is volgens jou de ideale setting om naar Kijk je naar mij? te luisteren?
“Ik zou zeggen: een lekker lange autorit. Als je ’s avonds naar huis rijdt na een etentje, of iets. En mijn vader gaf ik laatst alvast een vinylplaat, die heeft hem lekker helemaal integraal zitten luisteren in zijn kamertje. Ik denk dat dát ook een hele leuke beleving is.”
Kijk je naar mij? van Froukje is nu te streamen en verkrijgbaar in de winkels.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Froukje over single 'Iedereen Gaat Vreemd': 'Mensen vroegen of het wel goed ging'
Ellen Hensbergen is senior redacteur bij LINDA.nl en richt zich voornamelijk op persoonlijke verhalen en maatschappelijk relevante onderwerpen. Ze woont in hartje Amersfoort en bezoekt in haar vrije tijd het liefst een concert (of dertig).
