Al geruime tijd heb ik contact met Nadia, de zus van Hanane. Zij benaderde mij via Instagram. Sommige verhalen blijven bij je, omdat ze zoveel vragen oproepen. Het verhaal van Hanane is zo’n verhaal.
Voor Hanane omdat ze hulp had gezocht en niet was geholpen.
Hanane Jouami was 34 jaar toen ze op 28 augustus 2009 overleed. Ze werd geboren in België, was van Marokkaanse afkomst en woonde in Vlaanderen. Ze was een dochter, een zus en bovenal een moeder die ontzettend veel van haar kinderen hield. Haar kinderen betekenden alles voor haar. Nadia beschrijft haar zus als een warme, vrijgevige en empathische vrouw.
Sanne (31) werd vermoord omdat ze wilde scheiden: 'In haar eigen huis door de man die ze vertrouwde'
Misschien is dat wel het eerste wat we moeten veranderen aan de manier waarop we naar femicide kijken. Zodra een vrouw wordt vermoord, wordt haar hele leven soms teruggebracht tot haar dood. Maar Hanane was zoveel meer dan een slachtoffer.
Ze was een meisje dat op jonge leeftijd een traumatische gebeurtenis meemaakte. Toen ze ongeveer 5 of 6 jaar oud was, zag ze een van haar zussen om het leven komen nadat zij door een auto was aangereden. Dat verdriet en trauma droeg ze haar hele leven met zich mee.
Toen Hanane 18 of 19 was, ontmoette ze haar man. Hij was ouder en had al een deel van zijn volwassen leven achter zich. Ze trouwden, kregen kinderen en bouwden samen een leven op.
Van buitenaf leek er aanvankelijk weinig aan de hand. Maar geleidelijk veranderde de situatie. Er kwamen verhalen over jaloezie, beledigingen, vernederingen en controlerend gedrag. Hanane werkte niet en bleef voornamelijk thuis, omdat hij dat wilde.
'Ik heb het idee dat veel ouders geen weet hebben van de adoratie van hun zonen voor Andrew Tate'
Wat mij het meest raakt, is dat Hanane had geprobeerd hulp te zoeken middels een aangifte. Toch werd pas later duidelijk hoe ernstig haar situatie was. Volgens het gerechtelijk dossier werd Hanane zonder haar medeweten aan bepaalde stoffen blootgesteld. Volgens het dossier speelden deze stoffen een rol bij haar overlijden, terwijl men deed alsof ze uit het leven was gestapt.
Dat is precies waarom we geweld tegen vrouwen eerder moeten leren herkennen. Geweld begint niet altijd met een klap. Het kan beginnen met controle, isolatie, vernedering of bedreiging. Langzaam kan een vrouw haar vrijheid verliezen.
Op 28 augustus 2009 werd Hanane door haar eigen kinderen levenloos aangetroffen. Haar familie bleef achter met verdriet, maar ook met veel vragen.
Haar man ging verder met zijn leven en kreeg een relatie met Veerle. Toen Veerle verdween, werd haar vermissing als verdacht beschouwd. Uiteindelijk werd zij dood teruggevonden en erkende hij dat hij haar had gedood. Voor de familie van Hanane voelde het alsof zij Hanane opnieuw verloren. Hij werd uiteindelijk veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf. Maar geen enkele gevangenisstraf brengt Hanane terug.
Daarom wil Nadia haar zus niet herinneren als een naam in een dossier of als een statistiek van femicide. Zij wil haar herinneren als de vrouw die ze was: een moeder, een zus, een dochter en een mens met dromen en een toekomst die haar is afgenomen.
Laten we ervoor zorgen dat vrouwen die vandaag spreken wél op tijd worden geholpen. Hanane, je bent niet vergeten. En zolang ik schrijf om jouw verhaal te vertellen, zal jouw stem blijven bestaan.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Veilig naar huis: het zou geen privilege moeten zijn, maar het absolute minimum'
