Een jaar geleden fietste de zeventienjarige Lisa na een avond in Amsterdam midden in de nacht alleen naar huis.
Dat zou geen dappere daad moeten zijn. Het zou geen risicoanalyse moeten zijn. Het zou geen moment moeten zijn waarop je jezelf afvraagt of je iemand moet bellen, je locatie moet delen of toch maar een taxi moet nemen.
Maar Lisa kwam nooit thuis. In de nacht van 20 augustus 2025 werd ze op haar route naar huis aangevallen. Ze belde zelf nog de politie, maar de hulp kwam te laat.
'Ik heb het idee dat veel ouders geen weet hebben van de adoratie van hun zonen voor Andrew Tate'
Een jaar later denk ik daar nog steeds aan. Ik denk eraan omdat ik een vrouw ben. Omdat ik in Amsterdam woon, omdat ik ook alleen naar huis fiets, omdat ik ook weleens in het donker over straat loop en automatisch achteromkijk wanneer ik voetstappen achter me hoor. Omdat ik mijn telefoon binnen handbereik houd wanneer ik alleen naar huis ga.
Dat is inmiddels bijna normaal geworden. Vrouwen leren zichzelf allerlei kleine veiligheidsregels aan zonder dat iemand ze ooit officieel heeft uitgelegd. We weten dat we onze oortjes beter uit kunnen doen, dat we onze sleutels alvast in onze hand kunnen houden. We weten dat we iemand kunnen bellen wanneer we naar huis fietsen en dat we onze locatie kunnen delen.
Alsof veiligheid een huiswerkopdracht is die vrouwen gewoon beter moeten maken. Maar wanneer stoppen we daarmee?
Een meisje van zeventien dat midden in de nacht naar huis fietst, doet niets verkeerd. Een vrouw die alleen over straat loopt, doet niets verkeerd. Een vrouw die uitgaat, alcohol drinkt, danst, lacht en daarna op haar fiets stapt, doet niets verkeerd.
'Hun zoon werd zijn belangrijkste machtsmiddel, de effectiefste manier om een moeder te raken'
Geen enkele vrouw hoeft een perfecte veiligheidsstrategie te hebben om recht te hebben op een veilige stad. En toch zijn vrouwen nog steeds bezig met de vraag hoe ze veilig thuiskomen. We denken na over welke route we nemen, hoe laat we naar huis gaan en wie we kunnen bellen als er iets gebeurt. Niet omdat wij iets verkeerd doen, maar omdat we weten wat er kan gebeuren.
Na Lisa’s dood werden maatregelen aangekondigd om de openbare ruimte veiliger te maken, bijvoorbeeld door betere verlichting en het aanpakken van donkere plekken. Dat is noodzakelijk. Maar het mag niet het eindpunt zijn. De echte vraag is veel ongemakkelijker: waarom moeten vrouwen überhaupt leren hoe ze veilig thuiskomen?
Ik wil niet nóg beter worden in het vermijden van gevaar. Ik wil dat er minder gevaar is, ik wil niet dat een zeventienjarig meisje een veiligheidsplan nodig heeft om gewoon naar huis te fietsen. Lisa had het recht om veilig thuis te komen. Ik heb dat recht. Iedere vrouw heeft dat recht.
Daarom wil ik niet dat haar verhaal één keer per jaar opnieuw wordt verteld, waarna we vervolgens weer overgaan tot de orde van de dag. Ik wil dat we boos blijven. Ik wil dat we blijven vragen wat er daadwerkelijk verandert. En ik wil dat we weigeren om vrouwelijke angst als een normaal onderdeel van het leven te accepteren. Want ‘wees voorzichtig’ is geen veiligheidsbeleid.
Ik wil niet leren hoe ik beter met onveiligheid moet omgaan, ik wil dat de onveiligheid verandert. Ik wil gewoon midden in de nacht naar huis kunnen fietsen zonder bang te zijn dat ik niet thuiskom. Veilig naar huis. Dat zou geen privilege moeten zijn. Dat zou het absolute minimum moeten zijn. Genoeg is genoeg.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Volwassen mannen die minderjarige meisjes inzetten om aandacht te genereren verdienen geen applaus, maar kritische vragen'
