Zon, zee, strand … en rampspoed. Voor je een cocktail achter de kiezen hebt, zit je al met een kotsende kleuter of een man die gillend een zee-egel uit zijn voet plukt. Weg droomvakantie, hallo nachtmerrie.
In de rubriek Vakantieleed vertellen vrouwen over de vakantie die ze liever vergeten, maar nog altijd op hun netvlies gebrand staat.
Wie
Paula (56)
Plaats van bestemming
Californië
Hik(je) op de weg
Met een klapband in niemandsland
“Tien jaar geleden maakten we met het gezin een rondreis door Californië: ik, mijn man en onze twee kinderen, die op dat moment 7 en 11 jaar oud waren. We waren al in Los Angeles en Las Vegas geweest, en reden van Sequoia naar Yosemite National Park. Onderweg kregen we plotseling een klapband: daar stonden we dan, in niemandsland. We hadden in het bos geen bereik, en er lag ook niets in de auto om ons weer op weg te helpen: geen reserveband, niets.
Er kwamen geen auto’s langs, we waren helemaal alleen. We overwogen met z’n vieren te gaan lopen en te kijken of we een plek zouden tegenkomen waar we konden bellen. Alleen hadden we geen idee waar we waren, en hoe ver we van de bewoonde wereld verwijderd waren. Daarnaast vroeg ik me toch ook wel af: wat loopt hier allemaal in het bos rond, wat voor wilde beesten zijn er?
Uiteindelijk verscheen er gelukkig een auto, die eerst voorbij reed maar daarna weer terugkwam. Er zat een ouder echtpaar in dat meteen wilde helpen, een enorme opluchting. Eén probleem: in hun pick-up was slechts ruimte voor één persoon. Mijn man en ik stonden voor een dilemma. Wie gaat er mee met twee volslagen onbekende mensen? En wie blijft achter bij de auto met twee kinderen, ergens in een verlaten gebied? Uiteindelijk stapte ik bij ze in.”
“Achteraf denk je dan: hoe verstandig was dat? Maar we hadden een kapotte band en geen bereik: dit was onze enige oplossing. Ook voelden deze mensen betrouwbaar en vriendelijk. Ik weet niet meer hoe lang de rit geduurd heeft, maar mijn man zegt dat ik meer dan een uur weg ben geweest. De vrouw was een kunstenares en had ooit een jaar in Amsterdam gewoond, en ze bleken in een afgelegen huis te wonen met allemaal herten in de tuin.
Eenmaal bij hun huis kon ik het verhuurbedrijf bellen. We kregen te horen dat we de auto gewoon konden laten staan waar hij stond. Ze zouden een andere auto voor ons regelen bij het hotel waar we zouden overnachten. Dat was alleen wel bijna tweehonderd kilometer verderop, en we hadden geen vervoer.
De man bood toen aan ons met hun andere, grotere auto naar het hotel te brengen. Eerst heb ik geweigerd – dat was echt te veel gevraagd – maar hij hield vol: ‘Nee, ik ga jullie brengen.’ Op de weg naar mijn gezin toe, werd ik nog even bang omdat hij ineens een andere route nam. Uiteraard was er niets aan de hand. We hebben onze koffers en de kinderen in de andere auto gehesen, en hij heeft ons echt helemaal naar Yosemite National Park gebracht.”
Nora komt vast te zitten door een zandstorm in Death Valley: 'We zagen de weg niet meer'
“De kinderen vonden het even spannend toen ik weg was, maar vonden het verder vooral een avontuur. Eenmaal bij het hotel wilden we de man nog betalen voor zijn hulp en de gemaakte kosten, maar daar wilde hij niets van weten. Bij hun huis hadden we al contactgegevens uitgewisseld. Eenmaal terug in Nederland stuurden we hen als bedankje een pakket met tulpenbollen, en na al die jaren hebben we via Facebook nog steeds af en toe contact.
Ik vond het ontzettend bijzonder dat iemand die ons totaal niet kende zoveel moeite deed. Hij had ons ook gewoon kunnen helpen met bellen en daarna afscheid kunnen nemen. In plaats daarvan bracht hij ons helemaal naar ons hotel. De dag van die kapotte band is nu een bijzondere herinnering aan twee onbekenden die ons op precies het juiste moment hielpen. Soms blijkt dat je in een vreemd land, op een verlaten weg en op een moment dat je het even echt niet meer weet, gewoon moet vertrouwen op de goedheid van anderen.”
Bleek jouw vakantiehuis onvindbaar, of kwam je door een klapband vast te zitten in niemandsland: wij zijn benieuwd naar jouw verhaal. Zo werd Linda voor duizend euro per nacht overspoeld door ongedierte en werd Claudia’s familievakantie met bevriende singles en hun kinderen al snel een groot zuipfestijn: “Een van hen sliep maar één nacht in de villa, de rest bracht hij bij een vrouw door.”
Heb jij ook zo’n vervelende reis achter de rug? Wat het ook was dat jouw vakantie verpestte, we horen graag je verhaal. Stuur onder vermelding van ‘Vakantieleed’ een samenvatting plus je naam en je leeftijd naar lezer@linda.nl en wie weet sta je binnenkort op LINDA.nl. Dit kan eventueel ook anoniem.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Het vakantiehuis van Meike bestond niet: 'Alles wat er lag, was een leeg, droog grasveld'
