Veel mensen pakken ‘m er als eerste bij als de LINDA. op de mat ploft: het editorial van Linda de Mol. Onze favorieten delen we graag nog een keer met je op LINDA.nl.
Zoals deze uit LINDA.108 ‘ZOMER HITTE’ (2013).
Linda de Mol werd doodziek op haar duurste vakantie: 'Ik word wéér misselijk als ik uitreken wat dit me gekost heeft'
Me-time
Me-time, ik haat het woord, maar god, wat heb ik er behoefte aan: een boek lezen, gedachteloos in een zelfgemaakte barbecuesaus roeren, een potje volleyballen in het zwembad, tot halftien in bed liggen, jongens wie smeert even mama’s rug in? Zullen we samen onze teennagels lakken? Het is niet dat ik helemaal niet ben weggeweest dit jaar, het probleem is dat op de een of andere manier alles misliep.
Neem de herfstvakantie. Jeroen kon niet mee, dus ging ik alleen met drie kinderen (Julian had een vriendje mee) naar Portugal. Bij aankomst: regen. Dag twee: ja hoor, regen. Dag drie: zeikregen en storm. En dag vier? Naar huis, want wat doe je met drie pubers in de regen behalve Fifa op de PlayStation? Gelukkig bij aankomst in Nederland: ook regen. Nee, dan laad je lekker op. Dan kun je die drukke weken weer helemaal aan met een vol batterijtje.
Wijselijk meteen een kerstvakantie geboekt naar het in elk geval altijd zonnige Mauritius. Dromend van acht dagen snorkelen met de kinderen in turkoois zeewater en een cocktail drinken bij zonsondergang met Jeroen, zou ik het wel volhouden tot eind december zonder één zonnestraal of vrije dag.
Linda's guilty pleasure: 'Ik smúl van zo'n tulen Barbie-bruiloft met een trouwjurk die 30 kilo weegt'
Mauritius, zo lekker ‘zonzeker’
Ik weet nog dat ik de dag voor kerst (ik stond net bij de poelier in de rij om mijn bestelling op te halen) dacht: ik check even op mijn telefoon hoe warm het volgende week precies is op Mauritius. Tot mijn grote schrik stond er van 29 december tot en met 5 januari bij elke dag een pikzwarte wolk met per wolk vijf druppels (de zwaarst denkbare regenbui). Op Mauritius, het ‘zonzekerste eilandje in de Indische Oceaan’ zou per dag zo’n 15 mm regen vallen, met nergens ook maar één zonnestraaltje …
Ik belde mijn reisagente, met een trillip en een piepstem. “Ja, ik snap dat ik waarschijnlijk mijn geld niet terugkrijg en dat dat belachelijk zonde is, maar ik MOET echt even naar de zon. Geen idee waar ik dan heen wil, maar ik ga toch niet naar Mauritius vliegen om acht dagen in de regen te zitten, dan blijf ik liever hier in de sneeuw. Ja, ik weet dat het al over een paar dagen is, boek maar wat! Anywhere, als de zon er maar schijnt.”
En toen leek het even allemaal goed te komen, want ze vond zowaar nog een waanzinnig resort op Anquilla dat plek voor ons had en daar was het de komende dagen 29 graden en strak blauw. Het feit dat dit inmiddels de duurste vakantie allertijden was kon de pret niet meer drukken: wij gingen naar de ZON.
Waarom Linda de Mol haar ex-man straal negeert in een restaurant: 'Mijn zoon stikte van het lachen'
‘Zeehonden blafhoest’
Op de verjaardag van mijn dochter stapten we in een blauwe vogel van KLM met tassen vol bikini’s, shorts en kaftans. Een halfuur na het opstijgen begon ik te kuchen, nog een uur later kreeg ik koorts en een kloppende pijn in mijn hoofd, wat extra lullig was omdat de stewardessen net heel schattig slingers voor mijn jarige meisje probeerden op te hangen boven mijn hoofd. Ik kon amper nog glimlachen.
De kuch werd een soort zeehonden blafhoest waar ik alle passagiers die voor en achter me zaten mee heb wakker gehouden. Na de lange vlucht zat ik als een zielig ziek hoopje op een speedboot wanhopig te proberen niet over mijn nek te gaan, terwijl de kinderen maar riepen: “Kijk dan mam, hoe blauw dat water.”
Koortsdroom
Het resort was een droom, maar werd voor mij een lange koortsdroom. Ik ben in bed gevallen en Jeroen heeft een dokter gebeld. Kan me vaag herinneren dat er een soort blije Bob Marley in een witte jas aan mijn bed stond, die me aan een apparaat met cortisone-stoom legde, waar een grote Hello Kitty op stond. Ik had zware bronchitis en griep en moest echt oppassen dat dit geen longontsteking werd, dus kreeg ik antibiotica, puffers, hoestdrank, aspirines, bruistabletten, keeltabletten en neusspray en moest het (driehonderd dollar verder) maar vooral ‘lekker uitzieken’ en ‘no swimming or sweating outside, careful with airconditioning’. Top. Duurste vakantie ooit en doodziek in bed.
De dag erop was het oudjaar. Jeroen had de kinderen lekker meegenomen naar het strand en kwam met een bruin hoofd vertellen dat er een geweldig feest was die avond buiten bij het zwembad. Ging ik dat redden? Ja toch? We moeten toch even het nieuwe jaar inluiden met zijn viertjes? Ik beloofde dat ik in elk geval om twaalf uur buiten zou staan om samen naar het vuurwerk te kijken. “Ga jij maar lekker iets met de kids eten, blijf ik nog even liggen met een aspirientje”, en viel in een nieuwe koortsslaap.
Happy New Year
Om halftwaalf schrok ik wakker, hees mezelf bibberend in een kaftan en liep met ongekamd haar en spierwit hoofd naar de pool area. Om tot mijn grote schrik te belanden op een feest waar alleen maar heel hippe mensen liepen. Iedereen was slank, alle vrouwen droegen glitterende avondjurken en paalhakken en knappe mannen in witte hemden lieten de champagne knallen. Ik dacht echt even dat ik hallucineerde toen ik Paul McCartney meende te ontdekken aan de bar. Misschien toch iets te veel medicijnen geslikt? Was ik aan het trippen op de antibiotica? Het wás Paul McCartney, net als het echt Robert Downey junior was en echt Charlize Theron … Ja, dan voel je je lekker hoor, op je slippers met je zieke hoofd.
Jeroen en de kinderen hadden al vrienden gemaakt en stonden gezellig met een jong stel uit New York te proosten. “He, fijn mam, je bent er …” “Schatje, gaat het wel, je ziet zo wit?” Ik heb het tot 0.15 uur volgehouden. De drie dagen erna was ik nog steeds doodziek. Als ik uitreken wat die twee dagen dat ik nog een beetje op het strand heb gezeten me per uur hebben gekost, word ik weer misselijk. Het leverde nog wel één bijzonder moment op. Toen mijn zoon tijdens een voorzichtig strandwandelingetje beschermend een arm om me heen sloeg, realiseerde ik me, met ogen op sap, dat ik ónder de oksel van mijn vijftienjarige zoon liep. Hij was zomaar ineens groter dan ik!
Binnenkort vertrek ik voor 24 dagen naar Portugal en ik weet zeker dat het dit keer 24 dagen strakblauw is. En dat ik me 24 dagen kiplekker voel. 24 dagen bijtanken … Wat een luxe! Daar moet ik die negen maanden Hollands
rukweer wel weer mee overleven.
Meer editorials van Linda de Mol lees je hier.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Linda over haar legenestsyndroom: 'Ik probeer enthousiast te zijn, maar die rottige brok in mijn keel ...'
