Christian en Fleur vonden elkaar via een oproepje: 'We zijn geen stel, maar wel een gezin'

Niet het plaatje loslaten

Toen Fleur jong was, dacht ze dat haar leven er waarschijnlijk anders uit zou zien. Een vriend, misschien kinderen, een wat traditioneler plaatje. “Ik heb eigenlijk nooit gerouwd om het loslaten van dat plaatje”, vertelt ze. “Ik ben iemand die vrij praktisch naar dingen kijkt. Als iets niet loopt zoals ik hoop, ga ik kijken hoe ik het wél kan regelen.”

Voor Christian lag dat anders. Hij groeide op met een vrij klassiek beeld van familie. “Man, vrouw, kinderen. Dat was wat ik kende.” Toen hij ontdekte dat hij op mannen valt, dacht hij lange tijd dat een kind krijgen er voor hem simpelweg niet in zat. “Alsof een kind krijgen niet meer bij mijn toekomst hoorde.”

Pas toen hij ouder werd, begon dat te schuiven. “Ik zag steeds vaker dat het perfecte plaatje in de praktijk helemaal niet zo perfect was. Vervolgens werd ik ook nog eens trotse oom. Toen werd mijn wens om vader te worden groter dan mijn behoefte aan een traditionele gezinsvorm.”

Een oproepje op internet

De twee leerden elkaar kennen via Stichting Meer Dan Gewenst, een platform voor mensen met een kinderwens buiten de traditionele gezinsvormen. Christian plaatste tijdens de coronaperiode een oproep. Hij had net een grotere woning gevonden, dacht steeds vaker aan een kind en besloot dat hij niet langer wilde wachten.

Fleur was op dat moment single, met een kinderwens, en zelf al bezig met het verkennen van verschillende mogelijkheden. Ze had gesprekken gevoerd met verschillende single homomannen en stellen, maar voelde dat dat toch niet de juiste match was.

“Toen zag ik de oproep van Chris. Brabant, familiemens, werkzaam in dezelfde sector. Ik dacht: dit klinkt als iemand met wie ik graag eens zou willen kletsen.” Hun eerste ontmoeting vond plaats in het Oosterpark, met een paar biertjes op een kleedje. “Het was eigenlijk gewoon een soort date”, lacht Christian.

Van daten naar ouderschap

Wat volgde was een periode waarin ze elkaar steeds beter leerden kennen. Soms luchtig door een avond biertjes te drinken en spelletjes te spelen, soms juist heel praktisch aan de keukentafel. Ze spraken over opvoeding, verwachtingen en financiën. Introduceerden elkaar tijdens gezellige etentjes aan vrienden en familie. En schakelden uiteindelijk een advocaat in om alles juridisch vast te leggen.

“We hebben het eigenlijk heel procesmatig aangepakt”, vertelt Fleur. “Eerst kijken of er een klik is, daarna praten over opvoeding, verwachtingen en praktische zaken. Pas daarna ga je verder kijken.”

Ondertussen schreven ze zich alvast in bij een fertiliteitskliniek vanwege de lange wachttijden.

Voor Fleur voelde de tijdsdruk op dat moment wel degelijk serieus. “Ik was veertig toen ik besloot dat ik het op een andere manier moest gaan aanpakken. Ik was tweeënveertig toen ik zwanger werd en drieënveertig toen Teddie geboren werd.”

De zwangerschap ontstond uiteindelijk via IUI. De eicellen die Fleur eerder had laten invriezen, bleken dus gelukkig niet eens nodig.

Niet iedereen was meteen enthousiast

De reacties uit hun omgeving liepen uiteen. Bij Chris reageerde vrijwel iedereen positief. Zelfs zijn ouders, van wie hij juist weerstand had verwacht. “Ik stelde het vertellen steeds uit, omdat ik bang was dat ze het idee uit mijn hoofd zouden praten. Maar ze waren juist enorm enthousiast.”

Voor Fleur was dat wel anders. Haar vriendinnen stonden direct achter haar plan. Er kwam zelfs een groepsapp die ‘Project Mini Fleur’ heette, waarin potentiële co-ouders uitgebreid werden besproken en beoordeeld. Maar, haar familie had twijfels. “Ze vroegen zich af hoe ik dat in mijn eentje moest doen. Financieel, praktisch, qua werk.” Ze zagen het gewoon niet voor zich.

Uiteindelijk wist één opmerking veel zorgen weg te nemen bij haar vader. “Ik zei: als mijn broer morgen zou scheiden, dan staat hij er toch ook ineens alleen voor?” Inmiddels zijn de zorgen verdwenen. “Ze lopen nu helemaal weg met Chris.”

Twee huizen, één gezin

Teddie verdeelt haar tijd tussen twee huizen. De zorg, kosten en beslissingen worden zo veel mogelijk gelijk verdeeld. “Eigenlijk doen we alles fiftyfifty”, zegt Fleur. “Van de kosten tot de beslissingen.”

Alleen zijn sommige dingen simpelweg niet te splitsen. Zoals een basisschool. Omdat Fleur in de Watergraafsmeer woont en Chris in Nieuw-West – twee buurten in Amsterdam die flink uit elkaar liggen – werd er gekeken naar wat voor Teddie het meest praktisch en prettig zou zijn. En waar de fijnste school staat. De school komt daarom in de buurt van Fleur.

Chris begrijpt dat volledig, al zorgt het logistiek soms voor uitdagingen. “Daarom ben ik nu ook aan het kijken naar een woning dichterbij.”

Hoeveel huizen heb jij?

Voor Teddie zelf is haar gezin de normaalste zaak van de wereld. “Wij leggen het gewoon uit zoals het is”, vertelt Fleur. “Onderweg naar de opvang vraag ik vaak aan Teddie hoe haar leven eruitziet: hoeveel huizen heb jij? Dan zegt ze: twee. Hoeveel katten heb jij? Drie. Ze vertelt het allemaal heel trots.”

Vragen heeft Teddie er voorlopig nauwelijks over. “Dit is haar realiteit”, zegt Chris. “Ik ben benieuwd welke vragen er later nog komen, maar voor nu is dit gewoon hoe haar leven eruitziet.”

Opvallend genoeg zorgt de buitenwereld vaak voor meer verwarring dan Teddie zelf. “Mensen denken meestal dat we ‘gewoon’ een heterostel zijn dat niet samenwoont”, vertelt Fleur. “En als we uitleggen hoe het echt zit, reageren ze vaak verbaasd over hoe goed alles gaat.”

Geen ingewikkeld systeem of gekibbel

Hoewel er uitgebreide juridische afspraken zijn gemaakt, hoeven Chris en Fleur daar zelden naar terug te grijpen. “We hebben er vooraf zo verschrikkelijk veel gesprekken over gevoerd, dat we eigenlijk altijd op één lijn zitten”, lacht Fleur.

Natuurlijk zijn er verschillen. Fleur is iets strenger als het gaat om bijvoorbeeld schermtijd en suiker. Chris kijkt daar soms wat losser naar. “Maar dat zijn geen dingen waar ruzies over ontstaan. Dat heeft ieder gezin volgens mij wel.”

Volgens Chris zit er zelfs een voordeel aan hun constructie. “Ik vind het heerlijk als Teddie er is. Maar ik vind het ook fijn dat ik af en toe een weekend voor mezelf heb. Dat ik kan uitslapen, werken of naar een feestje kan zonder meteen een oppas te hoeven regelen.”

Gewoon beginnen

Aan mensen die nadenken over een vergelijkbare constructie geven ze allebei hetzelfde advies: wacht niet te lang. “Schrijf je overal alvast in”, zegt Fleur. “De wachtlijsten zijn enorm. Zelfs als je nog niet precies weet welke vorm bij je past.”

Daarnaast raden ze aan om vooral gesprekken aan te gaan. Met wie dan ook. Niet alleen met potentiële co-ouders, maar ook met mensen die het traject al hebben doorlopen. “Je hoeft niet meteen een beslissing te nemen”, zegt Chris. “Maar praten met mensen die dezelfde vragen hebben, helpt enorm. Dan ontdek je vanzelf wat wel en niet bij je past.”

Dat ze elkaar niet kenden voordat ze aan dit avontuur begonnen, lijkt achteraf nauwelijks van belang. Inmiddels gaan ze samen op vakantie, vieren ze verjaardagen samen en vormen ze, ieder vanuit hun eigen huis, een gezin.
“We zijn begonnen omdat we allebei heel graag een kind wilden”, zegt Chris. Fleur knikt. “Dat was eigenlijk de basis.” De rest kwam daarna.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Fien Gerver (35): 'Zonder twee baarmoeders hadden we nu geen kindje gehad'Lees ook